Sunday, 30 June 2013

မေန႔ကအထိ ကမၻာႀကီး

 

 
ဘရာဇီးႏုိင္ငံရွိ အိႏၵိယလူမ်ိဳးစုတစ္စု၏ ရုိးရာဓေလ့တစ္ခုမွာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား မီးဖြားလွ်င္ တစ္ေယာက္တည္း (ဘယ္သူမွ မကူညီရဘဲ) မီးဖြားရန္ျဖစ္သည္။ မေမြးဖြားႏုိင္၍ ဘယ္ေလာက္ပင္ အခက္အခဲရွိရွိ၊ မကူညီရ။ ရက္စက္သည္ဆုိဆုိ၊ ကေလး ေမြးဖြားႏိုင္၍ မိခင္ေရာ၊ ကေလးပါ အသက္ဆံုးရံႈးရတာလည္း ရွိသည္။ သူတုိ႔၏ ယံုၾကည္မႈက လူရယ္လုိ႔ ျဖစ္လာလွ်င္ ေယာက္်ားျဖစ္ေစ၊ မိန္းမ ျဖစ္ေစ၊ မိမိ၏ ဒုကၡဆင္းရဲကုိ မိမိ ဘာသာ ခံစားေက်ာ္လႊားရမည္ ဟူ၍ျဖစ္သည္။

ထုိကဲ့သုိ႔ အျဖစ္အပ်က္မ်ားစြာကုိ ကယ္လီဖုိးနီးယားတကၠသုိလ္ ပါေမာကၡ ဂ်ရက္ဒုိင္းမြန္း၏ ေနာက္ဆံုးထုတ္ စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။ စာအုပ္အမည္က “မေန႔ကအထိ ကမၻာႀကီး” (The World Until Yesterday)တဲ့။ “အစဥ္အလာ႐ုိးရာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွ ဘာေတြ သင္ယူႏုိင္မလဲ” ဟု ဒုတိယေခါင္းစဥ္ေပးထားသည္။ သူက နယူးဂီနီ၊ အေမဇံုႏွင့္ ၾသစေၾတးလ်တုိ႔မွ မူရင္းေန လူမ်ိဳးစုမ်ားအား ငါးႏွစ္ေက်ာ္ သုေတသနျပဳေလ့လာထားၿပီး ပထဝီဝင္ ပါေမာကၡ ပီပီ ႏုိင္ငံတုိ႔၏ အနာဂတ္ကုိ ပထဝီႏွင့္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္တုိ႔က မည္သုိ႔ပံုေဖာ္သည္ကုိ ဥပမာသာဓကမ်ားျဖင့္ ရွင္းျပထားသည္။

Guns, Germs and Steel ႏွင့္ Collapse စသည့္ နာမည္ႀကီး စာအုပ္မ်ားေရးခဲ့သည့္ ပါေမာကၡ ဒိုင္းမြန္းက ႐ုိးရာအစဥ္အလာအတုိင္း ေနထုိင္ၾကေသာ (ေတာတြင္း) လူမ်ိဳးစုမ်ားကုိ ယေန႔လူ႕အဖြဲ႔အစည္း၏ ဆန္႔က်င္ဘက္က ပံုရိပ္အျဖစ္ တင္ျပထားသည္။ ေရွးလူမ်ိဳးစုမ်ားသည္ လူ႔ဘဝတြင္ ႀကံဳရမည့္ ျပႆနာမ်ားအား ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီေသာ အေတြ႔အႀကံဳ၊ သင္ခန္းစာမ်ားကို အေျခခံ၍ေျဖရွင္းၾကသည္တဲ့။ သူတုိ႔ ဘာေတြေတြ႕ရွိခဲ့ၾကၿပီး သူတုိ႔၏အေတြ႕အႀကံဳမ်ားမွ ယေန႔လူတုိ႔ မည္သုိ႔ သင္ခန္းစာ ယူႏုိင္မည္လဲ။

ဒုိင္းမြန္း၏ အလုိအရ ယေန႔ လူသားတုိ႔ႏွင့္ ၿမိဳ႕ျပႏုိင္ငံမ်ား မတုိင္မီက လူမ်ိဳးစုတုိ႔၏ သိသာေသာ ျခားနားခ်က္မွာ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေရွးလူတုိ႔အတြက္ ေျမဆီေျမႏွစ္ေကာင္းမြန္ေသာ စုိက္ပ်ိဳးေျမမွာ အလြန္တန္ဖုိးရွိသည္။ သတ္မွတ္ထားေသာ နယ္နမိတ္ထက္ေက်ာ္၍ က်ဴးေက်ာ္ျဖတ္သန္းေလ့မရွိ။ အခ်င္းခ်င္း ၿငိမိၿပီဆုိလွ်င္ စီးနင္းတုိက္ခုိက္ျခင္း၊ လက္စားေခ် ျပန္လည္ သတ္ျဖတ္ျခင္းတုိ႔မွာ အဆက္မျပတ္ သူတစ္လွည့္၊ ငါတစ္လွည့္ အဆံုးမရွိ ျဖစ္ပြားေတာ့သည္။

ယေန႔ေခတ္သစ္ကမၻာတြင္ အမ်ိဳးသားႏုိင္ငံမ်ားလည္း စစ္ပြဲႀကီးမ်ား ဆင္ႏႊဲေလ့ရွိၾကေသာ္လည္း လူအေျမာက္အမ်ား ေသဆံုး ပ်က္ဆံုးရေသာ စစ္ပြဲမ်ားကား ရွားသည္ဟု ဆုိရမည္တဲ့။ ယေန႔ေခတ္ စစ္ပြဲေၾကာင့္ ေသေၾကပ်က္စီးမႈ ပမာဏမွာ ေရွး တုန္းက စစ္ပြဲမ်ားထက္ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ ဆယ္ပုံတစ္ပံုသာ ရွိသည္။ ၂၀ ရာစု၏ အေသအေပ်ာက္ အမ်ားဆံုး ကမၻာစစ္ႀကီးမ်ားတြင္ပင္ ေရွးကစစ္ပြဲမ်ားမွ ေသေၾကပ်က္စီးမႈမ်ား၏ သံုးပံုတစ္ပံုသာရွိသည္။ ယေန႔ေခတ္လူတုိ႔မွာ လူအခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္ဖုိ႔ ေရွးကေလာက္ ရဲရင့္ျခင္းမရွိ။ လက္စားေခ်ျခင္းဆုိသည္ကုိလည္း မေကာင္းမႈအျဖစ္ ေရွာင္က်ဥ္ရန္ သင္ၾကားထားၾကသည္။ သုိ႕ေသာ္ ေရွးေခတ္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတုိ႔မွာ ဤကဲ့သုိ႔ သေဘာထားမရွိပါတဲ့။ (စစ္ပြဲကုိ အဆံုးသတ္ဖုိ႔ ညွိႏိႈင္းေပးမည့္) ဗဟုိအစုိးရမရွိသည့္အတြက္ တစ္ဖြဲ႔ႏွင့္တစ္ဖြဲ႔ တုိက္ခုိက္ၾကၿပီဆုိလွ်င္ အဆံုးသတ္လုိ႔ မရတတ္ေပ။

ဤသည္မွာ လက္ရွိ ၂၁ ရာစု လူ႔အဖြဲ႔အစည္းသည္ ေရွးက လူတုိ႔ထက္ အႂကြင္းမဲ့ ပုိ၍ ေကာင္းေသာအခ်က္ ဟု ဆုိႏုိင္ သည္။ သုိ႔ေသာ္ သားသမီးမ်ား ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ျခင္း၊ အသက္အရြယ္ႀကီးသူမ်ားအေပၚ ဆက္ဆံေရးႏွင့္ ပဋိပကၡေျဖရွင္းျခင္း စသည္တုိ႔တြင္ေတာ့ ယေန႔ေခတ္ လူမ်ားသည္ ထုိလူတုိ႔ထံမွ သင္ယူစရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိသည္။

ယေန႔ လူတုိ႔သည္ ကုဒ္ (code) ေရးထားေသာ စနစ္ႀကီးတစ္ခု၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ လူသားဂုဏ္ရည္မ်ား ေလ်ာ့ပါးလာေနေသာ စက္႐ုပ္ဆန္သည့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတြင္ ေနထိုင္ၾကသည္။ ေရွးတုန္းကေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္။ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ဆက္သြယ္ၾကသည္မွာ (ၾကားခံကိရိယာ မသံုးေသာ) တကယ့္ အစစ္အမွန္လူမ်ားျဖစ္သည္။ အမွတ္သေကၤတမ်ားႏွင့္ ကုိယ္စားျပဳမထားေသာ အခ်င္းခ်င္း တုိက္ရုိက္ဆက္သြယ္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ယေန႔လူမ်ားက ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနေသာ ကားမ်ား၊ ရထားမ်ားေပၚတြင္ ကုိယ့္အေတြးႏွင့္ကုိယ္ သုိ႔မဟုတ္၊ စမတ္ဖုန္းမ်ားတြင္ နစ္ေမ်ာေနရင္း လူအုပ္ၾကီးထဲတြင္ အထီးက်န္စြာ ေပ်ာက္ဆံုးေနၾကသည္။ အစဥ္အလာရုိးရာဓေလ့အတုိင္း ေနထုိင္ၾကေသာ လူမ်ားကေတာ့ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အၿမဲထိေတြ႕ေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္အေတြ႕အႀကံဳမွ တစ္ေယာက္ သင္ယူၾကသည္။ မွ်ေဝၾကသည္။ “အထီးက်န္ျဖစ္တယ္ဆုိတာ အဲဒီ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြအတြက္ ျပႆနာမဟုတ္” ဟု ဒိုင္းမြန္းက ေရးသည္။ အစဥ္အလာ ရိုးရာ လူတုိ႔က သူတုိ႔၏ ခ်က္ျမႈဳပ္ဇာတိအရပ္မ်ားတြင္သာ မွီခုိေနထုိင္ၾကသည္။ သူတုိ႔၏ ဘဝမွာ ငယ္စဥ္ကတည္းက အတူ ႀကီးျပင္းလာေသာ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္မ်ား၊ ေရာင္းရင္းေဆြမိ်ဳးမ်ားႏွင့္ ဝိုင္းရံေနေသာ ႂကြယ္ဝသည့္ ဘဝျဖစ္သည္။

တရားတေဘာင္ကိစၥ မေတာ္တဆ ေပၚေပါက္ၿပီဆုိလွ်င္ ယေန႔လူမ်ားက တရား႐ံုးသုိ႔ သြား၍ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ အျပစ္အႀကီး၊ အေသး ေပၚမူတည္၍ မွ်တေသာ အေျဖတစ္ခုသုိ႔ ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကမည္ျုဖစ္ေသာ္လည္း အစဥ္အလာ ဓေလ့ထံုးစံျဖင့္ ေနထုိင္ၾကေသာ ေရွးလူတုိ႔ကေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ေတြ႕ဆံု၍ မိမိတုိ႔ကုိးကြယ္ယံုၾကည္မႈအေလ်ာက္ ဝတ္ျပဳဆုေတာင္းကာ ေျဖရွင္းၾကသည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ အျပစ္ရွာရန္မဟုတ္၊ ပ်က္စီးသြားေသာ လူမႈဆက္ဆံေရးကုိ မူလအတုိင္း ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ရန္ျဖစ္သည္။

အမွတ္အသားသ႐ုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း ေရွးအစဥ္အလာလူ႔အဖြဲ႔အစည္းတုိ႔တြင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပႆနာမတက္။ ၎တုိ႔အတြက္ မိမိသည္ ဘာျဖစ္သည္၊ မည္သည့္အစုတြင္ ပါဝင္သည္ ဟူသည့္ အမွတ္အသားသ႐ုပ္မွာ ရႈပ္ေထြးစရာ မရွိသလုိ အထူးတလည္ စိတ္ဝင္စားရမည့္အရာ မဟုတ္။ ေရွးေခတ္လူတုိ႔၏ဘဝမွာ ယေန႔ေခတ္လူတုိ႔၏ ဘဝထက္ ပုိ၍ ေလးနက္ေသာ အဓိပၸာယ္ေဆာင္ၿပီး စိတ္ဝင္စားစရာ၊ ေတာက္ပလင္းလက္ေနသည္မ်ိဳး ျဖစ္သည္။ တျခားေနရာမ်ားမွ ၾကည့္လွ်င္ ကမၻာႀကီးမွာ စိတ္ညစ္ညဴးစရာ မြဲေျခာက္ေျခာက္ ထင္ရေသာ္လည္း ပါပူဝါနဂူးဂီနီလူမ်ိဳးစုတစ္စု အတြက္ကေတာ့ ကမၻာေလာကႀကီးမွာ လင္းလက္ေတာက္ပၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားစရာအျပည့္ျဖစ္သည္။

ဒိုင္းမြန္း၏ နက္နက္နဲနဲ ေလ့လာေဖာ္ထုတ္မႈက အံ့ႀသခ်ီးက်ဴးစရာေကာင္းသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ့စာအုပ္က လူမ်ိဳးစုမ်ား၏ ထူးဆန္းေသာ ဓေလ့စရုိက္မ်ားကုိ အသားေပးေဖာ္ျပမႈကပုိမ်ားၿပီး ထုိလူမ်ိဳးစုတုိ႔၏ အသံက မၾကားရသေလာက္ျဖစ္သည္။ ေရွးရုိးအစဥ္အလာအတုိင္း ေနထုိင္ၾကသည့္ လူမ်ိဳးစုတုိ႔၏ လူမႈဓေလ့ ဇာတ္လမ္းမ်ား၊ ကုိးကြယ္ယံုၾကည္ေသာ ဘာသာတရားႏွင့္ သူတုိ႔ကုိယ္သူတုိ႔ မည္သုိ႔ ထင္ျမင္ယူဆသလဲ၊ အျခားသူမ်ားကုိ သူတုိ႔ကမည္သုိ႔ျမင္သလဲ ဟူေသာအခ်က္မ်ား မေတြ႕ရ။ (ပထဝီဝင္ ပါေမာကၡ ပီပီ) လူသား၏ဘဝကုိ ပံုေဖာ္ရာတြင္ ပထဝီႏွင့္ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္၏ အခန္းက႑ကုိ အထူးတင္ျပထားၿပီး လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ အေတြးအေခၚႏွင့္ စိတ္ကူးစိတ္သန္းတုိ႔၏ အခန္းက႑မွာ မွိန္ေနသည္။

ဒုိင္းမြန္းေဖာ္ျပေသာ လူမ်ိဳးစုမ်ားမွာ တစ္ဦးခ်င္းတစ္ေယာက္ခ်င္းရပ္တည္ေနသည္ထက္ ၎တုိ႔၏ အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ တသား တည္း ျဖစ္သည္။ တစ္ကုိ္ယ္ေတာ္ လႈပ္ရွားျပဳမူသည္ကုိ မေတြ႕ရ။ တစ္ကုိယ္ေရဘဝ တုိးတက္ေရးႏွင့္ သူရဲေကာင္းျဖစ္ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းၾကသည္မ်ိဳးမရွိ။  သူတုိ႔အတြက္ ဘဝဆုိသည္မွာ တစ္ေယာက္ခ်င္း အက်ိဳးစီးပြားကိုသာ ဦးစားေပးေသာ အတၱကဲသည့္ သေဘာမဟုတ္။ လူ႔ဘဝဆုိသည္ကို ယေန႔လူတုိ႔ ညႊန္းဆုိၾကသလုိ ခရီးတစ္ခုဟု မယူဆ။ သူတုိ႔အတြက္ လူ႔ဘဝဟူသည္မွာ သံသရာစက္ဝန္းတစ္ခု ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔အတြက္ သမုိင္းဆုိသည္မွာ လမ္းညႊန္မႈေပးသည့္အရာမဟုတ္၊ အဆံုးမရွိ အဖန္တလဲလဲ လည္ပတ္ေနေသာ ျဖစ္စဥ္ႀကီးျဖစ္သည္။

အလြန္အကၽြံ ပုဂၢလိကသေဘာေဆာင္လာေသာ ယေန႔လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကုိ စုစုစည္းစည္းရွိေသာ အစဥ္အလာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္သည့္စာအုပ္မ်ား မနည္းမေနာ ထြက္ရွိၿပီးပါၿပီ။ ယခု ဒိုင္းမြန္း၏ စာအုပ္ပါ လူမ်ိဳးစုမ်ားထံမွ ဘာေတြ သင္ယူႏုိင္မည္လဲ ဆုိသည္ကေတာ့ ေျပာဖုိ႔ခက္လွပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ၎တုိ႔သည္ ယေန႔ေခတ္လူတုိ႔ႏွင့္ မ်ားစြာျခားနားၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေရွးရုိးစဥ္လာအတုိင္း ေနထုိင္ၾကေသာ လူတုိ႔သည္ ယေန႔လူတုိ႔ႏွင့္မတူၾက။ ျဖတ္သန္းရာ သမုိင္း အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ အေတြးအေခၚႏွင့္ ဘာသာတရားတုိ႔၏သင္ၾကားမႈ စသည့္ မည္သည့္ ရႈေထာင့္မွ ၾကည့္ၾကည့္ ၎တုိ႔မွာ ယေန႔လူတုိ႔ႏွင့္ ဘာမွမဆုိင္ေသာ တျခားတစ္ေနရာမွလူမ်ားကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနသည္။

ယေန႔လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရွိ လူတုိ႔သည္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ေဝးကြာလ်က္ ေမတၱာစိတ္ကင္းမဲ့ကာ လူသားမဆန္ ျဖစ္ေနၿပီလား။ အဲဒါေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။ အစဥ္အလာ ဓေလ့ထံုးစံအတုိင္း ေနထုိင္က်င့္သံုးၾကေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမ်ားသည္ ယေန႔လူတုိ႔၏ ဘဝေနဟန္ အေျပာင္းအလဲအတြက္ လုိက္နာက်င့္သံုးအပ္သည့္ ေမာ္ဒယ္ ျဖစ္ႏုိင္သလား။ ဒါေတာ့ ေျပာဖုိ႔ခက္ပါသည္။ ထုိသူတုိ႔ကား ယေန႔ေခတ္ႏွင့္ လြန္စြာ ေဝးကြာလွပါသည္။      ။

TTO
၅  ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀၁၃

စာညႊန္း။
David Brooks – What traditional societies can teach us (New York Times)

The World until Yesterday စာအုပ္၏ အဖြင့္စာျမည္း
                                                                       
 
     

0 comments: