tag:blogger.com,1999:blog-78124228483692673842012-01-06T16:41:47.226-08:00SAWnoreply@blogger.comBlogger5311100tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-36078760194205681722012-01-06T16:40:00.000-08:002012-01-06T16:41:47.267-08:00<center><iframe width="480" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/-XPa2D9mtoA" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-3607876019420568172?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-81415206794395239462012-01-02T03:38:00.001-08:002012-01-02T03:39:50.440-08:00<center><iframe width="500" height="400" src="http://www.youtube.com/embed/NY-L0YQsgIg" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-8141520679439523946?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-78491309053191398422011-11-29T19:17:00.000-08:002011-11-29T19:21:24.369-08:00တရုပ္ႏိုင္ငံမွာ မိခင္ကေန ေမြးလာတဲ့ကေလးကို HIV ကူးစက္တဲ့ႏွဳန္း က်ဆင္းလာတယ္လို႔ ၂၈-၁၁-၂ဝ၁၁ ေန႔ကလာတဲ့ (ဆင္ဟြာ) သတင္းတခုက ဆိုပါတယ္။ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္မွာ ကူးစက္ႏွဳန္း ၃၄႕၈% ရွိခဲ့ရာကေန ၂ဝ၁ဝ အကုန္မွာ ၇႕၉% သာရွိတယ္လို႔ တရုပ္က်န္းမာေရး ဝန္ၾကီးဌာနက ေျပာဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />၂ဝဝ၉-၂ဝ၁ဝ အတြင္ တရုပ္အစိုးရက ေတာနယ္ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး တိုးတက္လာေစေအာင္ တရုပ္ ယြန္ ၈႕၃ ဘီလ်န္ (အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁႕၃ ဘီလ်န္) သံုးစြဲခဲ့ပါတယ္။ ေဆးရံု-ေဆးခန္းေတြမွာ ကေလးမီးဖြါးတာ၊ သားအိမ္-ကင္ဆာ၊ ရင္သားကင္ဆာ စစ္ေဆးတာ၊ မိခင္ကေန ကေလးကို HIV ကူးစက္တာ ကာကြယ္ေရး စတာေတြ ပါဝင္တယ္လို႔ လက္ေထာက္ က်န္းမာေရး ဝန္ၾကီး Ma Xiaowei မဇိုေဝ က ေျပာလိုက္ပါတယ္။<br /><br />သူ႔အဆိုအရ ျပီးခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္အတြင္းမွာ ေတာနယ္ေတြက ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေပါင္း ၁၃႕၉ ေယာက္ဟာ HIV/AIDS နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဆြးေႏြးအေျဖရွာမႈေတြ ရခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />အစိုးရ ကိန္းဂဏန္းေတြအရ တရုပ္ႏိုင္ငံမွာ ျပီးခဲ့တဲ့ စတဘၤာလကုန္မွာ AIDS ေရာဂါနဲ႔ HIV ပိုးရွိသူေပါင္း ၄၂၉ဝဝဝ ေယာက္ရွိေနတယ္။ ၁၁ လအတြင္း ၆ဝဝဝဝ တိုးလာတာ ျဖစ္တယ္။ စာရင္းသြင္းဦးေရအရ ေလွ်ာ့က်တာျဖစ္ေပမဲ့ အမ်ားၾကီးက်န္ေနေသးတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ယမုန္နာ ေဆးခန္းမွ ကူးယူသည္ ....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-7849130905319139842?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-58534089137456215782011-11-21T19:07:00.001-08:002011-11-21T19:07:43.977-08:00<center><iframe width="500" height="380" src="http://www.youtube.com/embed/7L9Exdb6RPs" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></center><br />http://www.sampsoniaway.org/blog/2011/11/21/video-burmese-children-on-freedom-of-expression/ .. မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-5853408913745621578?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-86031924633906308412011-11-16T19:07:00.000-08:002011-11-16T19:10:47.996-08:00<center><iframe width="500" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/XPjbSr6yos8" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></center><br />ဂ်ာမနီ ႏိုင္ငံရွိ ၿမိဳ႕ေတာ္တခု ျဖစ္သည့္ ဘြန္းတြင္ လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ ျပည့္တန္ဆာ အျဖစ္ လုပ္ကိုင္ေနသူ အမ်ိဳးသမီး မ်ား အတြက္ အခြန္ေပးေဆာင္ေစမည့္ မီတာမ်ား တပ္ဆင္လိုက္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ယခုလို ျပဳလုပ္ျခင္းမွာ ႏိုင္ငံ အတြင္း သက္တမ္းအၾကာဆံုး အလုပ္တခုျဖစ္သည့္ လိင္မႈလုပ္ငန္းမ်ားအတြင္း ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ <span id="fullpost">အခြန္ေကာက္ ခံမႈကို ျပဳလုပ္ျခင္းလည္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ယခု အစီအစဥ္ေၾကာင့္ လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္မည့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ လမ္းမေဘးတြင္ ေထာင္ထားသည့္ လက္မွတ္ေရာင္း စက္မွတဆင့္ ၎ တို႔၏ အလုပ္မစတင္မီ အခ်ိန္တြင္ လက္မွတ္မ်ား ဝယ္ယူရန္ လိုအပ္မည္ျဖစ္ကာ တရက္တာအတြက္ အခြန္ေငြကို ေပးေဆာင္ ရမည္ ျဖစ္သည္။<br /><br />ျပည့္တန္ဆာ လုပ္ငန္းမွာ ဂ်ာမနီ ႏိုင္ငံ ဘြန္းၿမိဳ႕တြင္ တရားဝင္ သည့္ လုပ္ငန္းတစ္ခု ျဖစ္ၿပီး ည ရွစ္နာရီ ၁၅ မိနစ္မွ ေနာက္ေန႔ နံနက္ ၆ နာရီအခ်ိန္ အထိ လုပ္ေဆာင္ရန္ ခြင့္ေပးထားေၾကာင္း သိရသည္။ အဆိုပါ အခြန္ေငြမွာ ေပါင္ေငြ ၅.၃၀ က်သင့္မည္ ျဖစ္သည္ဟု The Daily Telegraph သတင္းတြင္ေရးသားပါရွိသည္။<br /><br />ယခုလို လက္မွတ္ ေရာင္းခ်မႈ စတင္ခ်ိန္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ရဲအရာရွိမွ စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ၿပီး လက္မွတ္မပါရွိပါ က ဒဏ္ေၾကးေပးေဆာင္ရန္ သို႔မဟုတ္ အလုပ္လုပ္ခြင့္ ပိတ္ပင္သည့္ ျပစ္ဒဏ္မ်ား ခ်မွတ္မည္ ျဖစ္သည္။ လက္ရွိတြင္ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံ ဘြန္းၿမိဳ႕တြင္ ျပည္တန္ဆာ အျဖစ္ လုပ္ကိုင္သူေပါင္း ၂၀၀ခန္႔ ရွိၿပီး ယခုလုပ္ရပ္မွာ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံ လမ္းမမ်ား အတြင္း ျပည္တန္ဆာမ်ားထံမွ ပထမဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ အခြန္ေကာက္ခံျခင္းလည္း ျဖစ္ေၾကာင္း ယင္းသတင္းတြင္ ေဖာ္ ျပခဲ့သည္။ <br /><br />http://knljapan.blogspot.com မွ ကူးယူေဖၚျပသည္</span> ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-8603192463390630841?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-34449843490139948512011-11-14T19:28:00.000-08:002011-11-14T19:29:22.568-08:00RFA 2011-11-14<br />ထိုင္းနုိင္ငံ Chanthaburi ခ႐ုိင္မွာ ဖြင့္ထားတဲ့ အႏွိပ္ခန္း တစ္ခုက ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီး ၇၀ နီးပါးကို ထိုင္း လူကုန္ကူးမႈ တုိက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႔က ကယ္တင္လိုက္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။<br /><br />ကယ္တင္လိုက္တဲ့သူေတြထဲက တစ္၀က္ခန္႔ဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေအာက္ မိန္းကေလးငယ္ေတြ ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ သူတို႔အားလံုးကို လူမႈ၀န္ထမ္းဌာနက ေစာင့္ေရွာက္ထားေၾကာင္း အထူး စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး အဖြဲ႔ DSI<span id="fullpost"> လူကုန္ကူးမႈတုိက္ဖ်က္ေရးဌာန အႀကီးအကဲ ဒုတိယ ဗိုလ္မႉးႀကီး Komvich Pathanarat က ေျပာပါတယ္။<br /><br />စံုစမ္းစစ္ေဆးမႈေတြအၿပီး အားလံုးကို ျမန္မာနုိင္ငံဘက္ ျပန္ပို႔ေပးမွာျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သူက ေျပာပါတယ္။ စံုစမ္းစစ္ေဆးမႈက ႏွစ္လ သုံးလေလာက္ ၾကာႏုိင္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။<br /><br />ဒီအမ်ိဳးသမီးေတြထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ျပည့္တန္ဆာအလုပ္လုပ္ဖို႔ ထုိင္းနုိင္ငံကို တရားမ၀င္ ေရာက္လာခဲ့ၾကတာျဖစ္ၿပီး တခ်ဳိ႕ကေတာ့ တရား၀င္အလုပ္ လုပ္ရမယ္ဆိုၿပီးမွ ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ အတင္းအဓမၼ ခုိင္းေစခံရသူေတြလို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />သူတို႔ထဲမွာ ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ အတင္းခုိင္းေစခံရတာ ဘယ္ႏွေယာက္ရွိတယ္ဆိုတာ စံုစမ္း စစ္ေဆးေနၿပီး ဘယ္သူခုိင္းေစခဲ့တယ္ဆိုတာ ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္သြားမယ္လို႔လည္း သူက ေျပာပါတယ္။<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့လက Khon ဆိုတဲ့ ၁၆ ႏွစ္ရြယ္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ဦး လူကုန္ကူးခံရတာကို စံုစမ္းစစ္ေဆးေပးဖို႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ားလူကုန္ကူးခံရမႈ တုိက္ဖ်က္ေရးအဖြဲ႔က DSI ကုိ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ရာက ဒီအမႈကို ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ခဲ့တာလို႔ ဒီကေန႔ထုတ္ Bangkok Post သတင္းစာမွာ ေရးသားထားပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအမ်ိဳးသမီးငယ္က သူ႔ကို လူကုန္ကူးဂိုဏ္းတခုက Chanthaburi ခ႐ုိင္ အႏွိပ္ခန္းတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ သိမ္းသြင္းေခၚေဆာင္သြားေၾကာင္း၊ အဲဒီအႏွိပ္ခန္းမွာ ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ အတင္းအဓမၼ ခုိင္းေစခံေနရတာ ၂ လ ရွိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ အခေၾကးေငြ တစ္ျပားမွ မရတဲ့အေၾကာင္း အေဒၚျဖစ္သူကို ဆက္သြယ္ေျပာဆိုခဲ့ရာက အေဒၚျဖစ္သူက အမ်ိဳးသမီးမ်ားလူကုန္ကူးခံရမႈ တုိက္ဖ်က္ေရးအဖြဲ႔ကို အကူအညီေတာင္းခံခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />ဒီအမ်ိဳးသမီးငယ္ကို ရွာဖို႔အတြက္ DSI အႀကီးအကဲ ဒုတိယ ဗိုလ္မႉးႀကီး Komvich Pathanarat ကို္ယ္တုိင္ အႏွိပ္ခန္းကုိ ဧည့္သည္ဟန္ေဆာင္ သြားေရာက္ စံုစမ္းခဲ့ၿပီးမွ ခ႐ုိင္တရား႐ံုးက ရွာေဖြ၀ရမ္းနဲ႔ ၀င္ေရာက္စီးနင္းခဲ့ရာက ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြကို ကယ္ဆယ္ႏုိင္ခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-3444984349013994851?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-35824005146382624682011-10-14T18:39:00.000-07:002011-10-14T18:42:59.070-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-aZR9GHdCJyM/Tpjkw_5Sk5I/AAAAAAAAR5k/5RsKDvj0SrA/s1600/Burma%2BGirl1.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 253px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-aZR9GHdCJyM/Tpjkw_5Sk5I/AAAAAAAAR5k/5RsKDvj0SrA/s400/Burma%2BGirl1.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663528061854978962" border="0" /></a><br />ပိုပို ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးဟာ အလြန္ ခ်စ္စရာေကာင္းသလို သြက္ သြက္လက္လက္လဲ ရိွပါတယ္။ သူ႔မွာ ေျပာစရာစကား ေတြြ အျမဲရိွေနတတ္ပါတယ္။ သိတဲ့လူတိုင္းကို သူကပဲ အရင္လိုက္ႏႈတ္ဆက္တတ္ပါတယ္။ အခုေခတ္ မိန္းကေလးေတြ က ကိုယ့္ကိုယ္ကို တအားပိန္ခ်င္ေနတဲ့အခိ်န္မွာ သူက ဝဝေလးပဲ ေနခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတတ္ပါတယ္၊၊ သူက ပိန္လြန္း ရင္မလွဘူးလို႔ အျမဲေျပာတယ္။သူ႔ကိုယ္လံုးက ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳးေလးပါ။ သူ႔ပံုေလးက ေတာ္ေတာ္ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ သူဟာ<span id="fullpost"> အျမဲျပံဳးေနတတ္တယ္။<br /><br />သူဟာ လူစည္တဲ့ေနရာကို သေဘာက်တယ္။ စကားေျပာရတာကို ဝါသနာပါတယ္။ လူမ်ားတဲ့ ေနရာကမွ သူ႔အတြက္ လံုျခံဳတယ္လို႔ သူထင္တယ္။ အားလံုးကလဲ သူတေယာက္ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသူလို႔ပဲ ထင္ေနၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ စိတ္ဆင္းရဲေနသူပါ။ သူဟာ သူ႔ရဲ႕ အတိတ္အေၾကာင္းကို သူမ်ားေမးလာမွာ စိုးရိမ္ေနသူေလးပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူ ဟာ အတိတ္ကို ေမ့ေနေအာင္ သူမ်ားေတြနဲ႔ ရယ္လိုက္ေမာလိုက၊္ စကားလိုက္ေျပာေနရွာတာပါ။<br /><br />ပိုပိုဟာ ညအေမွာင္ကို ေၾကာက္တယ္။ တေယာက္တည္း အခန္းထဲ ေနရမွာကို ေၾကာက္တယ္။ သူတေယာက္တည္း ေနရင္ သူ႔ဘဝအတြက္ ေၾကာက္ဖက္ဖြယ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ညကို ျပန္ျမင္ေယာင္လာတတ္တယ္၊။ ပိုပို ဟာ ဆယ္တန္း မေအာင္ ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရြာက သူငယ္ခ်င္းအေဖာ္တစုနဲ႔ ၿမိဳ႕တက္ အလုပ္ရွာၾကတယ္။ သူတို႔တေတြဟာ အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံု မွာ အလုပ္ရတယ္။ ပိုပို အိမ္မွာေနတုန္းက အပ္ခ်ဳပ္ သင္ခဲ့ဖူးလို႔ အလုပ္ကို ခဏေလးနဲ႔ ကၽြမ္းက်င္လာပါတယ္။ တရက္ ကို ဆယ္နာရီေလာက္ အလုပ္လုပ္တယ္။ အလုပ္ေခါင္းရဲ႕ အဆူအေငါက္ခံရတာရိွေပမယ့္ သူဟာ ဒီအလုပ္မွာ ေပ်ာ္ေနပါ တယ္။ ဒီလို ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ေနဖို႔စားဖို႔ေနရာေလးရဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ဘူး မဟုတ္လား။ လအခ်ဳိ႕ရိွေတာ့ အိမ္ကို ေငြပို႔ႏုိင္ၿပီ။ ေငြ အရည္အတြက္ နည္းေပမယ့္လဲ ကိုယ့္လုပ္အားခဆိုေတာ့ ပိုပိုတေယာက္ ေပ်ာ္ေနပါတယ္။ ပိုပိုဟာ အဆိုအကနဲ႔ စာဖတ္ ဝါသနာပါတယ္။ တေန႔မွာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူတေယာက္ ျဖစ္လာႏုိင္တယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနရွာသူပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူ ဟာ အခ်ိန္ရတိုင္း ရတတ္သမွ် စာေတြ ဖတ္တယ္။ အဂၤလိပ္စာကို ပိုဖတ္တယ္။ အဂၤလိပ္စကား တခြန္းပိုတတ္လာတိုင္း သူအတိုင္းမသိ ဝမ္းသာေနတတ္တယ္။<br /><br />ပိုပို အလုပ္လုပ္ေနရင္း စက္႐ံုထဲမွာ အလုပ္လာလုပ္ေနတဲ့ တဝမ္းကဲြ အမနဲ႔ေတြ႔တယ္။ အမေတာ္ေပမယ့္ ရြာတုန္းက မ ေတြ႔ဖူးဘူး။ အမက ကာရာအိုေက တခုမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ အမ ဝင္ေငြက မဆိုးသလို စိတ္ေကာင္းလဲ ရိွတယ္။ အား လံုးကို ခင္တတ္တယ္။ ပိုပိုနဲ႔ သူ႔ရြာက မိန္းကေလးေတြကို အဝတ္အစားေတြ အျမဲဝယ္ေပးတယ္။ ရပ္ေဝးေျမျခား ၿမိဳ႕တ ၿမိဳ႕မွာ ကိုယ့္ကို ဂရုစိုက္တဲ့ အမ တေယာက္ရတဲ့အတြက္ ပိုပိုတေယာက္ အရမ္းေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ ဝမ္းနည္းဝမ္းသာ ကိစၥ အားလံုးကို အမနဲ႔ တိုင္ပင္တယ္။ အမကလဲ ပိုပိုကို အျမဲ အားေပးစကား ေျပာတယ္။ အခက္အခဲရိွရင္လဲ အျမဲကူညီ တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူ ဒီၿမိဳ႕မွာ တႏွစ္ေလာက္ ၾကာသြားတယ္။<br /><br />တရက္မွာ ပိုပိုဟာ ခါတိုင္းလိုပဲ မနက္အလုပ္တက္ဖို႔ လာခဲ့တယ္။ စက္႐ံုေရာက္မွ မၾကာခင္ စက္႐ံုပိတ္ ေတာ့မယ္ဆို တာကို သိရတယ္။ ပိုပို႔မွာ ဒီသတင္းဟာ သူနားၾကားလဲြတာ ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနမိတယ္။ ဒီသတင္း ဟုတ္မဟုတ္ ဆိုတာကို မေမးရေသးခင္မွာဘဲ စက္႐ံုက အေၾကာင္းၾကားလာပါတယ္။ သူတို႔ အလုပ္သမားအားလံုး သံုးရက္အတြင္း ဒီ စက္႐ံုကေန ထြက္ရမယ္ ဆိုပဲ။ ဒီသတင္းဟာ ပိုပိုနဲ႔ တျခားမိန္းကေလးေတြအတြက္ကေတာ့ ေနပူႀကီးထဲ မိုးႀကိဳးပစ္ခံ လိုက္ရသလိုပါပဲ။ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ၊ အိမ္ျပန္ၾကမလား။ အိမ္ျပန္ေတာ့ေကာ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ရြာျပန္ အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မယ္တဲ့။ ပိုပိုက အိမ္ေထာင္မျပဳခ်င္ေသးဘူး။ အိမ္အတြက္ ေငြရွာခ်င္ေသးတယ္။ သူ အမကို သတိရ လာတယ္။ အမက သူ႔ကို အၾကံေကာင္းေတြ ေပးေကာင္း ေပးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ေပါ့။<br /><br />သူ႔အမက သူတို႔တေတြကို စိတ္မပူဖို႔ ေျပာပါတယ္။ သူတို႔ေတြကို အလုပ္ရေအာင္ ရွာေပးမယ္လို႔လဲ အာမခံေနပါတယ္။ ဒါကိုသိရတဲ့ ပိုပိုနဲ႔သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အမကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္။ သူတို႔ စက္႐ံုကထြက္ခဲ့တဲ့ေန႔မွာပဲ အမ ဆီက သူတို႔ အလုပ္ရၿပီဆိုတာကို သိရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္က ဒီၿမိဳ႕မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီၿမိဳ႕နဲ႔ ေတာ္ေတာ္လွမ္းတယ္ ေျပာတယ္။ လုပ္ရမယ့္အလုပ္က ထမင္းဆိုင္ အလုပ္သမား၊ လခကလဲ မဆိုးဘူး။ ပိုပိုဟာ သူ႔မိဘေတြကို အေၾကာင္း ၾကားေပးဖို႔ အေသအခ်ာမွာၿပီး တျခားမိန္းကေလးေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။ သူတို႔ေတြကို အမကိုယ္တိုင္ ပို႔မွာမို႔ သူတို စိတ္ေအးလက္ေအးပဲ လိုက္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ပိုပိုတို႔ စီးလာတဲ့ကားဟာ ေတာင္ေတြကို အေခါက္ေခါက္အခါခါ ေကြ႔ပတ္တက္ၿပီး တေနကုန္ ေမာင္းလာတယ္။ ေန႔ လယ္စာ လမ္းမွာပဲ စားၾကတယ္။ ညေနေစာင္းေတာ့ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတခုကိုု ေရာက္လာတယ္။ ဒီည ဒီၿမိဳ႕မွာ အိပ္ရမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူ႔တို႔အတြက္ တည္းခိုခန္း ငွားေပးတယ္။ အခန္းက တေယာက္ခန္းပဲ ရိွေတာ့တယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ကို တ ေယာက္တခန္း ထားပါတယ္။ ပိုပိုက ဒီမွာ အခန္းႀကီးမရိွရင္ တျခားတည္းခိုခန္း ေျပာင္းၿပီး အားလံုးစုေနဖို႔ ေျပာေသး တယ္။ အမက “အခန္းခ်င္းက ကပ္ေနတာပ၊ဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး” လို႔ ေျပာေနေတာ့ ပိုပို လဲ သူစီစဥ္ေပးတဲ့ အခန္းမွာပဲ ေန လိုက္ရတယ္။<br /><br />အမက သူတို႔ကို ညစာလိုက္ေကၽြးတယ္။ ေဖ်ာ္ရည္တိုက္တယ္။ ပိုပိုက ေဖ်ာ္ရည္မႀကိဳက္ေတာ့ နည္းနည္းပဲ ေသာက္ျဖစ္ တယ္။ အခန္း ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းေတြ မူးေနာက္ေနာက္ ျဖစ္လာတယ္။ သူ တံခါးပိတ္ၿပီး အိပ္ရာေပၚ လဲွလိုက္တာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္။ ပိုပို ႏိိုးလာေတာ့ သူ႔အနားမွာ ေယာက္က်ားတေယာက္ လဲွေနတာကိုေတြ႔ေတာ့ လန္႔ၿပီး တံခါး ရိွတဲ့ ေနရာကို အျမန္ဆံုးေျပးသြားတယ္။ တံခါးက ဘယ္လိုမွ ဖြင့္မရပါဘူး။ သူ အမနာမည္ကို ေအာ္ေခၚတယ္။ သူနဲ႔ အ တူတူပါလာတဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕နာမည္ကို ေအာ္ေခၚေနမိတယ္။ ဘာ ျပန္ထူးသံမွ မၾကားရပါဘူး။ ဟိုေယာက္က်ားက သူ႔ကို “မင္းေအာ္ေနလဲ အပိုပဲ။ မင္းသာ ငါ့ စိတ္တိုင္းက် လုပ္ေပးရင္ ငါ မင္းကို ေငြပိုေပးမယ္” တဲ့။ ပိုပိုဟာ ေခါင္းကို တြင္တြင္ ခါေနတယ္။ လက္ကလဲ တံခါးကိုထု၊ ပါးစပ္ကလဲ အမနာမည္ကို ေအာ္ေခၚေနမိတယ္။ တဘက္ခန္းက အမ ၾကားရင္ေတာ့ သူ႔ကို လာကယ္မယ္လို႔ သူထင္ေနရွာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြဟာ သူ႔အမ ေသခ်ာစီစဥ္ထားတယ္ဆို တာကို ပိုပိုတေယာက္က မသိရွာဘဲကိုး။<br /><br />အဲဒီေယာက်ာ္းက စိတ္မရွည္ေတာ့ပါဘူး။ ပိုပို႔ကို အတင္းဆဲြပါေတာ့တယ္။ ပိုပိုရဲ႕အက်ႌ ၾကယ္သီးေတြလဲ ျပဳတ္ထြက္ကုန္ တယ္။ ပိုပိုဟာ အဲဒီလူကို ေတာင္းပန္ပါေသးတယ္။ ပိုပို တကိုယ္လံုး နာက်င္ကိုက္ခဲေနတယ္။ မ်က္ရည္ေတြ ေပါက္ ေပါက္ က်ေနတယ္။<br /><br />ေနာက္ေန႔မနက္ ေနအေတာ္ျမင့္မွ အမ ေရာက္လာပါတယ္။ ပိုပိုတေယာက္ အမရင္ခြင္ထဲကို ေျပးဝင္ၿပီး အားရပါးရ ငိုေန မိတယ္။ အမကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလိုပဲ။ တခါမွ မျမင္ဘူးတဲ့ စကၠဴရြက္ နီနီႀကီးႀကီး ႏွစ္ရြက္ ပိုပို႔ လက္ထဲကို ထည့္ေပး လာပါတယ္။ အမက “မင္းက ကံဆိုးတဲ့ထဲက ကံေကာင္းသူေလးပါ” တဲ့။ “သူ နင့္ကို ေငြရွင္းသြားတယ္တဲ့။ မင္း.. ရဲကို တိုင္ဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႔၊ အပိုပဲ” တဲ့။ ၿပီးေတာ့ “ဒီကိစၥကို ဘယ္သူမွ မေျပာနဲ႔၊ သူမ်ားသိသြားရင္ မင္း အလုပ္ေတာင္ ရွာရမွာ မဟုတ္ဘူး” တဲ့။ ပိုပိုကေတာ့ အမလဲ မတတ္သာလို႔ ဒီလိုလုပ္လိုက္ရတယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။ ေနာက္အခိ်န္ေတြ အမ်ား ႀကီးၾကာမွ အဲဒီလူက အမကို အနီေရာင္ႏိုင္ငံျခားေငြ ရွစ္ရြက္ ေပးသြားတယ္ဆိုတာကို သိရတယ္။<br /><br />ဒီကိစၥဟာ ဒီလိုပဲ ၿပီးသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔ကစၿပီး ပိုပိုဟာ အခန္းထဲမွာ တေယာက္တည္း ေနရမွာကို ေၾကာက္ေန ေတာ့တယ္။ ပိုပိုတို႔ တျခားၿမိဳ႕ တၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာတယ္။ ပိုပိုဟာ ေနာက္တၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ကံဆိုး တဲ့ ဘဝေလး ေက်ာ္သြားၿပီလို႔ ကေလးေတြး ေတြးေနမိတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္မွာ အလုပ္သစ္နဲ႔လို႔ ထင္ခဲ့တယ္။<br /><br />ဒီၿမိဳ႕သစ္ကိုေရာက္ေတာ့ အမဟာ သူနဲ႔ တခန္းတည္းမွာ ေနပါတယ္။ အမဟာ ေန႔တိုင္း ပိုပိုတို႔အတြက္ အလုပ္ရွာထြက္ တယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားတတ္ပါတယ္။ တပတ္သာေက်ာ္သြားတယ၊္ ပိုပိုတို႔အတြက္ အလုပ္ရမလာပါဘူး။ သူတိို႔ရဲ႕ ေနစ ရိတ္ စားစရိတ္ေတြအတြက္ ေငြလိုပါတယ္။ အမကလဲ သူ႔မွာ ေငြသိပ္မက်န္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း၊ ျပန္မယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ လမ္းစရိတ္မရိွတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာပါတယ္။ အမက သူ႔ကို ဧည့္သည္ လက္ခံဖို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ပိုပိုက ဘယ္လိုမွ သေဘာ မတူႏုိင္ဘူးေျပာေတာ့ အမက “နင္ အပ်ဳိမွမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ပထမတႀကိမ္ ရိွၿပီးမွေတာ့ ေနာက္လက္ခံဖို႔ မခက္ ဘူး” တဲ။့<br /><br />ပိုပိုဟာ အဲဒီညက အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ေတြးမိတိုင္း တကိုယ္လံုး ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္ေနတုန္းပါ။ အမက ပိုပို႔ကို ေခ်ာ့မရ ေတာ့ အက်ပ္ကိုင္ပါေတာ့တယ္။ ပိုပိုတို႔ကို အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာၿပီး ေျခာက္တယ္။ ပိုပိုတို႔ဟာ မတတ္ႏုိင္တဲ့အဆံုး တလလုပ္ဖို႔ လက္ခံလိုက္ရတယ္။ အမကလဲ တျခားအလုပ္ရရင္ ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းေပးမယ္လို႔ သေဘာတူပါတယ္။ အမက သူ႔ကို လူတေယာက္ဆီမွာ အပ္သြားပါတယ္။ သူကေတာ့ အလုပ္သြားရွာမယ္ေပါ့။ အဲဒီလူဆီမွာ သူ႔လိုပဲ မိန္းကေလး ဆယ္ ေယာက္ေလာက္ရိွတယ္။ ပိုပိုဟာ တလျပည့္မယ့္ရက္ကို တြက္ရင္း အမ လာေခၚမယ့္ရက္ကို ေမွ်ာ္ေနမိပါတယ္။ ပိုပိုက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သူမို႔ က်န္းမာေရး သင္တန္းေတြ ရေအာင္တက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အိပ္ မက္ေလးအတြက္ စာေတြ ဆက္ေလ့လာတယ္။ ပိုပို မသိတာကေတာ့ သူ႔အမဟာ ပိုပိုတို႔ ကို ေရာင္းစားသြားတယ္ ဆိုတာပဲ။<br /><br />တလေက်ာ္ေလာက္ရိွေတာ့ အမက ပိုပိုကို လာေခၚတယ္။ အလုပ္အသစ္ရၿပီလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ပိုပိုဟာ သူမ်ားအထင္ ေသးတဲ့ ဒီအလုပ္ကေန ထြက္ရမယ္ဆိုတာကို သိလို႔ ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ သူ လံုးဝ ထင္မထားတာကေတာ့ သူဟာ သူ႔အမ ရဲ႕ စက္ကြင္းထဲ ျပန္ေရာက္သြားတာ ပါပဲ။<br /><br />အမက သူ႔ကို ေနာက္ဆံုးဧည့္သည္တေယာက္ လက္ခံပါတဲ့။ မနက္အေစာ အမက လာေခၚမယ္ေပါ့။ ပိုပိုက ဧည့္သည္နဲ႔ အတူ ကားဂိတ္တခုနားက ဟိုတယ္ေပၚမွာ ေနခဲ့ရတာပါ။ ဧည့္သည္က ဗိုက္ဆာတယ္ဆိုလို႔ သူတို႔ေခါက္ဆဲြ အတူထြက္ စားၾကတယ္။ ကဲၽြရိုင္းတဘူးစီဝယ္ၿပီး အခန္းျပန္ခဲ့ၾကတယ္။အခန္းေရာက္လို႔ ကဲၽြရိုင္းေသာက္လိုက္ၿပီး မၾကာခင္မွာဘဲ ပိုပို အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္။ ပထမတေခါက္ ႏုိးလာေတာ့ သူ ကားေပၚ ေရာက္ေနပါၿပီ။ သူ႔ေဘးမွာလဲ သူတို႔နဲ႔အတူတူလာ ၾကတဲ့ မိန္းကေလး ႏွစ္ေယာက္ပါတယ္။ သူ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ ေမးခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ စကားေျပာလို႔မရ ဘူး။ ခဏေနေတာ့ သူတို႔ကားေပၚက ဆင္းၾကတယ္။ ပိုပိုတို႔ကို ေရတို္က္တယ္။ ေနာက္တေခါက္ သတိရလာေတာ့ သူ တို႔ မီးရထားေပၚ ေရာက္ေနျပန္ပါၿပီ။ မီးရထားေပၚေရာက္ေတာ့ သူတို႔ကိုု ဘာမွ ဆက္မေကၽြးေတာ့ပါဘူး။ ပိုပိုတေယာက္ ႏုိးေနေပမယ့္လဲ စကားေျပာလို႔မရပါဘူး။<br /><br />ပိုပိုတို႔ အေခါက္ေခါက္ အခါခါ ကားေျပာင္းစီးရတယ္။ ၿမိဳ႕ငယ္ေလး တၿမိဳ႕ကိုေရာက္ေတာ့ ဆက္မသြားေတာ့ပါဘူး။ ပိုပိုနဲ႔ မိန္းကေလးတေယာက္ကိို ထမင္းဆိုင္တခုရဲ႕ ဒုတိယထပ္မွာ ပိတ္ထားတယ္။ မၾကာပါဘူး။ ေယာက္က်ားေတြ တ ေယာက္ၿပီးတေယာက္ သူတို႔ကို လာၾကည့္ၾကတယ္။ သူနဲ႔အတူလာတဲ့ မိန္းကေလးကေတာ့ အဲဒီေန႔ပဲ လူတေယာက္က ေခၚသြားတယ္။ ပိုပို႔ လက္ေပၚက အနာကို ၾကည့္ၿပီး ေတာ္ေတာ္နဲ ့ေခၚမယ့္လူ မရိွဘူး။ ပိုပိုကလဲ လာတဲ့လူေတြ သူ႔အနာ ကို ျမင္ေအာင္ တမင္လုပ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တပတ္သာ ေက်ာ္သြားတယ္၊ ပိုပို႔ကို ေခၚမယ့္လူ မရိွပါဘူး။<br /><br />ဆယ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့မွ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေယာက္က်ားတေယာက္ ပိုပိုကို လာေခၚသြားတယ္။ ပိုပိုဟာ ရြာ ကိုေရာက္တာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ ရြာနဲ႔မေဝးတဲ့ လမ္းျပင္တဲ့ေနရာမွာ အလုပ္ လုပ္ရတယ္၊၊ သူတို႔အလုပ္က ေတာင္ ေပၚက ၿဖိဳထားတဲ့ေျမေတြကို လမ္းမအထိ သယ္ေပးရတာပါ။ အလုပ္လုပ္တဲ့ လူေတြက မနက္ဆိုရင္ မန္ထို၊ ေန႔လယ္ ဆိုရင္ ဂံ်ဳေခါက္ဆဲြ၊ ဆန္ အစားနည္းၾကတယ္။ ပိုပိုတို႔လို ဆန္စား ႀကီးျပင္းလာတဲ့လူေတြအတြက္ ေနရတာ ေတာ္ေတာ္ အဆင္မေျပပါဘူး။ အခုေယာက္က်ားကေတာ့ သူ႔ကို ဆူတာ ရိုက္တာမ်ဳိး မရိွလို႔ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ပိုပို ေရရြတ္ေနမိ ပါတယ္။ ေရာက္ခါစမို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ သူ႔ကို ထမင္းလဲ မခ်က္ခိုင္းဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္မခ်စ္တဲ့၊ ကိုယ္မသိတဲ့ လူတ ေယာက္နဲ႔ အတူတူေနေနရတာ ဘယ္လိုမွ စိတ္မေပ်ာ္ႏုိင္ပါဘူး။ ပိုပိုဟာ အိမ္ျပန္ဖို႔ပဲ စဥ္းစားေနမိတယ္။<br /><br />တရက္မွာ အလုပ္လုပ္ရင္း သူနဲ႔အတူပါလာတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ပိုပို တအားေပ်ာ္သြား တယ္။ သူတို႔ထြက္ေျပးဖို႔ စီမံကိန္း ဆဲြၾကေတာ့တယ္။ သူတို႔ ေျပးမယ့္လမ္းေၾကာင္းကို စဥ္းစားၾကတယ္။ သူတို႔ တခါ တည္းနဲ႔ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေျပးႏုိင္မွ ျဖစ္မွာပါ။ သူတို႔အတြက္ ဒုတိယအႀကိမ္ အခြင့္အေရးဆိုတာ ရိွမွာမဟုတ္ဘူးဆို တာကို သူတို႔ေကာင္းေကာင္းသိေနတယ္။<br /><br />ပိုပိုတို႔ ေစ်းသြားဖို႔ သူ႔တို႔ေယာက္က်ားေတြက တေယာက္ကို ငါးက်ပ္စီ ေပးပါတယ္။ ေစ်းအထိ ကားခကိုေတာ့ သူတို႔ရွင္း ေပးလိုက္ေတာ့ ပိုပိုတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ငါးက်ပ္စီရိွေနတယ္။ ပိုပိုတို႔ ေစ်းကေန အိမ္မျပန္ဘဲ ၿမိဳ႕ႀကီးတၿမိဳ႕ကိုသြားတဲ့ လမ္း အတိုင္း ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဗိုက္ဆာရင္ မန္ထို ဝယ္စားတယ္။ ေရေတာင္း ေသာက္တယ္။ ေစ်းနဲ႔ နည္းနည္းလွမ္းေတာ့ သူတို႔ဟာ လမ္းေဘးက ေတာစပ္မွာ ပုန္းေနၾကတယ္။ ညမိုးခ်ဳပ္မွ ဆက္သြားၾကတယ္။ ပိုပိုတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေန႔ဆိုရင္ပုန္း၊ ညဆိုရင္ လမ္းေလွ်ာက္နဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးတၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာတယ္။ ပိုပိုတို႔ ရဲစခန္းဆိုတာကို လိုက္ရွာပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ႀကီး တဲ့ ရဲစခန္း တခုထဲကိုု ပိုပိုတို႔ ဝင္ခဲ့ၾကတယ္၊၊<br /><br />သူတို႔ေရာက္လာတဲ့ ရဲစခန္းဟာ အဲဒီၿမိဳ႕က အႀကီးဆံုး ရဲစခန္း ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က ျဖစ္သမွ် အေၾကာင္းစံုကို ေျပာမျပတတ္ပါဘူး။ စကားက မေပါက္။ သူတို႔ကို အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ ယာယီ ထားထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပိုပိုတို ့ေပ်ာ္ေနမိ တယ္။ သူတို႔ ထမင္းနပ္မွန္စားရသလို သူတို႔အတြက္ ဒီေနရာဟာ အလံုျခံဳဆံုး မဟုတ္လား။ တလေလာက္ေနေတာ့ သူ တို႔ အိမ္ျပန္လမ္းကို ေလွ်ာက္ႏုိင္ခဲ့ၾကတယ္။ ပိုပိုဟာ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူ႔အမကို လိုက္ရွာတယ္။ သူ႔အမက ဒီၿမိဳ႕မွာ မရိွေတာ့ပါဘူး။ တျခားမိန္းကေလးအသစ္ေတြ လိုက္ရွာေနတယ္တဲ့။ အခုမွ ဒါေတြအားလံုးဟာ သူ႔အမ လက္ခ်က္ဆို တာ ပိုပို သိလိုက္ရတယ္။ ပိုပိုသိရတဲ့အခိ်န္ဟာ တအားေနာက္က်ေနၿပီ မဟုတ္ပါလား။<br /><br />တရက္ထက္တရက္ ဝလာတယ္လို႔ ပိုပိုထင္ေနတယ္။ ေနရထိုင္ရတာလဲ မေကာင္းဘူး။ ပိုပို ေဆးစစ္ၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္ ဝန္ရိွေနပါၿပီ။ သူ႔မွာ ကိုယ္ဝန္ သံုးလရိွေနၿပီ။ ပိုပိုဟာ ဒီကေလးကိုု မေမြးခ်င္ပါဘူး။ သူ ဖ်က္ခ်ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာဝန္ က အခုအခိ်န္မွာ လုပ္လို႔မရဘူး၊ ငါးလမွ လုပ္လို႔ရမယ္လို႔ ေျပာေနပါတယ္။ ပိုပို ကေလးခ်စ္တတ္ပါတယ္။ ကေလး လို ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဖမရိွတဲ့ကေလးေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္တာ အမွန္ပါ။ ခ်က္ခ်င္း ကေလးဖ်က္ေပးလို႔ရတဲ့ လူဆီကို သြားမယ္ဆိုၿပီး ဒီၿမိဳ႕က ထြက္သြားပါတယ္။<br /><br />အခုထိေအာင္ က်မ သူ႔ကို ထပ္မေတြ႔ေတာ့ပါဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ၾကည္ၾကည္ေက်ာ္ျမ<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);"><a href="http://www.naytthit.com">ေန႔သစ္</a> မွ ကူးယူေဖၚျပသည္</span><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-3582400514638262468?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-78083266108246584432011-10-06T23:15:00.000-07:002011-10-06T23:19:28.342-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-72TcVxzPUYE/To6Z5d9xZOI/AAAAAAAAR5I/f5Z-Pe8skb0/s1600/Anemone_honerine.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-72TcVxzPUYE/To6Z5d9xZOI/AAAAAAAAR5I/f5Z-Pe8skb0/s320/Anemone_honerine.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5660630994226603234" /></a>ႏွင္းႏွင္းဟာ တ႐ုတ္စကားကို ေရေရလည္လည္ေျပာႏိုင္ သူ တေယာက္ပါ။ သူ႔ဝတ္စားပံုကို ၾကည့္ရင္လဲ သူဟာ တ႐ုတ္မေလးတေယာက္လိုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူဗမာစကား ေျပာတာကို ၾကားဖူးသူတိုင္းကလဲ သူဟာ ဗမာမေလး တေယာက္ပါလို႔ ေျပာၾကမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ႏွင္းႏွင္းကို ေတြ႔တဲ့လူတိုင္းက သူ႔ကို ဗမာလား တ႐ုတ္လားလို႔ ေမးေန ၾကတာပါ။ ႏွင္းႏွင္းဟာ စကပ္အတိုေလးေတြ ဝတ္တတ္ပါ တယ္၊။ ဆံပင္ပံုကိုလဲ ေခတ္ဆန္ဆန္ေလး ထားတတ္ တယ္။ ႏွင္းႏွင္းဟာ အျပာေရာင္ကို <span id="fullpost">တအားႀကိဳက္ပါတယ္။ အျပာေရာင္ဟာ သူ႔စိ္တ္ကို ေအးခ်မ္းေစတယ္လို႔ ေျပာဖူး တယ္။<br /><br />သူူ ဒီၿမိဳ႕ကိုေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ က်မ သူနဲ႔သိခဲ့ တာပါ။ သိခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းကလဲ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေတြက က်မ တို႔ အလုပ္လုပ္တဲ့ က်န္းမာေရး ေဂဟာေလးကို ေခၚ ခဲ့လို႔ပါ။ က်မတို႔ ဒီေဂဟာေလးဟာ ဘယ္လိုအလုပ္ေတြ လုပ္ေနတယ္ဆိုတာကို သူမသိပါဘူး။ ဒီေဂဟာေလးကို စိတ္ဝင္စားလို႔သာ လိုက္ခဲ့တာပါ။ သူမဟာ ဒီေနရာကို ပထမဆံုးေရာက္ လာတယ္ဆိုေပမယ့္လဲ သူမဟာ တျခား ဗမာ မိန္းကေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလို မဝံ့မရဲ မရိွပါဘူး။ သူသိခ်င္တာေတြကို ေလွ်ာက္ေမးလိုက္၊ သူသိတာေတြကိုလဲ ေျပာလိုက္နဲ႔ လုပ္ေနပါတယ္။ တျခားမိန္း ကေလးေတြနဲ႔မတူတဲ့ သူ႔ကို က်မ သတိထားမိပါတယ္။ သူ ေျပာျပလို႔ သိရတာ ကေတာ့ သူအသက္ဟာ ၂ဝ ေက်ာ္ပဲရိွေပမယ့္ သူဟာ ကေလး (၄)ေယာက္ အေမေယာက္ျဖစ္ ေနတယ္ဆိုတာ ပါပဲ။<br /><br />ႏွင္းႏွင္းဟာ အိမ္မွာ သမီးအႀကီးဆံုး၊ ေမာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ညီမေလးႏွစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ မိဘေတြက လယ္သမား ေတြပါ။ မိဘႏွစ္ေယာက္ လုပ္စာနဲ႔ ဒီမိသားစုႀကီးကို ထမင္းဝေအာင္ မေကၽြးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ႏွင္းႏွင္းရဲ႕ မိဘ ေတြဟာ သမီးႀကီးျဖစ္တဲ့ ႏွင္းႏွင္းကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးဖို႔ စီစဥ္ၾကတယ္။ ႏွင္းႏွင္းဟာ ဘယ္တုန္းကမွ မိဘဆႏၵကို မလြန္ ဆန္ ခဲ့ဖူးသလို အခုလဲ မလြန္ဆန္ခဲ့ပါဘူး။ သူ မိဘသေဘာက် အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္တယ္။<br /><br />သူ႔ေယာက္က်ားကလဲ လယ္သမားပါပဲ။ ႏွင္းႏွင္းလဲ လယ္အလုပ္ကို ဝင္လုပ္ရတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ တေန႔တေန႔ မိုးလင္းကထြက္ မိုးခ်ဳပ္မွျပန္နဲ႔ လယ္အလုပ္ေတြနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနတယ္။ သူတို႔ ဘဝေလးဟာ ခ်မ္းသာတယ္မဟုတ္ ေပ မယ့္လဲ မဆိုးဘူးလို႔ ေျပာရမွာပါ။ ဒီလို အေျခအေနေလးက မၾကာလိုက္ပါဘူး။ ႏွင္းႏွင္း သားဦးေလးကို ေမြးခဲ့တယ္။ ဘာ မွ တားျမစ္ထားတာ မရိွတဲ့အတြက္ ႏွင္းႏွင္းဟာ ဒုတိယႏွစ္မွာ ဒုတိယကေလးကို ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ လံုးပန္းေနရတဲ့ ႏွင္းႏွင္းဟာ ကိုယ့္ေယာက္က်ား အလုုပ္ကို မကူႏိုင္ပါဘူး။ တေယာက္ရဲ႕လုပ္စာနဲ႔ မိသားစုတခုလံုး လံု ေလာက္ဖို႔ဆိုတာ ခက္လာပါၿပီ။ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြတက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရင္ ဝင္ေငြပိုရတယ္လို႔ ၾကားေတာ့ သူ႔ေယာကက်ာ္းဟာ ၿမိဳ႕တက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေတာ့တယ္။ ႏွင္းႏွင္းလဲ ေနေရး ထိုင္ေရးေလး ေခ်ာင္လည္လာႏိုးႏိုးနဲ႔ သူ႔ေယာက္က်ားကို ရြာထိပ္ထိ လိုက္ပို႔လိုက္တယ္။<br /><br />တလေလာက္ေနေတာ့ သူ႔ေယာက္က်ားဆီက လူၾကံဳနဲ႔ စကားပါး လိုက္တယ္။ ပိုက္ဆံတခ်ဳိ႕လဲ ပါးလိုက္တယ္။ ၿမိဳ႕က အ လုပ္က ဝင္ေငြမဆိုးေၾကာင္းနဲ႔ သူ႔ကို ကေလးႏွစ္ေယာက္ အေဖအေမဆီအပ္ၿပီး ၿမိဳ႕လိုက္ခဲ့ဖို႔ မွာလိုက္တယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ ေယာက္ ၿမိဳ႕တက္ၿပီး တႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ႀကိဳးစားလိုက္ရင္ တမိသားစုလံုး ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပသြားႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ႏွင္းႏွင္းဟာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို မိဘဆီအပ္ၿပီး ေယာက္က်ားရိွတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးကို လိုက္သြားေတာ့တယ္။ သူ တို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ အလုပ္ၾကမ္း အလုပ္ဆိုေပမယ့္လဲ ႏွစ္ေယာက္လံုးဟာ အပင္ပန္းခံႏိုင္တဲ့အတြက္ ဝင္ေငြ ေလးကေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ ေခၽြတာႏိုင္သမွ် ေခၽြတာသံုးၾကတယ္။ က်န္တဲ့ေငြကို မိဘေတြဆိုကို ပို႔ ၾကတယ္။<br /><br />ဒီလို တႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ ပင္ပန္းခံလိုက္ရင္ေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ အတူတူ ရြာမွာ ျပန္ေနႏိုင္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ႏွင္းႏွင္းရဲ႕ စိတ္ကူး ေလးေတြဟာ မေတာ္တဆမႈတခုေၾကာင့္ ဆံုးသြားတဲ့ သူ႔ေယာက္က်ား ႐ုပ္ကလပ္နဲ႔အတူ ေျမျမႇဳပ္ပစ္ခံလိုက္ရပါေတာ့ တယ္။ ႏွင္းႏွင္း သူ႔မိဘေတြဆီ ျပန္ခဲ့တယ္။ ရြာမွာလဲ ႏွင္းႏွင္း တေယာက္ ဘာလုပ္ရမယ္မွန္း မသိေအာင္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီကေလး ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သူ ၿမိဳ႕ျပန္တက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ အရင္က လုပ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးမွာေတာ့ ဆက္မလုပ္ခ်င္ ေတာ့ဘူး။ တျခား အလုပ္တခု လုပ္ဖို႔ လိုက္ရွာခဲ့တယ္။<br /><br />ႏွင္းႏွင္းဟာ သူ အရင္က အလုပ္လုပ္ဖူးတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးကိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီၿမိဳ႕ရဲ႕ တေနရာမွာ အလုပ္တခု ရခဲ့ တယ္။ အလုပ္ရခဲ့တယ္ဆိုေပမယ့္လဲ သူ႔ရတဲ့ လစာနဲ႔ သူဘယ္လိုပဲ ေခၽြတာေခၽြတာသံုးသံုး လကုန္ရက္ေတြဆိုရင္ သူ႔မွာ ေငြက်န္တယ္ဆိုတာ မရိွသေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ႏွင္းႏွင္းရဲ႕ ဝင္ေငြကသာ တိုးမလာတာပါ။ တေန႔တျခား ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ လိုအပ္လာတဲ့ ေငြေတြက ပိုပို မ်ားမ်ားလာပါတယ္။ ဒီအလုပ္ တခုတည္းနဲ႔ေတာ့ ဘယ္လိုမွ ဆက္ ရပ္တည္လို႔ မရေတာ့ဘူးဆိုတာကို ႏွင္းႏွင္း သိေနတယ္။ အလုပ္ ေနာက္တခု ရွွာရမယ္။ ဒီၿမိဳ႕မွာ အသိမိတ္ေဆြဆိုတာ ကလဲ မရိွေတာ့ အလုပ္ေဖာ္ေတြကိုပဲ ေမးရတယ္။ ႏွင္းႏွင္းဟာ သူအသက္ငယ္ေသးတယ္ အပင္ပန္းခံႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အ ခ်က္ေလးကိုပဲ အားကိုးၿပီး၊ အလုပ္ ႏွစ္ခုသံုးခု လုပ္ခ်င္ေနတယ္။<br /><br />တရက္မွာ ႏွင္းႏွင္းရဲ႕ အလုပ္ေဖာ္ဆီက သတင္းတခုေၾကာင့္ သူ႔စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားေနတယ္။ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတေယာက္ က ထမင္းဆိုင္အတြက္ မိန္းကေလးေတြ လိုက္ေခၚေနတယ္။ အလုပ္က ပင္ပန္းေပမယ့္ လခကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္လို႔ သိရတယ္။ ပင္ပန္းမွာကို မေၾကာက္တဲ့ ႏွင္းႏွင္း အတြက္ကေတာ့ ဒါဟာ သတင္းေကာင္း မဟုတ္ပါ လား။ ဒီသတင္း ၾကားရတဲ့ညက သူ တညလံုး အိပ္မရျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေန႔ သူ အလုပ္က ခြင့္တရက္ယူၿပီး အလုပ္ ေခၚေနတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာကို ေရာက္သြားတယ္။ ႏွင္းႏွင္းတို႔လို အလုပ္လာရွာသူေတြ အမ်ားႀကီးေတြကို လက္ခံစကား ေျပာေနတာက အမ်ဳိးသမီး တေယာက္ပါ။ သူက အလုပ္အေျခအေနေတြကို ေျပာျပေနတယ္။ လခကေတာ့ သူ အခုလုပ္ ေနတဲ့ အလုပ္ထက္ အမ်ားႀကီးပိုေနတယ္။ မိန္းကေလး တခ်ဳိ႕က ဘာလုပ္ရမယ္ ဘယ္မွာလုပ္ရမယ္ ဆိုတာေတြကို ေမး ေနၾကတယ္။ အလုပ္က ႏွင္းႏွင္း အခုေနတဲ့ ၿမိဳ႕မွာမဟုတ္ဘဲ ဒီၿမိဳ႕နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေဝးတယ္ဆိုတာကို သိလိုက္ရတယ္။ လခကမ်ားေပမယ့္ အေဝးႀကီးကို သြားရမယ္ဆိုေတာ့ ႏွင္းႏွင္း နည္းနည္းေတာ့ စိုးရိမ္မိတယ္။ တျခားမိန္းကေလးေတြလဲ ဒီအလုပ္လုပ္ဖို႔ စာရင္းေပးေနၾကတယ္။ ေနာက္က်သြားရင္ ဒီအလုပ္ကို မရမွာလဲ စိုးရိမ္မိတယ္။ ႏွင္းႏွင္းဟာ လူေတြကို အတင္းတိုးၿပီး ေရွ႕ဆံုးတန္းကို ေရာက္ေအာင္ သြားလိုက္တယ္။ တႏွစ္တေခါက္ ျပန္လာလို႔ ရမလားလို႔ ေမးလိုက္တယ္။ ဟိုအမ်ဳိး သမီးက ျပန္လာလို႔ ရတယ္ဆိုတဲ့ အေျဖကို သိရတာနဲ႔ ႏွင္းႏွင္းဟာ အဲဒီအလုပ္ကို လုပ္ဖို႔ စာရင္းေပးလိုက္ တယ္။ လိုက္မယ့္လူေတြ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေနရင္ ဒီမွာပဲ စုဖို႔မွာလိုက္တယ္။<br /><br />ႏွင္းႏွင္းနဲ႔အတူတူ အလုပ္သြားမယ့္ မိန္းကေလး ငါးေယာက္ကို အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက အားလံုးအတြက္ အဝတ္ေတြ မသြား ခင္ ဝယ္ဆင္ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ လိုက္မယ့္ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ အိမ္ကို ႏွစ္လစာ လခ ႀကိဳပို႔ေပးပါတယ္။ ႏွင္းႏွင္းလဲ အေမ့အတြက္ စာရွည္တေစာင္ ပို႔ၿပီး အလုပ္သစ္ရိွတဲ့ေနရာကို လိုက္ခဲ့တယ္။<br /><br />ႏွင္းႏွင္းတို႔တေတြဟာ ဟိုအမ်ဳိးသမီးနဲ႔အတူတူ စစ္ေဆးေရးဂိတ္ တခုၿပီးတခုကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕မွာ တည အိပ္ၿပီး ေနာက္တေန႔မွာ ခရီးဆက္ၾကတယ္။ ႏွင္းႏွင္းတို႔ ငါးေယာက္စလံုုးဟာ ကိုယ္သြားလုပ္ရမယ့္အလုပ္ကို အမ်ဳိးမ်ဳိး ခန္႔မွန္းေနၾကတယ္။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္..အေတြးကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့။ ႏွင္းႏွင္းတို႔ သြားမယ္ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ကိုေရာက္ေတာ့ ညျဖစ္ ေနပါၿပီ။ အမ်ဳိးသမီးက မနက္ဆိုရင္ ထမင္းဆိုင္သူေ႒းက အလုပ္လာေခၚမွာမို႔ ႏွင္းႏွင္းတို႔ကို ေစာေစာ အိပ္ေစပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ ႏွင္းႏွင္းတို႔ကို မနက္အေစာစာ ေကၽြးၿပီး အလွေတြ ျပင္ေပးေနပါတယ္။ အဝတ္လွလွေတြ ဝတ္ခိုင္းပါတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ တကယ္ပဲ သူတို႔ကို လာေခၚမယ့္ လူေတြ ေရာက္လာပါၿပီ။ ႏွင္းႏွင္းနဲ႔ မိန္းကေလးတေယာက္ကို အမ်ဳိး သမီးတေယာက္က ေခၚသြားၿပီး တျခားမိန္းကေလးေတြကိုလဲ အသီးသီး ေခၚသြားတာေတြ႔ရပါတယ္။ ႏွင္းႏွင္းတို႔ ေတြ႔ခ်င္ တဲ့ ထမင္းဆိုင္ဆိုတာကို အခုထိ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။ သူတို႔ကို လာေခၚတဲ့ လူေတြသာ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ေျပာင္း သြားတယ္။ ကားေတြ အေခါက္ေခါက္ ေျပာင္းစီးရတယ္။ သူ ကားဘယ္ႏွစ္စီး ေျပာင္းစီးရတယ္ဆိုတာကိုေတာင္ ႏွင္းႏွင္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။<br /><br />သူတို႔ တေနရာကို ေရာက္ေတာ့ ဆက္မသြားေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ကို ဘယ္ကိုမွ ဆက္မသြားခိုင္းေတာ့ပါဘူး။ တေန႔ၿပီး တေန႔ အိပ္လိုက္ စားလိုက္နဲ႔ ဘာမွလဲ မလုပ္ခိုင္းပါဘူး။ အခန္းအျပင္ကိုလဲ မထြက္ခိုင္းပါဘူး။ ႏွင္းႏွင္းက သူတို႔ကို ေခၚ လာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းကို သူတို႔ကို ထမင္းလာေကၽြးတဲ့ လူကို ေျပာျပေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏွင္းႏွင္းတို႔ ေျပာတာကို သူတို႔ နားမလည္သလို သူတို႔ ေျပာတာကိုလဲ ႏွင္းႏွင္းတို႔ နားမလည္ပါဘူး။ ႏွင္းႏွင္း ေၾကာက္လာပါတယ္။ ကိုယ္ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းလဲ မသိပါဘူး။ ႏွင္းႏွင္းဟာ သူ႔အေမနဲ႔ သူ႔ကေလး ေတြကို တအားလြမ္းေနမိပါေတာ့တယ္။<br /><br />တပတ္ေလာက္ေနေတာ့ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္က သူတို႔ကို အဝတ္အစားေတြ လဲေစတယ္။ အလွျပင္ေပးၿပီး ဧည့္ခန္းမွာ ရပ္ေနခိုင္းပါတယ္။ ခဏေလာက္ေနေတာ့ ေယာက္က်ားေလးငါးေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ႏွင္းႏွင္းတို႔ကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး ၾကည့္ၾကတယ္။ သူတို႔ခ်င္း တတြတ္တြတ္ ေျပာၾကတယ္။ အခုမွ ႏွင္းႏွင္းတို႔ အလိမ္ခံရၿပီဆိုတာကို သေဘာေပါက္လိုက္ ပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ႏွင္းႏွင္းတို႔ ဘာလုပ္လို႔ရမလဲ။ ဘယ္သူ႔ကို အကူအညီေတာင္းရမွွာလဲ။ သူတို႔ ဘယ္လိုဘဝမ်ဳိးကို ျဖတ္သန္း ရမလဲ။ ႏွင္းႏွင္း ဆက္မေတြးရဲေတာ့ပါဘူး။ ႏွင္းႏွင္းကို ေခၚသြားတာက ေျခေထာက္ နည္းနည္းဆာေနတဲ့ အမ်ဳိးသားတ ေယာက္၊ အဲဒီလူဟာ ႏွင္းႏွင္းရဲ႕ ဒုတိယ ေယာက္က်ားဖစ္လာသူပါပဲ။<br /><br />အဲဒီအမ်ဳိးသားက ႏွင္းႏွင္းကို ေတာက်တဲ့ ရြာကေလးကို ေခၚသြားပါတယ္။ ရြာေရာက္ၿပီး ေနာက္ေန႔မွာပဲ အမ်ဳိးသားရဲ႕ အမ်ဳိးလို႔ထင္ရတဲ့ လူတခ်ဳိ႕ကို ထမင္းေကၽြးပါတယ္။ အဲဒါက သူတို႔ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ပဲြေလးေပါ့။ အစပိုင္းမွာ ႏွင္းႏွင္းကို ဘာအလုပ္မွ မခိုင္းပါဘူး။ သူ႔ကို အခန္းထဲမွာပဲ ထားပါတယ္။ အျပင္ မထြက္ခိုင္းပါဘူး။ အခန္းအျပင္မွာလဲ အျမဲလိုလို လူတေယာက္က ႏွင္းႏွင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။ ႏွင္းႏွင္းဟာ သူတို႔ ေျပာတာေတြကိုလဲ နားမလည္ေတာ့ အခန္းထဲ မွာပဲ ငိုေနမိတယ္။ ကေလးေတြကို သတိရေနတယ္။<br /><br />ႏွင္းႏွင္း ဒီကေန ဘယ္လိုထြက္ေျပးရမယ္ဆိုတာကို ေတြးေနတယ္။ တရက္ မနက္အေစာႀကီး အျပင္မွာ ဘယ္သူမွ မရိွ တာေတြ႔ေတာ့ ႏွင္းႏွင္းဟာ သူ႔အက်ႌႏွစ္ထည္ကိုယူၿပီး ရြာအျပင္ဘက္ကို ထြက္ေျပးပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ ဘယ္ ေလာက္မွ မသြားရေသးပါဘူး။ ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ ရြာကလူေတြ မီလာၿပီး ျပန္ဖမ္းေခၚသြားပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ ေတာ့ ႏွင္းႏွင္း ေယာက္က်ားက သူ႔ကို ရိုက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခိ်န္ကစၿပီး ႏွင္းႏွင္း ေယာက္က်ားက သြားေလရာ ႏွင္း ႏွင္းကို ေခၚသြားပါတယ္။ လယ္အလုပ္ေတြလဲ လုပ္ရပါတယ္။ တရက္မွာ သူ႔ေယာက္က်ားက သူ႔ကို ေစ်းေခၚသြားပါ တယ္။ ေစ်းထဲမွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ႏွင္းႏွင္းနဲ႔ စကားေပါက္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက သူ႔ကို ထြက္မ ေျပးဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ေျပးရင္လဲ လြတ္မွာမဟုတ္ေၾကာင္း ကိုယ့္အေပၚကိုု လံုးဝ ယံုၾကည္ေအာင္ေနဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ႏွင္း ႏွင္း ေနာက္ထပ္ ထြက္ေျပးဖို႔ မႀကိဳးစားရဲေတာ့ပါဘူး။ ႏွင္းႏွင္းဟာ ေစ်းေန႔ကိုပဲ ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ တရက္ၿပီးတရက္ေနရင္း ႏွင္းႏွင္းဟာ သူတို႔ေျပာတဲ့ စကားကို နားလည္လာပါၿပီ။ ႏွင္းႏွင္းဟာ အဲဒီေယာက္က်ား ရဲ႕ ပထမကေလးကို ေမြးလိုက္ပါတယ္။ သမီးေလးပါ။ သူ မီးဖြားတဲ့ေန႔က သူ႔အမ်ဳိးေတြ မ်က္ႏွာမလွၾကပါဘူး။ အဲဒီက လူ ေတြက ေယာက္က်ားေလးကိုပဲ သေဘာက်တယ္ဆိုတာကို ႏွင္းႏွင္းေနာက္မွ သိလာပါတယ္။ ကေလးကိုျမင္ေတာ့ ႏွင္းႏွင္း ဟာ ဗမာျပည္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ ကေလးေတြကို ပိုၿပီး သတိရမိတယ္။ ကေလးေတြဆီကို ျပန္ႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးက ဘယ္ေတာ့မွ ရိွမွာလဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွင္းႏွင္းမွာ ဒုတိယ ကိုယ္ဝန္ ကပ္လာပါတယ္။ ေယာက္က်ားေလးေမြးပါေစလို႔ ႏွင္းႏွင္း ဆု ေတာင္းေနမိတယ္။ သားမေမြးရင္ ေနာက္ထပ္ေမြးခိုင္းေနဦးမွာ မဟုတ္လား။ ႏွင္းႏွင္း ဆုေတာင္းျပည့္ခဲ့ပါတယ္။ ႏွင္းႏွင္း ဟာ သားေလးတေယာက္ ေမြးလိုက္ပါတယ္။ ဒီသားေလး ေမြးလိုက္တာနဲ႔ သူ႔ေယာက္က်ားေရာ သူ႔အမ်ဳိးေတြကပါ သူ႔ အေပၚ ဆက္ဆံေရးဟာ လံုးဝေျပာင္းသြားပါတယ္။ အလုပ္ပဲ သြားသြား ေစ်းပဲသြားသြား သူ႔ကို တေယာက္တည္း လႊတ္ပါ တယ္။ သူလိုခ်င္တာေတြကိုလဲ ဝယ္ေပးပါတယ္။ အဲဒီအခိ်န္မွာ ႏွင္းႏွင္းနဲ႔ သူ႔ေယာက္က်ားတို႔အၾကား လံုးဝ စကားနား လည္ေနပါၿပီ။ ႏွင္းႏွင္းက အေမကို ျပန္ေတြ႔ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ႏွင္းႏွင္းဟာ ဒီေယာက္က်ားအေပၚ သံေယာ ဇဥ္ မရိွေပမယ့္ ကေလးေတြကိုေတာ့ ခ်စ္ပါတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္စလံံုးကို ေခၚသြားမယ္လို႔ သူက ေတာင္းဆိုခဲ့ပါ တယ္။ သူ႔အမ်ဳိးေတြက လံုးဝသေဘာ မတူပါဘူး။ ႏွင္းႏွင္းကလဲ ဇဲြမေလွ်ာ့ဘဲ ေန႔တိုင္းလိုလို ေျပာေနပါတယ္။ေနာက္ဆံုး သူ႔ေယာက္က်ားက ႏွင္းႏွင္းကို ျပန္ခြင့္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ ကေလးေတြကိုေတာ့ ေခၚခြင့္မျပဳပါဘူး။ သူ႔ေယာက္က်ားကလဲ ကေလးထားခဲ့ရင္ ဒီသံေယာဇဥ္နဲ႔ သူ႔ဆီကို ျပန္လာမယ္ လို႔ ထင္ထားမွာပါ။ ႏွင္းႏွင္းဟာ ဒီေယာက္က်ားနဲ႔ ရွစ္ႏွစ္ၾကာ ေပါင္းခဲ့ၿပီပဲ။ ျပန္မယ့္ေန႔က ႏွင္းႏွင္းတေယာက္ ကေလးေတြကို ေပြ႔ၿပီး ငိုေနမိတယ္။ ဒီကေလးေတြဆီကို သူ ဘယ္ေတာ့ မွ ျပန္လာျဖစ္မွာ မဟုတ္တာကို သူ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိေနလို႔ပါပဲ။<br /><br />ႏွင္းႏွင္းဟာ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ သူ႔သားသမီးနဲ႔ အေမကို မေတြ႔ရေသးေပမယ့္ ဒီမွာ ကိုယ့္နဲ႔ ဘာသာစ ကားတူတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးကို ေတြ႔ေနရတယ္။ ႏွင္းႏွင္းရဲ႕ တင္းက်ပ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြ နည္းနည္းေတာ့ ေပါ့သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏွင္းႏွင္းမွာ ေငြသိပ္မက်န္ေတာ့ပါဘူး။ အေမ့ဆီသြားဖို႔ လမ္းစရိတ္၊ ကေလး ေတြအတြက္ အသံုးေငြ။ ဒီရွစ္ႏွစ္ႀကီး မွာ ကေလးေတြ ဘယ္လိုမ်ား ျဖတ္သန္းေနခဲ့ ရသလဲ၊။ ေငြမပါဘဲ ဘယ္လိုျပန္မလဲ။ ႏွင္းႏွင္းအခက္ေတြ႔ေနပါၿပီ။<br /><br />ႏွင္းႏွင္း အလုပ္ရွာရျပန္ၿပီ။ ဘာအလုပ္မွလဲ မရ၊ လက္ထဲရိွတဲ့ ေငြကလဲ တရက္ထက္တရက္ နည္းလာ၊ ႏွင္းႏွင္း အခန္း ေဘးက မိန္းကေလးကို ႏွင္းႏွင္း သတိထားမိတယ္။ သူ႔အလုပ္က ညညမွ ထြက္သြားတယ္။ ေန႔လည္ဆိုရင္ သူအိပ္ေန တယ္။ ဝင္ေငြက မဆိုးဘူး။ ေမးၾကည့္ေတာ့မွ မိန္းကေလးဟာ ျပည့္တန္ဆာ အလုပ္ လုပ္တာကို သိရတယ္။ အဲဒီ မိန္း ကေလးကပဲ ႏွင္းႏွင္းကို သူ႔သူေ႒းနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူေ႒းလို႔ ေျပာတာနဲ႔ ႏွင္းႏွင္း ေၾကာက္ေနမိပါ တယ္။ အလုပ္ကေတာ့ မလုပ္လို႔မျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီအလုပ္ကို လုပ္မလား။ ကေလးနဲ႔ အေမကို ဘယ္လိုေျပာမလဲ။ ေမး ခြန္းေတြ အမ်ားႀကီး ႏွင္းႏွင္း စဥ္းစားေနပါတယ္။<br /><br />ႏွင္းႏွင္း သြားလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ႏွင္းႏွင္းဟာ အလွျပင္ၿပီး တျခားမိန္ကေလးေတြရပ္တဲ့ လမ္းေဘးမွာ သြားရပ္ လိုက္တယ္။ သြားလာေန တဲ့လူေတြ ကိုယ့္ကိုၾကည့္တိုင္း ႏွင္းႏွင္း ေခါင္းငံု့ထားမိတယ္။မ်က္ႏွာတခုလံုးလဲ ပူထူေနတယ္။ ႏွင္းႏွင္းအနားက မိန္းကေလးေတြ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ေခၚသြားတယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ ေခၚမယ့္လူမရိွပါဘူး။ ႏွင္းႏွင္း တညလံုး ရပ္ေပမယ့္ ဧည့္သည္တေယာက္မွ မရခဲ့ပါဘူး။ ဒုတိယရက္မွာလဲ ႏွင္းႏွင္းဟာ လမ္းေဘးမွာ သြားရပ္ျပန္တယ္။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ႏွင္းႏွင္းကို ေစ်းလာေမးတဲ့ လူတေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ ႏွင္းႏွင္းဟာ ဘာေျပာရမလဲ မသိျဖစ္ေန ပါတယ္။ အခန္းေဘးက မိန္းကေလးက လာေျပာေပးလို႔ အဆင္ေျပသြားေပမယ့္ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ့ ဧည့္ သည္က ႏွင္းႏွင္းကို ေငြရွင္း မသြားပါဘူး။ ႏွင္းႏွင္း တညလံုး ငိုေနမိတယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြမွာေတာ့ ႏွင္းႏွင္းဟာ အလုပ္ မဆင္းေတာ့ဘဲ မစားမေသာက္ဘဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခန္းထဲမွာ ပိတ္ေနမိတယ္။ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ႏွင္းႏွင္းမွာ အင္အားေတြ မရိွပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ႏွင္းႏွင္း အေတြးထဲကို ကေလးေတြ ေရာက္လာတယ္။ အေမရဲ႕ သမီးကို ေမွ်ာ္ေနမဲ့မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏွင္းႏွင္းဟာ မ်က္ရည္သုတ္လိုက္တယ္။<br /><br />ဒီက မိန္းကေလးေတြ ဘာလို႔ သူေ႒းကို အားကိုးရတယ္ဆိုတာကို ႏွင္းႏွင္း သိလိုက္ၿပီ။ ေနာက္ခံသူေ႒း မရိွရင္ သူ႔အ တြက္ ဝင္ေငြမရိွႏိုင္တဲ့အတြက္ အခန္းေဘးက မိန္းကေလးရဲ႕ သူေ႒းဆီကို သြားလိုက္တယ္။ ရတဲ့ဝင္ေငြရဲ႕ တဝက္က သူေ႒းကို ေပးရမယ္တဲ့။ တဝက္ ေပးရရင္လဲ ေပးရ၊ ႏွင္းႏွင္း အလုပ္လုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။<br /><br />ႏွင္းႏွင္းမွာ ဝင္ေငြရိွလာပါၿပီ။ သူ႔ကေလးနဲ႔ အေမဆီျပန္ႏိုင္ဖို႔ ရက္ေတြ တျဖည္းျဖည္း နီးလာသလို ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ႏွင္းႏွင္း မေပ်ာ္ႏိုင္ပါဘူး။ သူ အေမ့ကို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ ဒီအလုပ္ လုပ္တာကိုသိရင္ အေမက ဘယ္လိုျမင္မလဲ။ ကေလးေတြ ကေရာ သူ႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါ့မလား။ အရင္တုန္းက ႏွင္းႏွင္းလဲ ျပည့္တန္ဆာမိန္းကေလးေတြကို မုန္းမိတယ္။ အခုကိုယ္တိုင္ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ေနရတယ္။ ႏွင္းႏွင္း ကိုုယ့္ကိုယ္ကို မုန္းမိသလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘာလို႔ မုန္းတာလဲဆိုတဲ့ အေျဖကိုေတာ့ ႏွင္း ႏွင္း ရွာမရ ျဖစ္ေနတယ္။ ႏွင္းႏွင္းဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးမိတယ္။ ငါဟာ ဘယ္လိုမိခင္မ်ဳိးလဲ။ ကေလး ေလးေယာက္ရိွ ေပမယ့္ တေယာက္မွ အနားမွာမရိွဘူး။ ကိုယ္ကပဲ သားသမီး သံေယာဇဥ္မဲ့ေနတာလား။ မဟုတ္ပါဘူး၊ မဟုတ္ဘူး။ က ေလးေတြ အားလံုးကို ခ်စ္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကေလး ေလးေယာက္စလံုးနဲ႔ အတူတူ ေနခ်င္တယ္။<br /><br />ႏွင္းႏွင္း တေယာက္ဟာ သူ႔ကေလး အႀကီးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အေမဆီကို ျပန္ဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနခိ်န္မွာ အငယ္ေလးႏွစ္ ေယာက္နဲ႔ တသက္စာ ခဲြခြါဖို႔ ျပင္ၿပီးသားဆိုသလို ပါပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ၾကည္ၾကည္ေက်ာ္ျမ</span> <br />ေန႔သစ္ မွ...</span> ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-7808326610824658443?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-82642490021899778732011-10-04T20:02:00.000-07:002011-10-04T20:07:34.585-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-UzMo8-UyCQI/TovJ6j18wuI/AAAAAAAAR5A/2awliPDFGuw/s1600/thai-children-trust-305.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 305px; height: 192px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-UzMo8-UyCQI/TovJ6j18wuI/AAAAAAAAR5A/2awliPDFGuw/s400/thai-children-trust-305.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5659839364612276962" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 51, 153);">RFA 2011-10-04</span><br />ထိုင္း ျမန္မာ နယ္စပ္က ျမန္မာ ဒုကၡသည္ ကေလးငယ္ေတြ အတြက္ အကူအညီ ေပးေနတဲ့ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ အေျခစိုက္ Thai Children's Trust ထိုင္း ကေလးငယ္မ်ား ရံပံုေငြ အဖြဲ႔ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေထာက္ခံအားေပး လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ အေျခစိုက္ Thai Children's Trust ထိုင္း ကေလးငယ္မ်ား ရံပံုေငြ အဖြဲ႔၏ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာပုံ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />အဲဒီအဖြဲ႔ကို ေပးပို႔တဲ့ သ၀ဏ္လႊာမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က<span id="fullpost"> - ေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားေတြနဲ႕ ဒုကၡသည္ေတြရဲ႕ ကေလးငယ္ေတြ အေရး၊ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ကံၾကမၼာဟာ အထူးတလည္ စိုးရိမ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ သူတို႔ေတြမွာ လူတစ္ေယာက္၊ ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ရပိုင္ခြင့္ေတြ လက္လြတ္ ဆံုးရႈံးေနရတဲ့ အျပင္၊ ေဟာဒါ တို႕ပိုင္တဲ့ေျမရယ္လို႔ ကမာၻ႔ ဘယ္ေနရာမွာ ရွိမယ္ဆိုတာ မေသခ်ာဘဲ ျဖစ္ေနရပါတယ္။ အဲဒီလို ကေလးငယ္ေတြကို ပိုၿပီး က်န္းမာလာေအာင္၊ ပိုၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္လာေအာင္၊ စိတ္ဓါတ္ လံုျခံဳမႈ ပိုရလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးတာဟာ အင္မတန္ မြန္ျမတ္တဲ့ အလုပ္ပါ။<br /><br />ဒါဟာ အေရးေပၚလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးရံုမွ် သက္သက္ မဟုတ္ပါဘူး။ က်မတို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ေရွ႕ေရး အနာဂတ္ ပိုမို ေကာင္းမြန္လာေရး အတြက္လည္း အားျဖည့္ ကူညီေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအလုပ္ကို အားႀကိဳးမာန္တက္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ထိုင္း ကေလးငယ္မ်ား ရံပံုေငြ အဖြဲ႔ကို ကူညီႏိုင္သူေတြ ကူညီၾကေစခ်င္ပါတယ္လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ရဲ႕ သ၀ဏ္လႊာကို အဖြဲ႔ ႏွစ္ပတ္လည္ အစည္းအေ၀းမွာ ဖတ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />Thai Children's Trust ရဲ႕ ညႊန္ၾကားေရးမွဴး Andrew Scadding ကလည္း ထိိုင္း ျမန္မာ နယ္စပ္က ဒုကၡသည္ စခန္းေတြမွာ ဒုကၡသည္ အေရအတြက္က ေၾကာက္ခမန္းလိလိ အျမဲ တိုးပြားေနတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေထာက္ခံအားေပးမႈဟာ အခ်ိန္သင့္ အခါသင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူး အထူး တင္ပါတယ္လို႔ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-8264249002189977873?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-40116766661363028252011-09-30T06:40:00.000-07:002011-09-30T06:43:42.133-07:00<center><iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/x-yuPIdPNjU" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></center><br />Health care providers who work for migrant workers staying along 42 kilometer, 44 kilometer and 35 kilometer in the PhopPhra area of Tak province, south west Thailand try to make laboratory investigations for those infants and children of Burmese migrant farming workers who are now suffering various types of skin infections.<br />The skin infections which occured in mostly Burmese migrant infants and children might be due to the insecticides and chemical fertilizers<span id="fullpost"> usually used in those farms. Between six thousands and eight thousands Burmese migrant workers work in that PhopPhra area of Tak province. Most of them make a live with agriculture and in the rainy season they utalise the contaminated used water from that farms due to the shortage of clean and hygenic water. Local Thais of these area usually use water from tube well, but Burmese migrants can only use that contaminated used water passing out from the farms in the rainy season and in summer, they also use those kind of water which are stored in a huge reservoirs. Previous year, a child with severely infected skin disease was admitted to the Maesot General Hospital and after that Thai health department prohibited the utilisation of that kind of water.<br />Health care providers and physicians of Non Governmental Organizations said not only the various skin infections, diarrhea as well as dysentery also took place in those infants and the children of Phop Phra. The various types of skin infections are very common among migrant Burmese workers, some children got Alopecia and complicated skin infections did not recovered easily to such extent of time.</span>...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-4011676666136302825?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-86334078699759402302011-09-29T05:59:00.000-07:002011-09-29T06:04:29.400-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-f_CAnn7dFKk/ToRsmY-FizI/AAAAAAAAR4w/H1Xi_-Iem7U/s1600/raining-1.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 223px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-f_CAnn7dFKk/ToRsmY-FizI/AAAAAAAAR4w/H1Xi_-Iem7U/s320/raining-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5657766438677875506" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-size:85%;" ><a href="http://naytthit.net/">ေန႔သစ္</a> ၊ September 27, 2011</span><br />မိုးရာသီကို ေရာက္လာျပန္ၿပီ။ ဒီလို မိုးေတြရြာေနတာကိုျမင္တိုင္း က်မ မိုးကို သတိရေနမိတယ္။ မိုး က်မတို႔ကို ခဲြခြါသြား တာေတာင္ ႏွစ္အခ်ဳိ႕ ရိွေနၿပီပဲ။ က်မနဲ႔ မိုး စေတြ႔တဲ့ အေျခအေနေတြကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။<br /><br />က်မ မိုးနဲ႔ စေတြ႔တာက နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕ရဲ႕ စည္ကားလွတဲ့ ေစ်းတခုမွာပါ။ “မိုးေရ မိုး ..” အသံလာတဲ့ဘက္ကို က်မ လွည့္ၾကည့္မိလိုက္တယ္။ က်မျမင္ကြင္းထဲကို မိန္းကေလးတေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ ကိုယ္က်ပ္အက်ႌ လက္တို၊ ဂုတ္ေပၚမွာဝဲေနတဲ့ သူ႔ဆံပင္နက္ေတြနဲ႔ စကပ္္ရွည္အက်ပ္ဝတ္ထားတဲ့ <span id="fullpost">မိန္းကေလးတေယာက္။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးေၾကာင့္ က်မ သူ႔ကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ သူက က်မ ရပ္ေနတဲ့ဘက္အတိုင္း ေလွ်ာက္လာပါတယ္။ က်မ သူ႔ကို ဆက္ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ သူကလဲ က်မၾကည့္ေနတာကို ျမင္သြားသလိုပါပဲ၊ ကာလာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးခ်ယ္ထားတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာ က်မဘက္လွည့္လာၿပီး က်မကို ျပံဳးျပပါတယ္။ က်မလဲ သူ႔ကို ေခါင္းၿငိမ့္ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။ လူေတြက သူ႔ကို ဒီလို ၾကည့္ေနက်ပဲ ထင္ပါတယ္၊ သူ႔အျပံဳးက ဒီေလာက္ သဘာဝက်တယ္။ သူ႔အျပံဳးကို က်မ အခုခိ်န္ထိ မွတ္မိ ေနတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူ႔နာမည္ မိုး ဆိုတာကိုပဲ က်မ သိလိုက္တာပါ။ သူနဲ႔ စကားတခြန္းမွ မေျပာျဖစ္ပါဘူး။<br /><br />မိုးကို ဒုတိယအႀကိမ္ေတြ႔တာက သင္တန္းတခုမွာပါ။ အဲဒီတုန္းက သင္တန္းတခုမွာ စကားျပန္လုပ္ဖို႔ က်မ ေရာက္ေန တာပါ။ သင္တန္းတက္မလို႔လာတဲ့ မိန္းကေလးတစုထဲမွာ က်မ မိုးကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ မိုး က်မကို ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ ေနပါ တယ္။ က်မလဲ သူ႔ကို ျပန္ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။ ဒီသင္တန္းဟာ က်န္းမာေရးသင္တန္းဆိုတာကိုေတာ့ က်မသိပါတယ္။ ဒီမိန္းကေလးတစုဟာ ဒီသင္တန္းနဲ႔ ဘယ္လို ပတ္သက္ေနတယ္ဆိုတာ က်မ နည္းနည္းမွ မသိပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္ ဟာ ျပည့္တန္ဆာလို႔သိရေတာ့ က်မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဒီလို ႏုပ်ဳိလွပသြက္လက္ေနတဲ့ မိန္းကေလးတစု ဘာလို႔ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ရတယ္ဆိုတာကိုလဲ ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားမရပါ။ ဒီသင္တန္းရက္ေတြမွာ သူတို႔နဲ႔ ဆက္ဆံရင္း ဒီကေလးမ ေလးေတြ အမ်ားစုဟာ စာမတတ္တာကိုုုု အံ့ၾသႀကီးစြာ သိလိုက္ရတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆို ကိုယ့္နာမည္ကိုေတာင္ မေရးတတ္ ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မိုးရဲ႕လက္ေရးေတြကေတာ့ ဝိုင္းစက္လွပေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ မိုးက သင္တန္းမွာ လိုအပ္တဲ့မွတ္တမ္း ေတြ ကူလုပ္ေပးပါတယ္။ က်မနဲ႔ မိုးဟာ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ရင္းႏွီးလာခဲ့တာပါ။<br /><br />မိုးက သူ႔အေၾကာင္း က်မကို ဒီလိုေျပာျပပါတယ္။<br /><br />မိုးက ၿမိဳ႕ႀကီးတၿမိဳ႕မွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့တာပါ။ အေဖအေမကလဲ ဝင္ေငြမဆိုးပါဘူး။ မိုးမွာ ေမာင္တေယာက္နဲ႔ ညီမတ ေယာက္ ရိွတယ္။ မိုးက သမီးႀကီးေပါ့။ မူလတန္း အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘဝမွာ စာေတာ္ခဲ့သလို ဆရာရဲ႕ တပည့္ ေကာင္း၊ မိဘရဲ႕ သမီးအလိမၼာေလးပါ။ မိုးမွာ အလြန္ခင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစုလဲ ရိွပါတယ္။ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြဟာ မိုးနဲ႔ ညီအကို ေမာင္ႏွမ အရင္းေတြလို ခ်စ္ခင္သလို မိုးရဲ႕ေမာင္နဲ႔ညီမေလးေတြကိုလဲ ဂ႐ုစိုက္ျကပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ မိုး ရဲ႕ေပ်ာ္စရာ ကေလးဘဝေလးပါ။ သိတတ္တဲ့ အရြယ္ေရာက္လာခိ်န္မေတာ့ ဘဝရဲ႕ အခ်ဳိးအေကြ႔ အခိ်န္ေတြ မိုးဆီ တ ျဖည္းျဖည္း ကပ္လာေနၿပီေလ။<br /><br />အေမ့မ်က္ႏွာ ညႇိဳးႏြမ္းေနတာကို မိုးသတိထားမိတာ ရက္အခ်ဳိ႕ရိွၿပီ။ အေမ့ရင္ဘတ္က ေအာင့္ ေအာင့္ေနတယ္လို႔ အေမ ခဏခဏေျပာေနတာ ၾကားရတယ္။ ေဆးေတြေသာက္ေနေပမယ့္လဲ သက္သာတာ မေတြ႔ရဘူး။ အေမဟာ တရက္ ထက္တရက္ ပိန္လာတယ္။ ေခ်ာင္းေတြလဲ တအားဆိုးေနတယ္။ အေမ့အတြက္ မိုး တအားစိုးရိမ္ေနခဲ့မိတယ္။ဒီရက္ေတြ မွာ အေဖ အိမ္ျပန္ေနာက္က်တာကိုလဲ သမီးအႀကီးျဖစ္ေတာ့ သတိျပဳမိတယ္။ အေဖနဲ႔အေမ စကားမ်ားသံလဲ မိုး မၾကာ မၾကာ ၾကားေနရတယ္။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ စကားမ်ားရတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ မိုးမသိရပါ။ ဒီအိမ္ေလးဟာ အရင္လို ေႏြးေထြးမႈ မရိွေတာ့ပါဘူး။ အရင္လို ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ ႏူးစရာလဲ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ မိုး အိမ္ျပန္ရမွာကို ေၾကာက္လာ တယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ကိုယ့္ကို လိုေလေသးမရိွ လိုက္လုပ္ေပးေနတဲ့ ေကာင္ေလးတေယာက္ ရိွတယ္။ အိမ္နီးနားခ်င္း ငယ္သူငယ္ခ်င္း။ ဒီလိုနဲ႔ မိုး တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းသြားအတူ ေက်ာင္းျပန္အတူ တတဲြတဲြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ သူနဲ႔ ေနရ တာ အရမ္းေပ်ာ္မိသလို အိမ္က မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ေႏြးေထြးမႈ၊ ဂ႐ုစိုက္မႈေတြ သူ႔ဆီက မိုးရေနတယ္မဟုတ္လား။ သူနဲ႔ ငယ္ငယ္ထဲက ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့အတိုင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာေနတယ္။ မိုးတို႔ရဲ႕ သမီးရည္းစားအျဖစ္ ပထမဆံုးခိ်န္း ေတြ႔တဲ့ေန႔က စိတ္ေတြ တအားလႈပ္ရွားမိတယ္။(ဒီအေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပေနတဲ့ မိုးဟာ စိတ္လႈပ္ရွား ၾကည္ႏူးေနပံုပါ။)<br /><br />မိုးရဲ႕အေမက မိုးတို႔ကို ႐ုတ္တရက္ခဲြခြာသြားေတာ့ အေမမရိွေတာ့တဲ့အတြက္ မိုးဟာ ဒီအိမ္ႀကီးကိုျပန္ရမွာ ေျခလွမ္းေတြ ပိုေလးေနခဲ့တယ္။ မိုး သူနဲ႔ခိုးရာလိုက္ေျပးခဲ့ေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းတက္ေနဆဲ ေက်ာင္းသားအရြယ္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ဘယ္ကိုသြားႏိုင္မွာလဲ။ မၾကာပါဘူး၊ မိုးတို႔ အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္။ အေဖက ေလာင္းကစား စဲြမက္သြားၿပီး အိမ္ကို မွန္မွန္ျပန္ မလာေတာ့ဘူး။ အိမ္မွာရိွတဲ့ ပစၥည္းေတြလဲ အေဖေပါင္ၿပီး ေလာင္းကစားလုပ္လိုက္တာ ဘာမွမရိွသေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ အေဖနဲ႔ မိုးရဲ႕သူဟာလဲ အျမဲစကားမ်ားၾကေတာ့ မိုး စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ရတယ္။<br /><br />မိုး ေခါင္းေတြမူးမူးေနတယ္။ ခဏခဏအန္တယ္။ မိုး ကိုယ့္က်န္းမာေရးကို တအားစိုးရိမ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိုးေရာ ေဖ ေဖေရာ သူပါ ဝမ္းသာရမယ့္ သတင္းေလးကေတာ့ မိုးမွာ ကိုယ္ဝန္ရိွေန ၿပီဆိုတာပါပဲ။ ေဖေဖနဲ႔ သူလဲ စကားမ်ားတာ ေတြ သိသိသာသာ နည္းသြားတယ္။ ဒီမိသားစုေလးဟာလဲ အရင္လို ေပ်ာ္ရြင္ ဖို႔ေကာင္းတဲ့ မိသားစုေလးျဖစ္လာေတာ့ မယ္လို႔ ေတြးမိတိုင္း မိုး အရမ္းဝမ္းသာေနခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကံၾကမၼာက မိုးကိုမ်က္လွည့္ျပလိုက္ပါပေကာ။ မိုး ကိုယ္ဝန္ ပ်က္က်သြားခဲ့တယ္။ ၿငိမ္းလုလု ျဖစ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေဖေဖနဲ႔ သူရဲ႕ တိုက္ပဲြဟာလဲ အရိွန္ျပန္ ျမင့္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။<br /><br />တဘက္က အသက္အရြယ္ရေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေဖေဖ၊ လူလား မေျမာက္ေသးတဲ့ ေမာင္နဲ႔ ညီမေလး၊ တဘက္က ကိုယ့္ကို အားလံုးအလိုလိုက္ေနတဲ့ ခ်စ္သူ၊ မိုး ဘယ္ဘက္ကို ေရြးခ်ယ္ရမလဲ။ မိုး ဘက္စံုစဥ္းစားၿပီးမွ ေဖေဖတို႔ဘက္က ရပ္လိုက္ တယ္။ သူက မိုးကိုထား ၿပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားေတာ့တယ္။ မိုးလဲ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ ေခြက်သြားခဲ့ေတာ့တယ္။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ မိုးတို႔ အိမ္နီးခ်င္း သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ေကာင္မေလးေတြ လာလာေခၚေနတာ ၾကားေနရတယ္။ တ ျခားၿမိဳ႕တၿမိဳ႕ကို သြားအလုပ္လုပ္ရမယ္၊ ဝင္ေငြလဲ မဆိုးဘူးလို႔ သိရတယ္။ မိုး စဥ္းစားမေနေတာ့ပါဘူး။ လိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ လိုက္ တယ္။ ဒီၿမိဳ႕ကေန ထြက္ခြါသြားရဖို႔က အဓိကမဟုတ္လား။ မိုးနဲ႔အတူ မိန္းကေလးတစုဟာ ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ မိုးနဲ႔အတူလာတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို တခန္းထားၿပီး မိုးကိုေတာ့တခန္း သီးသန္႔ထားတယ္။ ညဘက္ ေရာက္ေတာ့ မိုးတို႔ကို အျပင္ အလည္ေခၚျပပါတယ္။ မီးေတြ ထိန္ထိန္လင္းေနတာ ျမင္ေတာ့မွ မိုးတို႔ တျခားတႏိုင္ငံ ေရာက္ေနမွန္း သိၾကေတာ့တယ္။<br /><br />ဒီမွာ ဆက္ေနရမလား၊ အိမ္ျပန္ရမလား၊ မိုး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခါခါ ေမးမိတယ္။ ျပန္မယ္ဆိုရင္ တလမ္းလံုး ကုန္ခဲ့တဲ့စ ရိတ္ေတြ ဘယ္လို ျပန္ဆပ္မလဲ။ ဘာေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ရမွာလဲ။ အိမ္မွာ စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြပဲ ရိွတယ္။ ဒီမွာ ဆက္ေနမယ္ ဆိုရင္ေကာ ဘယ္လိုအလုပ္မ်ဳိးလုပ္ရမလဲ။ မိုး ဟာ လဲေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေတြးပူေနမိလိုက္တာ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လိုအ ခိ်န္ကုန္သြားမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ ဟင္း …<br /><br />မိုး သက္ျပင္ခ်ရင္း မ်က္ရည္ရဲြရဲြနဲ႔ ဆက္ေျပာျပန္ပါတယ္။<br /><br />မိုးနဲ႔ မိန္းကေလးေတြကို အလွျပင္ခိုင္းျကတယ္။ ကိုယ္က်ပ္ ဝတ္ရမယ္၊ မ်က္ႏွာကို အလွျခယ္ရမယ္။ ျပင္ဆင္တာေတြ ၿပီးေတာ့ မိုးကို အခန္းထဲထားခဲ့ၿပီး က်န္တဲ့လူေတြကိုေတာ့ အျပင္ေခၚထုတ္သြားတယ္။ ဘယ္ကိုေခၚသြားတယ္ ဆိုတာ ေတာ့ မိုးမသိရဘူး။ အဲဒီေန႔က အလုပ္စတက္တဲ့ရက္မို႔ မိုး ထိုင္မေနႏိုင္ေအာင္ စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားေနတယ္။ သိပ္မၾကာ လိုက္ပါဘူး။ တံခါးေခါက္သံနဲ႔အတူ ေလာပန္ရဲ႕ ေနာက္က အမ်ဳိးသားတေယာက္ ပါလာပါတယ္။ ေလာပန္ အခန္းထဲ မဝင္ဘဲ ဟိုအမ်ဳိးသားက အခန္းထဲ တန္းဝင္လာတယ္။ သူဝင္လာတာနဲ႔အတူ အရက္နံ႔က ေထာင္း ကနဲထြက္လာပါ တယ္။ ေလာပန္က သူ႔စိတ္တိုင္းက် လုပ္ေပးရမွာ မင္းအလုပ္ပဲလို႔ ေျပာၿပီး တံခါးပိတ္ ထြက္သြားပါတယ္။<br /><br />မိုး အခုမွ ကိုယ့္အလုပ္ကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္လိုက္ေတာ့တယ္၊ မိုး အိမ္ေထာင္က်ဖူးတယ္ ဆိုေပမယ့္လဲ အခုလို ကိုယ္တခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့၊ ၿပီးေတာ့ အရက္မူးေနတဲ့ လူတေယာက္နဲ႔ အတူတူေနရမွာမို႔ ေဇာေခြ်းေတြ တကိုယ္လံုး စိုရဲႊသြားတာေပါ့။ ဒီအခိ်န္က်မွ ျငင္းလို႔မရေတာ့ဘူးဆိုတာလဲ မိုး ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ခဲ့တာ။ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီည မိုးရဲ႕အခန္းတံခါး ဘယ္ႏွစ္ ႀကိမ္ဖြင့္လိုက္လဲ ပိတ္လိုက္လဲ ဆိုတာေတာင္ မိုး မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီတညဟာ မိုးအတြက္ေတာ့ ရာစုႏွစ္ တခုေလာက္ ၾကာသလို ခံစားခဲ့ရတာ အမွန္ပဲ။<br /><br />ဝင္ေငြမဆိုးဘူးဆိုတဲ့ အလုပ္ဟာ ဒီလိုအလုပ္ကိုး။ မိုး ေနာင္တရခဲ့မိတယ္။ မိုး သူ႔ကို သတိရေနခဲ့မိတယ္။ သူနဲ႔ ဒီဘဝမွာ ေတာ့ အတူတူမေနရေတာ့ဘူးဆိုတာလဲ မိုးသိေနတယ္။ မိုး သူ႔ကိုေတြ႔ရမွာ ေၾကာက္ေနမိတယ္။ ရက္ေတြၾကာလာေတာ့ မိုးလဲ တျခားမိန္းကေလးေတြလို လမ္းမေပၚမွာရပ္ၿပီး ဧည့္သည္ရွာရတယ္။ မိုး သံပတ္ေပးထားတဲ့ စက္႐ုပ္လို အလုပ္ လုပ္ေနခဲ့ရတယ္။ ဒီအလုပ္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ဘယ္လို အႏၲရာယ္ေတြ ရိွတယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္လို ကာကြယ္ရမယ္ ဆိုတာေတြကို မိုးမသိခဲ့၊ မၾကားခဲ့ပါဘူး။ မိုးနဲ႔အတူ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြလဲ မသိဘူး။ သူတို႔ကို ေျပာျပမယ့္ လူလဲ မရိွဘူး။<br /><br />မိုးက မိန္းကေလးေတြထဲမွာ ဝင္ေငြအမ်ားဆံုးေလ၊ အလုပ္အျဖစ္ဆံုးေပါ့။ ဒီအတြက္ မိုး ေပ်ာ္ခဲ့မိတယ္။ ဒါမွ ေငြျမန္ျမန္ရ မယ္။ ညီမေလး၊ ေမာင္ေလးေတြဆီ ေငြပို႔ႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား။<br /><br />က်မ မိုးကိုစေတြ႔ေတာ့ မိုး ဒီၿမိဳ႕ကိုေရာက္ေနတာ ေလးငါးလရိွေနၿပီ။ အခုလို က်န္းမာေရးသင္တန္းေတြတက္မွ သူ႔အ လုပ္ဟာ အနၲရာယ္ရိွတယ္ဆိုတာကို သူသိရေတာ့တာ။ သင္တန္းေတြ ၿပီးတဲ့အခါက်မွ မိုးတို႔တေတြ ေဆးသြား စစ္ၾက တယ္။ အဲဒီစစ္ေဆးခ်က္ အေျဖကေတာ့ မိုးမွာ အိပ္ခ်္ အိုင္ဗီြ ပိုးရိွေနၿပီ။ မိုး က်မကို ဒီအေၾကာင္း လာေျပာျပေတာ့ သူ စိတ္တအား လႈပ္ရွားေနတာ မေတြ႔ရပါဘူး၊ ကံဆိုးတဲ့ မိုးကို က်မ ဘယ္လို အားေပးစကားေျပာရမလဲ၊ ဘယ္လို ႏွစ္သိမ့္ရ မလဲ အေျပာတတ္ေအာ င္ပါပဲ။ မိုးရဲ႕ မိႈင္းညိဳ႕ညိဳ႕မ်က္ႏွာေလးကို ေငးၾကည့္ရင္း က်မ စကားမရိွ စကားရွာကာ “ေမာင္ ေလးနဲ႔ ညီမေလးဆီ ပိုက္ဆံပို႔ျဖစ္ေသးလား၊ ဖုန္းအဆက္ အသြယ္ရလား” ေမးေတာ့ က်မကို ျပံဳးၾကည့္ရင္း ေခါင္းညိမ့္ျပ ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ က်မ မိုးဆီကို မၾကာမၾကာ သြားျဖစ္တယ္။ သူ႔ က်န္းမာေရး အေျခအေနကို ေမးမိတယ္။ မိုးဟာ က်န္းမာ ေရးသင္တန္းေတြကို တက္တက္ႂကြႂကြ ပါဝင္တယ္။ တျခားမိန္းကေလးေတြကိုလဲ က်န္းမာေရး သင္တန္းေတြတက္ဖို႔ နိႈး ေဆာ္တယ္၊ သင္တန္းမွာလဲ သူ႔ရဲ႕ဗဟုုသုတေခါင္းပါးမႈေၾကာင့္ အခုလိုျဖစ္ရတယ္ဆိုတာေတြကို ေျပာျပေနတယ္။ က်မ မိုးကို ပိုခင္လာမိတယ္။ သူ႔ရဲ႕ သတၱိရိွမႈကိုလဲ ခီ်းကူ်းမိတယ္။<br /><br />တရက္ မိုး က်မဆီ ေရာက္လာတယ္။ သူစိတ္ေတြ တအားလႈပ္ ရွားေနပံုပါပဲ။ မ်က္လံုးေတြလဲ နီရဲလို႔၊ ငိုထားတယ္ဆိုတာ သိသာေနတယ္။ မိုးဟာ သတၱိရိွတဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္ပါ။ ဒီေန႔ ဘယ္လို ျဖစ္ေနတာလဲ။ က်မ ေမးေအာင္ ေစာင့္မ ေနဘဲ မိုးေျပာလိုက္တာကေတာ့<br /><br />“သူေရာက္လာတယ္” တဲ့။<br /><br />“သူဆိုတာ ဘယ္သူလဲ” က်မ လႊတ္ကနဲေမးလိုက္မိတယ္။<br /><br />“က်မေယာကၤ်ားေလ … က်မတို႔ ၿမိဳ႕ကေန လိုက္လာတာ” လို႔ မိုး ျပန္ေျဖတယ္။<br /><br />“သူ မိုးကို ဘာလုပ္လိုက္လို႔လဲ” က်မက သိခ်င္ေဇာနဲ႔ ဆက္ေမးလို္က္ေတာ့ မိုးက<br /><br />“က်မ ဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သူသိတယ္။ သူက က်မကို အျပစ္မတင္ဘူး။ သူ ဒီမွာပဲ ေနေတာ့မယ္ ေျပာေနတယ္”<br /><br />“ဟာ ဒါေကာင္းတာေပါ့” လို႔<br /><br />က်မကေျပာေတာ့ မိုးက ေခါင္းကို မရပ္တမ္း ရမ္းခါေနတယ္၊ ႏႈတ္ကလဲ<br /><br />“မေကာင္းဘူး၊ ဒါ မျဖစ္ဘူး” လို႔ တတြတ္တြတ္ တိုးတိုးေလး ရြတ္ေနတယ္။<br /><br />“သူ ဒီမွာေနလို႔မျဖစ္ဘူး။ က်မနဲ႔အတူတူေနလို႔ မျဖစ္ဘူး။ က်မ အေျခအေနကိုလဲ ဆရာမ သိေနသားပဲ။ ဘယ္လိုမွ သူနဲ႔ အတူေနလို႔မျဖစ္ဘူး”။<br /><br />က်မ မိုးရဲ႕သူနဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။<br /><br />မိုးရဲ႕သူဟာ အလြန္ စကားနည္းပါတယ္။ က်မက သူ႔ကို မိုး အေျခအေန ေျပာျပလိုက္ေတာ့ သူက ေအးေအး ေဆးေဆး ပဲ က်မကို ျပန္ေျပာပါတယ္။<br /><br />“မိုး ဘယ္လိို အေျခအေနကိုပဲ ေရာက္ေရာက္ မိုးအနားမွာပဲ ေနသြားမယ္” တဲ့။<br /><br />က်မ မိုးအတြက္ အရမ္း ဝမ္းသာေနမိခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ မၾကာခင္ပဲ မိုးရဲ႕က်န္းမာေရးဟာလဲ တရက္ထက္ တရက္ ဆိုးလာလို႔ မိုး တရက္ထက္တရက္ ပိုပိန္လာတယ္။ မိုးဟာ စေတြ႔ခါစတုန္းကလို အလွပိုင္ရွင္မေလး မိုး မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ေလတိုက္ရင္ေတာင္ လြင့္သြားမွာ စိုးရိမ္ေနရမလို ျဖစ္ေနၿပီ။ မိုးရဲ႕သူကေတာ့ မိုးကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနဆဲပါ။ မိုးရဲ႕ေမာင္ေလးနဲ႔ညီမေလးလဲ မိုးနဲ႔အတူလာေနၾကတယ္၊ မိုး အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ေယာက်ာ္းရတဲ့ ဝင္ေငြေလးနဲ႔ ေနေနရတယ္။<br /><br />မိုးကို သူမ်ားအကူအညီနဲ႔ တျခားၿမိဳ႕တၿမိဳ႕မွာ ေဆးသြားျပဖို႔ ၾကံဳလာပါတယ္။ မိုးကို က်မ လိုက္ပို႔မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိုးရဲ႕ သူဟာ ကားဂိတ္အထိ မိုးနဲ႔က်မကို လိုက္ပို႔ပါတယ္။ သူက မိုးကို ဘယ္လို ဂ႐ုစိုက္ရမယ္၊ မိုး ဘာနဲ႔မတည့္ဘူးဆိုတာေတြ က်မကို တတြတ္တြတ္မွာေနပါတယ္။ က်မတို႔ ကားမထြက္မခ်င္း ကားဂိတ္ အုတ္ခံုေလးမွာထိုင္ရင္း က်မတို႔ကို ေစာင့္ ၾကည့္ေနတယ္။ က်မတို႔ ကားထြက္သြားတဲ့အထိ ကားဂိတ္မွာ ရပ္က်န္ေနရစ္ပါတယ္။ က်မနဲ႔မိုး တခန္းထဲ အတူ တည္း တာပါ။ မိုးအတြက္ ပစၥည္းလိုလို႔ က်မက မိုးရဲ႕အိတ္ကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ မိုးအတြက္ သူျပင္ေပးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ေတြ႔ ရတယ္။ အဝတ္အစားက အစံုလိုက္၊ ပန္းကန္၊ ခြက္၊ တူ၊ ဇြန္း အစံုပါတယ္။ ဘယ္အခိ်န္မွာ ဘာဝတ္ရမယ္၊ ဘာစားရမယ္ ဆိုတာ စာရြက္ေလးနဲ႔ ေရးထားၿပီးသား။ ခြက္ေလးႏွစ္ခြက္ကို က်မသတိထားမိတယ္။ အဲဒီခြက္ေပၚမွာ ကာတြန္း႐ုပ္ေလး ႏွစ္႐ုပ္ ဆဲြထားတယ္။ တေယာက္က မိုး တေယာက္က သူေပါ့။ မိုးအနားမွာ သူအျမဲရိွေနတယ္ ဆိုတာကို သိေအာင္လို႔ ပါတဲ့။<br /><br />မိုးမွာ သူ႔ကိုနားလည္တဲ့ သူ႔ကိုခ်စ္တဲ့သူ ရိွေနလို႔ ကံေကာင္းသူေလးလို႔ က်မ မိုးကို ခဏခဏေျပာမိတယ္။ မိုးဟာ သတၱိ ရိွသလို သိတတ္သူလဲ ျဖစ္တယ္။ မိုးကို လိုက္ပို႔ေတာ့ က်မမွာ လသားအရြယ္ သမီးေလးတေယာက္ ပါပါတယ္။ မိုးဟာ ကေလးအလြန္ခ်စ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူက ကေလးကို တခါမွ မေပြ႔ပါဘူး။ ကေလးပစၥည္းေတြကိုလဲ မကိုင္ပါဘူး။ က်မက ကိစၥမရိွပါဘူးလို႔ေျပာေနေပမယ့္ မိုးဟာ သူ႔မွာ ဘာေရာဂါေတြရိွေနမွန္းမသိဘူး၊ ကေလးကို ကူးမွာစိုးတယ္ဆိုၿပီး ကေလးနားကို မကပ္ပါဘူး။ ေရလဲ သူ႔ခြက္နဲ႔သူ ေသာက္ပါတယ္။ သူထမင္းစားတဲ့ တူနဲ႔ ဟင္းႏိႈက္တာမ်ဳိးကိုလဲ သူမလုပ္ ပါဘူး။<br /><br />မိုးက အျပင္သြားလည္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာလာပါတယ္။ က်မ မိုးကို မသြားေစခ်င္ပါ။ ဒီတေလာ မိုး ဝမ္းေတြ ေလွ်ာေန တယ္မဟုတ္လား။ မိုးက ေနာက္ဆို က်မ ထပ္လာႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ေရာက္တုန္း သြားႏိုင္တုန္း ေလွ်ာက္လည္ ခ်င္တယ္တဲ့။ က်မ မိုးနဲ႔ အတူေလွ်ာက္လည္ဖို႔ သေဘာတူလိုက္တယ္။ မိုးဟာ လမ္းနည္းနည္းလွ်ာက္တာနဲ႔ ေမာေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ သူအျပံဳးမပ်က္ပါဘူး။ အခုလို မိုးနဲ႔အတူ ေလွ်ာက္သြားေနသူဟာ က်မမဟုတ္ဘဲ မိုးရဲ႕သူဆိုရင္ မိုး ဘယ္ေလာက္ မ်ား ေပ်ာ္လိုက္မလဲလို႔ မိုးကို ၾကည့္ရင္း က်မေတြးေနမိတယ္။<br /><br />အဲဒီက ျပန္လာၿပီးကတည္းက မိုးရဲ႕က်န္းမာေရးဟာ သိသိသာသာ ေကာင္းလာပါတယ္။ မိုးကို က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ မိုးရဲ႕ သူနဲ႔ တတဲြတဲြသြားေနတာ ျမင္ရေတာ့ က်မ တအားဝမ္းသာမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကံၾကမၼာဟာ မိုးကို ေနာက္တေခါက္ မ်က္ လွည့္ျပလိုက္ျပန္ပါ ၿပီ။ မိုးရဲ႕သူ ဆံုး ၿပီ။<br /><br />ဒီသတင္းကို ၾကားရတဲ့ က်မဟာ ကိုယ့္နားကိုယ္ မယံုႏိုင္ ေအာင္ပါဘဲ။ ကိုယ္ နားၾကားလဲြတာ ျဖစ္ပါေစ။ က်မ ေရခဲတိုက္ မွာ မိုးကိုေတြ႔လိုက္တယ္။ ဟိုမွာလဲွေနတာကေတာ့ မိုးရဲ႕သူပါ။ မိုး မ်က္ႏွာ ခုလိုညႇိဳးႏြမ္းေနတာ က်မတခါမွ မၾကံဳဖူးပါ ဘူး။ မိုး ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲလို႔ က်မ ေမးေနတာကို မိုးမွာေျဖႏိုင္တဲ့ အင္အားေတြ မရိွေတာ့ပါဘူး။ အနားက အမ်ဳိးသမီးက ေျပာျပပါတယ္။ “မိုးရဲ႕ ေမာင္ေလးက ဓားနဲ႔ ထိုးလိုက္တာ” တဲ့။ ဘုရား ဘုရား… မၾကားရဲစရာပါလား။ “မိုးရဲ႕ေမာင္ေလးနဲ႔ သူဟာ အရက္ေသာက္ထားေတာ့ နည္းနည္း စကားမ်ားၾကတာကေန ဓားနဲ႔ထိုးလိုက္တာ၊ မိုးရဲ႕ေမာင္ဟာ သူငယ္ငယ္က ထိန္းလာတဲ့ ကေလးမို႔ တကယ္ထိုးမယ္ မထင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဟိုက ဓားနဲ႔ထိုးမယ္လို႔ေျပာေနတာကို သူက လည္ပင္းငံု႔ ေပးလိုက္တာ” ဆိုပဲ။ “ဓားက လည္ပင္းေသြးေၾကာမႀကီးကို ထိသြားေတာ့ မိုးရဲ႕သူဟာ ေသြးေတြ ပန္းထြက္ေနတဲ့ လည္ ပင္းကို သူ႔လက္နဲ႔အုပ္ရင္း မိုးဆီကို မိုး … မိုး နဲ႔ ေအာ္ေခၚၿပီး အေရာက္ေျပးလာေသးတယ္။ မိုး လဲွေနတဲ့ ကုတင္ေရွ႕ေရာက္မွ လဲက်သြား ၿပီး အသက္ထြက္သြားတာ” တဲ့။<br /><br />အားလံုးက မိုးကို ေဆးရံုတင္ထားတယ္လို႔ပဲ ေျပာထားၾကတာ။ မိုးလဲ အခုမွ သူမရိွေတာ့မွန္းသိတာတဲ့။ သူ႔ေမာင္လဲ ထြက္ေျပးသြားၿပီတဲ့။ မိုး ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ရမွာလဲ။ တရားခံက သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ ေမာင္ေလး။ ေသဆံုးသူက သူ႔ကို လိုေလ ေသးမရိွ ျပဳစုေနတဲ့ သူ႔ေယာက္က်ား၊ ေသဆံုးသူရဲ႕ ဇနီးအေနနဲ႔ တရားခံကို ျမန္ျမန္မိေစခ်င္တယ္။ တရားခံရဲ႕ အမအေန နဲ႔ သူ႔ေမာင္ကို မမိေစခ်င္ဘူး။ မိုးရဲ႕ စူးစူးရွရွ သူ႔ကို ေအာ္ေခၚ ငိုေနသံကို ၾကားေနရတယ္။<br /><br />“မင္း သူ႔ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာ ငါသိတယ္၊ သူကလဲ မင္းကို အကိုတေယာက္လို ခ်စ္ပါတယ္၊ သူလက္လြန္သြားတာပါ။ မင္း ဘာလို႔ ေခါင္းငံု႔ေပးရတာလဲ။ မင္းဘာလို႔ မေရွာင္လိုက္တာလဲ၊ မင္းဘာလို႔သူ႔ကို မတြန္းလိုက္တာလဲ” မိုး ထပ္ေအာ္ဖို႔ အင္အားေတြ ကုန္ခန္းေနပါၿပီ။ က်မ မိုးကို ဆဲြထူလိုက္တယ္။ မိုးရဲ႕သူ႔ကို ရင္ခဲြရံုမွာပဲ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ဖို႔ က်မ ေျပာ မိတယ္။ သူ႔ကို ေျမခ်တဲ့အထိေတာ့ မလိုက္ဖို႔ က်မ ေျပာမိတယ္။ မိုး ေခါင္းကိုတြင္တြင္ခါကာ မ်က္ရည္ေတြ သုတ္ေနပါ တယ္။ သူ႔ကို ေနာက္ဆံုး အထိေတာ့ ပို႔ပါရေစတဲ့။ မိုးနဲ႔ က်မတို႔ဟာ မိုးရဲ႕သူ႔ကို လိုက္ပို႔ၾကတယ္။<br /><br />အဲဒီေန႔က မိုးေလးဖဲြဖဲြရြာေနတယ္။<br /><br />သူမရိွေတာ့နဲ႔ေနာက္ မၾကာပါဘူး။ မိုး အိပ္ရာထဲလဲပါေတာ့တယ္။ မိုးရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြ မိုးကို အလွည့္က် ျပဳစုၾကပါတယ္၊။ မိုးဆီကိုေရာက္တိုင္း မိုးရဲ႕ က်န္းမာေရးဟာ တရက္ထက္တရက္ ဆိုးလာတာေတြ႔ရတယ္။ မိုး အစာမ်ဳိမရေတာ့ပါဘူး။ ေရမ်ဳိရတာေတာင္ ခက္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးတေခါက္ မိုးဆီေရာက္ေတာ့ စကားေကာင္းေကာင္းေတာင္ မေျပာႏိုင္ ေတာ့ ပါဘူး။ မိုးက က်မ လက္ကို ဆုပ္ထား ၿပီး သူ႔ညီမေလးကို ညႊန္ျပေနပါတယ္။ သူ ဘာေျပာခ်င္တယ္ဆိုတာကို က်မ သိေန ပါတယ္။<br /><br />မိုးေတြ တဖဲြဖဲြရြာေနတဲ့ တရက္မွာပဲ မိုး က်မတို႔ ကိုခဲြသြားခဲ့တယ္။ က်မတို႔ မိုးကို သူ႔နားမွာ ေျမခ်လိုက္တယ္။ မိုးရည္စက္ ေလးေတြက ေျမပံုေလး ႏွစ္ပံုေပၚကို ညင္ညင္သာသာ ညီညီမွ်မွ် ရြာက်လို႔ …<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ၾကည္ၾကည္ေက်ာ္ျမ</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-8633407869975940230?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-79159764050844595422011-09-17T20:28:00.000-07:002011-09-17T20:33:11.237-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-qTSTVyDX_rk/TnVmXORfT4I/AAAAAAAAR4A/1AJsj0dgGqI/s1600/cm.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 270px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-qTSTVyDX_rk/TnVmXORfT4I/AAAAAAAAR4A/1AJsj0dgGqI/s400/cm.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653537456388001666" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 102);">VOA ကိုဝင္းမင္း၊ ဗုဒၶဟူး, 14 စက္တင္ဘာ 2011</span><br />ကမၻာေပၚမွာ ေမြးကင္းစကေလး ေပါင္း ၃.၃ သန္း ႏွစ္စဥ္ ေသဆံုးေနၿပီး မီးတြင္းမိခင္ေတြ ေသဆံုးမႈကေတာ့ တမိႏွစ္ တိုင္းမွာ တဦးႏႈန္း ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္တယ္လို႔ ကုလသမဂၢရဲ ႔ ကမာၻ႔က်န္းမာေရးအဖြဲ႔ႀကီးနဲ႔ NGO (ေခၚ) အစိုးရ မဟုတ္ တဲ့အဖြဲ႔တခုျဖစ္တဲ့ Save the Children တို႔က<span id="fullpost"> ဆိုပါတယ္။<br /><br />ဒီ ကာကြယ္လို႔ရတဲ့ ေသဆံုးမႈ႔ေတြကေန ေလ်ာ့ခ်ႏိုင္ေရးအတြက္ ဒီအဖြဲ႔ႀကီး ႏွစ္ခု ပူးေပါင္းၿပီး ေလ့လာစမ္းသပ္မႈ ၿပိဳင္ပြဲ ႀကီးတခုကို လုပ္ရာကေန အခုလို သန္းနဲ႔ခ်ီေသဆံုးေနရမႈေတြကို ကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြ ရလာပါတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ေမြးကင္းစကေလးေတြ အဓိကေသရတာက ေရာဂါပိုးဝင္တာ၊ အရမ္းေစာေမြးတာ၊ မိခင္ကိုယ္ဝန္ ေနာက္ ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြ တက္တာနဲ႔ အာဟာရနည္းလို႔ ျဖစ္ရတာပါ။ မီးတြင္းမိခင္ေတြ အဓိက ေသရတာကေတာ့ ေသြး သြန္တာ၊ မလံုျခံဳတဲ့ ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ်တာနဲ႔ ကိုယ္ဝန္ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြေႀကာင့္ပါ။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ ဒါေတြကေန ကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔ ကေလးကို ညစ္ပတ္ေနတဲ့ ေနရာမွာ မေမြးတာ၊ ေမြးလာတဲ့ကေလးကို ေျခာက္ သြားေအာင္ လုပ္ေပးတာ၊ ကေလးကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ထားေပးတာ၊ ေမြးၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းကေလးကို ႏို႔တိုက္ေပး တာ၊ ခ်က္ႀကိဳးကို သန္႔ေအာင္ေျခာက္ေအာင္ထားၿပီး ဆႏြမ္းနဲ႔ ဘာအမႈန္႔ေတြမွ မထဲ့ေပးတာနဲ႔၊ သားဖြားဆရာမနဲ႔ ေမြးၿပီး လိုအပ္တဲ့ ကရိယာပစၥည္းနဲ႔ ေဆးဝါးေတြ ရွိေနတာ၊ ပိုးဝင္လာရင္လဲ ပဋိဇီဝေဆး (Antibiotics) တိုက္ေပးတာေတြေၾကာင့္ ေက်းလက္ေဒသေတြမွာ ေမြးကင္းစကေလးနဲ႔ မီးတြင္းမိခင္ ေသႏႈန္း ႀကီးႀကီးမားမား ေလ်ာ့က်သြားေစခဲ့တာ ေတြ႔ရွိခဲ့ရပါ တယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေလ်ာ့က်သြားပါသလဲ။<br /><br />ဒီ အေႀကာင္းေတြကို VOA သတင္းေထာက္ Vidushi Sinha သတင္းပို႔ထားတာ နဲ႔ အေသးစိတ္သိရဖို႔ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံက ကေလးအထူးကု ဆရာဝန္ ေဒါက္တာမ်ိဳးျမတ္လြင္နဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမွာ ေဆးခန္းဖြင့္ၿပီး အေတြ႔အႀကံဳမ်ားစြာရွိတဲ့ ေဒါက္တာျမင့္ဦး တို႔ကို ေမးျမန္းထားတာေတြကို ကိုဝင္းမင္းက စုစည္းတင္ျပထားပါတယ္။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-7915976405084459542?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-5348196684063989802011-09-11T00:22:00.000-07:002011-09-11T00:27:15.528-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ERqyejRdO4w/TmxijrVaRjI/AAAAAAAAR3Q/KCEbMrv-0c0/s1600/Untitled-001.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 293px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ERqyejRdO4w/TmxijrVaRjI/AAAAAAAAR3Q/KCEbMrv-0c0/s400/Untitled-001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650999997510600242" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-MkeVkX0Phx0/TmxiHnfgdSI/AAAAAAAAR3I/Hibzr8dixQ0/s1600/1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 314px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-MkeVkX0Phx0/TmxiHnfgdSI/AAAAAAAAR3I/Hibzr8dixQ0/s400/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650999515442869538" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-jlX6FX54Jaw/Tmxh7rkR8II/AAAAAAAAR3A/zhthWhz5wpI/s1600/2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 186px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-jlX6FX54Jaw/Tmxh7rkR8II/AAAAAAAAR3A/zhthWhz5wpI/s400/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650999310378201218" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-534819668406398980?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-15911032770134554322011-09-08T18:22:00.000-07:002011-09-08T21:15:13.367-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-4zDLl0zVjhs/TmlqVwgnHpI/AAAAAAAAR2o/Mmz8ojFxHdw/s1600/broken-flower-wallpaper_6456.jpg" imageanchor="1" style="clear:left; float:left;margin-right:1em; margin-bottom:1em"><img border="0" height="200" width="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-4zDLl0zVjhs/TmlqVwgnHpI/AAAAAAAAR2o/Mmz8ojFxHdw/s320/broken-flower-wallpaper_6456.jpg" /></a></div>နအဖက ဖြဲ႔စည္းေပးထားခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ အမ်ဳိးသမီးေရးရာ ေကာ္မတီကေန ထိုင္း - ျမန္မာနယ္စပ္ကုိ အလုပ္ လာလုပ္ၾကတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပညာေပး ဇာတ္လမ္းတစ္ခုကုိ ဇူလုိင္ (3) ရက္ေန႔က ျမန္မာ့အမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ျပသခဲ့ရာမွာ အေတာ္ကုိ သဘာ၀တရားနဲ႔ ယုတၱိ နည္းပါးလြန္းတယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္စရာေတြ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။<br><br>ထိုင္းႏိုင္ငံကုိ အလုပ္ လာလုပ္ၾကတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေလးေတြဟာ အိမ္မွာ လုိေလေသး မရိွေအာင္ မိဘေတြ ထားေပးတဲ့ၾကားက မိဘေတြကုိ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ၿပီး ထြက္လာၾကတာ တစ္မ်ဳိး၊ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အလုပ္ေတြ ေတာင္လို ပံုေအာင္ ရိွေနတဲ့ၾကားက အေပ်ာ္သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ အလုပ္ ထြက္လုပ္တာမ်ဳိးက တဖံု၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စုမိၿပီး သူမ်ားေခၚလို႔ လုိက္လာၾကတာက တစ္နည္း စသျဖင့္<span id="fullpost"> ထြက္လာၾကတာလုိ႔ ဆိုပါတယ္။<br><br>ဒီလို အမ်ဳိးသမီးေတြကုိ တိုင္း ၊ ၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်းရြာ အမ်ဳိးသမီးေရးရာ ေကာ္မတီအဖြဲ႔၀င္ေတြက လုိက္လံကယ္ဆယ္ၿပီး မိဘရပ္ထံ အပ္ႏွံခဲ့တယ္လုိ႔ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ျပသခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ဇာတ္လမ္းမ်ဳိးေတြကုိ နအဖအႀကိဳက္ လုိက္လုပ္ေပးေနရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံ အမ်ဳိးသမီးေရးရာ ေကာ္မတီဟာ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာေတြမ်ား တာ၀န္ ယူေပးေနၾကသလဲ ဆိုတာ မသိႏုိင္ေပမယ့္ သိန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ထုိင္းႏုိင္ငံကုိ အလုပ္ လာလုပ္ကုိင္ေနၾကတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ့ အေရအတြက္ကို ၾကည့္ရင္ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ အေျဖထုတ္ဖုိ႔ လုိမယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။<br><br>က်မေတြ႔ဆံုခဲ့ရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေလး တစ္ဦးကေတာ့ မိဘနဲ႔ စိတ္ေကာက္ စိတ္ဆိုးလို႔ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ မဲေဆာက္ကုိ ေရာက္လာသူေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ မိဘမဲ့ဘ၀ ၊ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ဘ၀နဲ႔မို႔ ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွာ လာေရာက္ ေရာင္းစားတာကုိ ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူမလိုခ်င္တာက ပန္းကန္ေဆး၊ ထမင္းခ်က္၊ အိမ္ေဖာ္ အလုပ္ေလးေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ (13) ႏွစ္ အရြယ္ အပ်ဳိမျဖစ္ေသးတဲ့၊ ရင္သားက အစ မထြက္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ “ျပည့္တန္ဆာ ေလာက” ရဲ့ ပါကင္ေဖာက္တဲ့ စာရင္းထဲကုိ ၀င္သြားခဲ့ရပါတယ္။ ပါကင္ေဖာက္တယ္ဆိုတာ ျပည့္တန္ဆာ အေတြ႔အႀကံဳ လံုး၀မရိွေသးတဲ့ HIV / AIDS ေရာဂါကင္းစင္တဲ့ အပ်ဳိျဖန္း၊ အပ်ဳိ မျဖစ္တျဖစ္ အမ်ဳိးသမီးေလးေတြကုိ ေစ်းႀကီးႀကီးနဲ႔ ေရာင္းစားတဲ့ စနစ္တစ္ခုပါပဲ။<br><br>(13)ႏွစ္အရြယ္ ကရင္မိန္းကေလးငယ္ တစ္ဦးဟာ ျပည့္တန္ဆာရံုမွာ ေရာင္းစားခံရၿပီး ပါကင္ေဖာက္တယ္ ဆုိတာကုိ စတင္ၾကားသိရတဲ့ လိင္ေစ်းတန္းက ပထမဦးဆံုး သူမရဲ့ ျဖစ္ရပ္ကုိ အခုလုိ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။<br><br>“ပထမဦးဆံုး သမီးကို ဖာရံုမွာ မထားေသးပါဘူး။ သူတုိ႔ေခၚတာ ဘာလဲမသိဘူး။ ပါကင္ေဖာက္တယ္ဆိုလား ဘာလဲ မသိဘူး။ အဲဒီေနရာကုိ ပုိ႔လုိက္တယ္။ အဲဒီေနရာကို ပုိ႔လုိက္လုိက္ခ်င္းမွာပဲ လူႀကီးတစ္ေယာက္က ပါကင္ စၿပီး ေဖာက္တယ္။ သမီးကေျပာတယ္၊ အဲဒီလူႀကီးကုိ က်မကုိ ဘာလုပ္မွာလဲလုိ႔ ေမးမိတယ္။ အဲဒီဦးေလးႀကီးက နင့္အတြက္ ငါ ပုိက္ဆံ ေပးၿပီးသြားၿပီ၊ နင့္ကုိ ငါႀကိဳက္သလို လုပ္လို႔ရတယ္လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ အဲဒီမွာ က်မက ပုန္ကန္ေတာ့ ရုိက္ႏွက္ၿပီး လုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမွာ က်မကုိ 3 ခါလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး - ပါကင္ေဖာက္တယ္။ ေဖာက္ၿပီးေတာ့ ဖာရံုက ဖာေခါင္းမက လာျပန္ယူၿပီး သူတို႔ရဲ့ ဒါလင္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္ခုိင္းတယ္။ အျပင္လည္း မထြက္ရဘူး။ အျပင္ထြက္ဖို႔ ေနေနသာသာ ျပတင္းေပါက္ေတာင္ မၾကည့္ရဘူး။ ၾကည့္မိရင္ ရုိက္တယ္။ ထမင္းလည္း ၀ေအာင္ မေကၽြးဘူး။” <br><br>ပါကင္ေဖာက္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕က ျပည့္တန္ဆာရံုကုိ ေရာက္ရိွခဲ့ပါတယ္။ ျပည့္တန္ဆာရံုကုိ ေရာက္တဲ့အခါမွာ ဧည့္သည္ေတြကုိ ျမဴဆြယ္တဲ့အလုပ္ကုိ စတင္လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ စကတ္တိုတုိမွာ အတြင္းခံမပါပဲ လူျမင္သာတဲ့ ေနရာမွာ စတင္ ထိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ ထိုင္ပံုထုိင္နည္းကအစ ျပည့္တန္ဆာေခါင္းေတြက သင္ၾကား ျပသထားတာေၾကာင့္ ထုိင္တဲ့ပံု မဟုတ္ရင္ ျပည့္တန္ဆာမ်ားကို ႀကီးၾကပ္တဲ့သူေတြက ရုိက္ႏွက္ အျပစ္ေပးတာကုိ ကေလးမေလးဟာ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္။<br><br>သူတို႔ရဲ့ အက်ႌေပၚမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ နံပတ္ျပားေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး ႀကိဳက္ရင္ လက္ညုိဳးထိုး ေခၚယူႏုိင္တဲ့ ဧည့္သည္ေတြရဲ့ ဆႏၵကုိ ျပည့္တန္ဆာဘ၀ သြတ္သြင္းခံထားရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြက ေခါင္းခါ ျငင္းဆန္ခြင့္ မရိွခဲ့ပါဘူး။ တေန႔မွာေတာ့ အျပင္ကို ေခၚေဆာင္သြားမယ့္ ဧည့္သည္ရဲ့ ေနာက္ကုိ သူမ လိုက္ခဲ့ရပါတယ္။<br><br>“သမီးဘ၀က အဲဒီ ဧည့္သည္ ေခၚသြားတဲ့ေန႔က အဆိုးဆံုးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီဧည့္သည္က ဒါလင္ရံုကေန ေခၚသြားၿပီး ျပန္မပုိ႔ဘူး။ သမီးစိတ္ထင္တယ္။ သမီးေတာ့ ေသၿပီလုိ႔။ လမ္းသရဲေတြလား မသိဘူး။ ေတာင္ယာထဲမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ လူႏွစ္ေယာက္က သမီးကို ေတာထဲမွာ ေတြ႕သြားတယ္။ ဓားႀကီးနဲ႔။ သမီးစိတ္ထင္ေနတယ္ - ငါေတာ့ေသပါၿပီလုိ႔။ အဲဒီလူႏွစ္ေယာက္က သမီးကို ေျခေတြ လက္ေတြမၿပီး ေခၚသြားတယ္။ သမီး ေအာ္ဟစ္ေနမိတယ္။ သမီးကို ဘာလုပ္မလို႔လဲ၊ သမီးမွာ ပုိက္ဆံလည္း မရိွပါဘူး။ ဘာလုိခ်င္လို႔ ေခၚသြားရတာလဲလုိ႔ ေအာ္ဟစ္ ေတာင္းပန္ေနမိတယ္။ အဲဒီလူႏွစ္ေယာက္က သမီးကို တဲတစ္ခုကို ေခၚသြားတယ္။ တဲကိုေရာက္ေတာ့ လူ (6) ေယာက္ေလာက္ စ္ရိွမယ္၊ သမီးကို၀ုိင္းၿပီး တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ အဓမၼ ျပဳက်င့္ၾကတယ္။ ”<br><br>မိန္းကေလးငယ္ရဲ့ မိန္းမကိုယ္ကေန ေသြးအလိမ္းလိမ္း ယုိစီးထြက္ခဲ့ရသလုိ အထက္ကိုဆန္ၿပီး ပါးစပ္၊ ႏွာေခါင္း ေနရာေတြကေန ျမင္မေကာင္းေအာင္ ေသြးေတြစီးဆင္းခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ခႏၶာကုိယ္ကုိ အႏုိင္ႏုိင္သယ္ရင္း ဦးတည္ရာမဲ့စြာ လမ္းေပၚ ေရာက္ရိွလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ကံၾကမၼာက သူ႔လက္ထဲ ရိွမေနျပန္ပါဘူး။ ျပည့္တန္ဆာတစ္ဦးကို ထုိင္းရဲေတြက ဖမ္းဆီးခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ျပည့္တန္ဆာေခါင္းေတြ လက္ထဲကိုပဲ သူမ ျပန္ေရာက္ရိွခဲ့ပါတယ္။<br><br>“သမီးဒါလင္ရံုကို ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပည့္တန္ဆာေခါင္းမက ေမးတယ္။ နင္ဘာလို႔ ႏွစ္ရက္ေတာင္ ၾကာေနရတာလဲ၊ နင္ထြက္ေျပးတာ မဟုတ္လားဆိုၿပီး သမီးကို ရုိက္ႏွက္ျပန္တယ္။ အခန္းထဲမွာ ေသာ့ခတ္ၿပီး ထားတယ္။ ထမင္းလည္း မေကၽြးဘူး။ (10) ရက္ ၾကာသြားတယ္။ သမီးရဲ့ ဘ၀တူ သူငယ္ခ်င္းေတြက စားစရာတခ်ဳိ႕ လာခိုးေကၽြးၾကတယ္။ သမီး သူတုိ႔ကို ေျပာခဲ့ပါတယ္။ နင္တို႔ေက်းဇူး ငါမေမ့ပါဘူးလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို (10) ရက္ ၾကာၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ သမီးထြက္ေျပးဖို႔ လုပ္ခဲ့တယ္။ သမီးဘ၀က ဒီထက္ပုိၿပီး ဆိုးစရာ မရိွေတာ့ဘူးေလ။ သမီး အဲဒီတိုက္ကေန ခုန္ခ်ထြက္ေျပးမယ္။ ေသခ်င္လည္း ေသပါေစဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့မိတယ္။ သမီး မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ သမီး ခုန္ဆင္းခဲ့ပါတယ္။"<br><br>ဒီလိုနည္းနဲ႔မွ မေသရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေသဖို႔မရိွေတာ့ဘူး။ ျပတင္းေပါက္ေပၚကေန ခုန္ခ်ထြက္ေျပးမွပဲ ငါ လြတ္ေျမာက္ေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး “ဒါလင္”လို႔ အမည္ရတဲ့ ျပည့္တန္ဆာရံုကုိ ေနာက္လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားတဲ့ မိန္းမငယ္ေလး ခ်ဳိခ်ဳိစမ္းဟာ သူ ဘယ္လိုဘ၀မ်ဳိးေတြ ထပ္ႀကံဳေတြ႕ရပါသလဲဆုိတာ က်မတို႔ အမ်ဳိးသမီးေတြ စိတ္၀င္စားၾကဦးမလားပဲ။<br><br>ျပည့္တန္ဆာရံုကေန ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခဲ့တဲ့ ခ်ဳိခ်ဳိစမ္းဟာ “ျပည့္တန္ဆာရံုကေန အထြက္ အမ်ဳိးသားတစ္ဦးရဲ့ ေကာင္းမႈနဲ႔ သမာအာဇီ၀ အလုပ္လုပ္ကုိင္ဖို႔ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ကို တက္ခဲ့ပါတယ္။ အရင္အလုပ္ကလြဲရင္ ဘာပဲလုပ္ရ လုပ္ရေပါ့။ ဘန္ေကာက္မွာ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ေနရင္း အသက္ (14) ႏွစ္ထဲမွာ အိမ္ေထာင္ က်ခဲ့ပါတယ္။ <br><br>အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ကုိယ္၀န္ (5) လမွာ ခင္ပြန္းျဖစ္သူက ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳတာေၾကာင့္ သူမဟာ အားကိုးအားထား ျပဳစရာ မရိွေလာက္ေအာင္ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သူမဟာ တရားမ၀င္ အလုပ္သမေလးဘ၀နဲ႔ ၀မ္းတထြာအတြက္ ရုန္းကန္ရင္း ရင္ေသြးငယ္ကုိ ငတ္တလွည့္ ျပတ္တလွည့္ ဘ၀နဲ႔ ျပဳစု ထိန္းသိမ္း ခဲ့ရရွာပါတယ္။ တေန႔မွာ တရားမ၀င္ အလုပ္သမားေတြကုိ ထိုင္း လူ၀င္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးအဖြဲ႕က ဘန္ေကာက္ အခ်ဳပ္ေထာင္ကေန ကယ္ရီခ မလိုပဲ မဲေဆာက္ကုိ ျပန္လည္ ေရာက္ရိွလာခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႕ဘ၀ေတြကုိ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ ခဲ့ရေပမယ့္ ျပည့္တန္ဆာေလာကကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မသြားေတာ့ဘူးလို႔ သူမ သႏၷိဌာန္ ခ်ခဲ့တယ္။ ျပည့္တန္ဆာ ဘ၀မွာေတာင္မွ သူမဟာ အႏွိမ္ခံဘ၀ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္တဲ့။ မိဘမဲ့ ဖာဆိုၿပီး ၀ုိင္း၀န္းေျပာတာ ခံရတယ္ဆိုပဲ။<br><br>“သူတို႔က သမီးကုိ ႏွိမ္တယ္။ အေဖ အေမမရိွ သားသမီးတဲ့၊ သူမ်ား လာေရာင္းစားတာ ခံရတယ္တဲ့၊ ဖာေတာင္မွ မိဘမရိွတဲ့ ဖာဆိုၿပီး ေျပာၾကတယ္။ သမီး မမႈပါဘူး။ ငါပုိက္ဆံလုိခ်င္လို႔ ဒီေနရာကုိ ေရာက္လာတာ မဟုတ္ဘူး။ ငါမသိလို႔၊ ငါ သူမ်ားေရာင္းစားတာ ခံရလို႔ လာလုပ္ရတာလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။”<br><br>ျပည့္တန္ဆာရံုထဲမွာ သူမလို အသက္မျပည့္ေသးတဲ့ ကေလးေတြ ရိွၾကတယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ ခ်ဳိခ်ဳိစမ္းကုိ ေဆးရံုက က်န္းမာေရး ပညာေပး ဆရာမေတြ လာေရာက္ၿပီး က်န္းမာေရးအေျခအေန စစ္ေဆးခဲ့ရာမွာ သူမကိုယ္ထဲမွာ ဆစ္ပလစ္ပုိး ေတြ႕ရိွခဲ့ပါတယ္။ ေသေလာက္တဲ့ပုိး မဟုတ္ေပမယ့္ သူမဟာ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ရွာတယ္။ သူမလိုပဲ ေရာဂါျဖစ္ေနသူတစ္ဦး အေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာျပခဲ့ၿပီး ျပည့္တန္ဆာေခါင္းဆီကေန ေရာဂါရိွေနၿပီဆိုၿပီး ဒါလင္ရံုကေန ထြက္ခြာခြင့္ ေတာင္းခဲ့တယ္။<br><br>“အဲဒီမွာ ေနာက္ထပ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရိွခဲ့တယ္။ အသက္က (12)ႏွစ္၊ သမီးထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္တယ္၊ က်မမွာ ေရာဂါရိွေနၿပီလို႔ သူကေျပာတယ္။ ကန္ေတာ့ေနာ္။ သူထုိင္လုိက္လို႔ရိွရင္ မိန္းမကိုယ္ေနရာမွာ အရည္ေတြ၊ ျပည္ေတြက်တယ္။ ဘယ္ဧည့္သည္ကမွ သူ႔ကုိ မငွားေတာ့ဘူး။ ဖာေခါင္းမေတြက သူ႔ကိုေမာင္းထုတ္တယ္။ တေန႔က်ေတာ့ ဖာေခါင္းမက အစည္းအေ၀းေခၚၿပီး အမ်ဳိးသမီးေတြ အားလံုးကုိ ေျပာတယ္။ ေရာဂါရိွတဲ့သူေတြ ေမာင္းမထုတ္ခင္ ထြက္သြားေနာ္တဲ့။ မေပးေနဘူး ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ သမီးမွာ ေရာဂါရိွေနၿပီ။ ဒီကေန ထြက္သြားပါရေစလို႔ ခြင့္ေတာင္းမိတယ္။ ဖာေခါင္းမက ေျပာတယ္၊ ဆစ္စ္ဖလစ္က အေပါ့ပဲတဲ့။ AIDS မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ထြက္သြားစရာ မလုိေသးဘူးတဲ့၊ ဒီေတာ့ သမီး ဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ”<br><br>အခုလို ျပည့္တန္ဆာေလာက အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပေနေပမယ့္ သူမမွန္းသိရင္ (ျပသနာ) ရွာၾကလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ ေၾကာက္စိတ္ေတြလည္း ရိွေနခဲ့ပါတယ္။ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ကုိ ကုိယ္၀န္နဲ႔ ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္ အေျခအေနကုိ ေျပာျပရာမွာေတာ့ - “မဲေဆာက္ေစ်းကုိ သမီး ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ကုိယ္၀န္နဲ႔ေလ၊ ကေလးကလည္း ဘယ္မွာေမြးရမွန္း မသိ၊ ေက်ာင္းသားေဆးခန္း (မယ္ေတာ္ေဆးခန္း) က ဆရာမႀကီးတစ္ေယာက္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ လာ၀ယ္ရင္း သမီးကိုေစ်းမွာ ေတြ႔သြားတယ္။"<br><br>"သမီးကို သူက ေမးတယ္၊ သမီး နင္ဘယ္မွာ ကေလးေမြးမွာလဲလို႔ ေမးတယ္၊ နင္ဘယ္မွာ ေနသလဲတဲ့၊ ေယာက္်ားကေတာ့ ေနာက္အိမ္ေထာင္ ျပဳသြားၿပီလုိ႔ ျပန္ေျပာျပခဲ့တယ္။ ဒါဆုိရင္ မနက္ျဖန္ ေဆးခန္းကုိ လာခဲ့ဆိုၿပီး ကားခနဲ႔ ထမင္းစားဖုိ႔ ဘတ္ (၁၀၀) ေပးသြားတယ္။ ေဆးခန္းကို သြားေတာ့ ဆရာမက ကုိယ္၀န္ကိုလည္း ၾကည့္ေပးတယ္။ ေသြးလည္း စစ္ေပးတယ္။ သမီးေသြးက ေနာက္အပတ္ဆို ေရာဂါရိွမရိွ သိရမယ္လုိ႔ ေျပာၿပီး ျပန္လႊတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္အပတ္က်ေတာ့ ေဆးခန္းကို သမီးျပန္လာခဲ့တယ္။ ဆရာမႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ သမီးမွာ ေရာဂါပုိးရိွတယ္လို႔ ေျပာျပတာကို ၾကားရတယ္။ သမီးတကိုယ္လံုး ေတာင့္သြားသလုိ ျဖစ္ရတယ္။ သမီးလန္႔သြားၿပီး ရင္ေတြလည္း တုန္ယင္သြားမိတယ္။ ေရာဂါပုိးရိွရင္ သမီးလည္း မၾကာဘူး၊ ေသရလိမ့္မယ္။ ဗိုက္ထဲက ေမြးလာတဲ့ ကေလးကေကာ သမီးမရိွရင္ သူဘယ္သူနဲ႔ ေနမလဲဆိုၿပီး သမီးအမ်ဳိးစံု ေတြးေတာေနမိတယ္။"<br><br>"သမီးက ဆရာမႀကီးကုိ ဘာေရာဂါပုိး ေတြ႔လဲလို႔ ေမးမိတယ္။ ဆရာမႀကီးက စိတ္မပူပါနဲ႔ သမီးရယ္တဲ့။ ကာလသားေရာဂါဟာ ကုရင္ေပ်ာက္ပါတယ္တဲ့၊ အဲဒီမွာ ေဆးလည္းထိုးေပးတယ္။ ေဆးလည္း ေသာက္ခိုင္းတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သမီးဟာ ကေလး ေမြးဖြားဖို႔ရက္ နီးကပ္လာခဲ့တယ္။ ကေလးကုိ ေက်ာင္းသားေဆးခန္းမွာပဲ သြားေမြးခဲ့တယ္။ ကေလးေမြးတဲ့ ေန႔ကေတာ့ သမီးဘ၀မွာ ၀မ္းအနည္းဆံုးပဲ။ သမီးေဘးမွာ လူတစ္ေယာက္မွ မရိွၾကဘူး။ ေမြးလာတဲ့ ကေလးကုိၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္ က်ခဲ့ၿပီး ဒီလုိခံစားမႈမ်ဳိးကုိ သမီးဘယ္လိုမ ျပန္ေျပာလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဆရာမေတြက ကေလးေမြးၿပီးကာစ သမီးကို ထမင္းဆာမယ္ဆိုၿပီး ထမင္း ယူလာေကၽြးတယ္။ ထမင္းတစ္လုပ္မွ စားလုိ႔မရေအာင္ သမီးရင္ထဲမွာ မြန္းၾကပ္ေနခဲ့တယ္။”<br><br>ဒီလိုနဲ႔ ခ်ဳိခ်ဳိစမ္းေလး ေမြးလာတဲ့ ရင္ေသြးကေတာ့ သမီးေလး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ သမီးေမြးၿပီး ၃ ရက္အၾကာမွာ သားငါးေစ်းခံုေတြမွာ ညဘက္ အိပ္ရင္း ေသြးႏုႏုနဲ႔ လုိက္လံေတာင္းရမ္း စားေသာက္ေနတဲ့ မဲေဆာက္ေစ်း အိမ္သာေရွ႕က ေကာင္မေလးဟာ ခ်ဳိခ်ဳိစမ္းပါပဲ။ ခ်ဳိခ်ဳိစမ္းကို ေစ်းခံုေပၚမွာ အိပ္ခြင့္ျပဳတဲ့ ေစ်းေစာင့္သူ ထိုင္းအမ်ဳိးသား အသက္ ၅၀ အရြယ္ရိွတဲ့ လူတစ္ေယာက္က သူမ ကေလးငယ္ သံုးေလးလ ေရာက္တဲ့အခိ်န္မွာ သူမကုိ အဓမၼ ျပဳက်င့္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ သမီးငယ္နဲ႔ အိပ္စရာ တစ္ေနရာရဖို႔ အေရး အဓမၼျပဳက်င့္တာကုိ ခံခဲ့ရေၾကာင္း၊ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံက သူေတာင္းစားေတြ ရိွေနလွ်က္နဲ႔၊ အဓမၼ ျပဳက်င့္တာကုိ ၾကားေနရလွ်က္က ဘယ္သူကမွ သူမကုိ အကူအညီ မေပး၀ံ့ၾကဘူးလို႔ သူမက ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ <br><br>အခုဆိုရင္ (၁၅) ႏွစ္အရြယ္ ေရာက္ရိွေနၿပီျဖစ္တဲ့ ခ်ဳိခ်ဳိစမ္းဟာ သူ႔သမီးငယ္ကုိေတာ့ သူ႔လိုဘ၀မ်ဳိး မေရာက္ေအာင္ ထားမယ္။ မ်က္ႏွာငယ္ မခံရေအာင္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္မယ္ဆိုၿပီး က်မကုိ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ သမီေလးႀကီးလာရင္ သူ႔အေမဟာ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျပည့္တန္ဆာရံုေတြမွာ လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အမ်ားက ႏွိမ့္ခ်မယ့္ စကားေတြကုိ သူ႔သမီးေလး မၾကားေစရဘူးတဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ ညေစ်းေတြမွာ ကေလးငယ္ေလးကို ပိုက္ရင္း ေနပူမိုးရြာမေရွာင္ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ေက်ာ္အထိ ေတာင္းရမ္းေနရွာတယ္။ ေငြေလးအနည္းငယ္ စုမိရင္ ျမ၀တီဘက္ျပန္ၿပီး ၿခံအလုပ္ လုပ္ကုိင္စားေသာက္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br><br>အခုဆိုရင္ ခ်ဳိခ်ဳိစမ္းနဲ႔ သူမရဲ့ သမီးငယ္ေလးဟာ အမ်ဳိးသမီး အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုရဲ့ အရိပ္အမိုးေအာက္မွာ ဘ၀လံုၿခံဳစြာနဲ႔ ေနထိုင္ေနပါၿပီ။<br><br>ခ်ဳိခ်ဳိစမ္းလုိ ကေလးျပည့္တန္ဆာေလးေတြ ထိုင္း - ျမန္မာနယ္စပ္မွာ ဘယ္ေလာက္ အေရအတြက္အထိ ေရာက္ေနၾကၿပီလဲ --- ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-1591103277013455432?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-59041445143867472382011-09-08T07:49:00.000-07:002011-09-08T07:50:10.310-07:00RFA 2011-09-07<br>ပဲခူးတိုင္း အေနာက္ျခမ္း ျပည္ျမိဳ႕မွာ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကေလးေတြကို အလုပ္အကိုင္ ရမယ္လို႔ ေျပာဆို စည္းရံုးၿပီး စစ္တပ္ စုေဆာင္းေရးေတြဆီ ပို႔လိုက္တဲ့ အမ်ိဳးသမီး တဦးကို ကေလးမိဘေတြက လူကုန္ကူးမႈနဲ႔ <span id="fullpost">တရားစြဲထားပါတယ္။<br><br>ျပည္ျမိဳ႕မွာ ေနထိုင္တဲ့ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခ်ိဳ ဆိုသူဟာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ လူငယ္ေတြကို အလုပ္ ေကာင္းေကာင္းရမယ္၊ စစ္တပ္ထဲဝင္ရင္လည္း လစာေကာင္းမယ္၊ မိဘေတြကိုလည္း ေနစရာ အိမ္ခန္းေပးနိုင္မယ္ ဆိုၿပီး ေျပာဆိုစည္းရံုးခဲ့တာလို႔ သိရပါတယ္။<br><br>အဲဒီထဲမွာ စိတ္ဝင္စားတဲ့ လူငယ္ေတြကို စစ္သား စုေဆာင္းေရးက အၾကပ္တပ္သား တခ်ိဳ႕ဆီ လႊဲေပးခဲ့သလို၊ ဒီအတြက္လည္း သူက စစ္တပ္ကေန အခေၾကးေငြ ရတယ္လို႔ ကေလးစစ္သား အျဖစ္ စုေဆာင္းခံလိုက္ရသူေတြရဲ့ မိဘေတြက ေျပာပါတယ္။<br><br>အဲဒီလို စည္းရံုးခံရၿပီး စစ္တပ္ထဲ အပို႕ခံရ၊ စားေသာက္ဆိုင္ဆီ အပို႕ခံရတဲ့ လူငယ္ေတြကေတာ့ ေမာင္ေကာင္းထက္ေမာင္၊ ေမာင္ခ်စ္သဲကို၊ ေမာင္နိုင္ေအာင္နဲ႕ မမိုးမိုးခိုင္တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလူငယ္ေတြဟာ အသက္ (၁၈) ႏွစ္ေအာက္ ကေလးေတြ ျဖစ္ၿပီး၊ အလုပ္အကိုင္ ေကာင္းေကာင္း တခုရဖို႕ ဆႏၵ ျပင္းျပေနသူေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီ ၄ ေယာက္ထဲက ေမာင္ခ်စ္သဲကို ဆိုရင္ အခုခ်ိန္အထိ မံုရြာျမိဳ႕ စစ္ေလ့က်င့္ေရးေက်ာင္းမွာပဲ ရွိေနေသးတယ္လို႕ သူ႕မိဘက ေျပာပါတယ္။<br><br>သူတို႔တေတြ စည္းရံုးသိမ္းသြင္းခံရပံု၊ မိဘေတြဆီ ျပန္ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းခဲ့ရပံုနဲ႕ တရားဥပေဒအရ အေရးယူဖို႔ ေဆာင္ရြက္ေနပံုေတြကို မိသားစုဝင္ေတြနဲ႕ ကာယကံရွင္ ကေလးေတြကို RFA ဝိုင္းေတာ္သား ကိုေနရိန္ေက်ာ္က ဆက္သြယ္ ေမးျမန္း တင္ျပထားပါတယ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-5904144514386747238?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-74331519029573136362011-09-07T18:47:00.000-07:002011-09-08T21:16:09.057-07:00<center><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="380" src="http://www.youtube.com/embed/WIduEekNxiE" width="580"></iframe></center>ဒန္႔႔ဒလြန္ရြက္ အသီးေတြက ေအအိုင္ဒီအက္စ္ကို ကာကြယ္တယ္။ အဟာရရိွတယ္။ အာဖရိကမွာ လူေတြစိုက္ပ်ိဳး စား ေသာက္လာတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒန္႔႔ဒလြန္မွာ ဗီတာမင္ေအနဲ႔ သံဓါတ္ေတြပါတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ အေမရိကန္မွာ က ေလး ေမြးကင္စအရြယ္ေတြကို အစိုးရက အိုင္းယြန္းနဲ႔ ကယ္လဆီယမ္ကို မထိုးမေနရ ထိုးေပးတဲ့ ဓါတ္တမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ သံဓါတ္က ဦးေႏွာက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေစဖို႔၊ ကယ္လဆီယံက လူကိုထြားႀကိဳင္းေစဖို႔ျဖစ္တယ္။ ဒန္႔႔ဒလြန္မွာ သံဓါတ္အလြန္မ်ားတယ္။ ဒါအျပင္ ပိုတက္ဆီယက္ပါ ပါေနတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ပိုတက္ဆီယံက ဓါတ္ကို ငွက္ေပ်ာ္သီးတမ်ိဳးကပဲ ရနိင္တာ ျဖစ္ပါ တယ္။ <br /><br />အဟာရအလြန္ရိွတာကိုေတြ ့ရိွလာတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ဟာ၀ိုင္ယီ ကၽြန္းသားေတြလည္း ဒန္႔႔ဒလြန္ကို အႀကီးအက်ယ္ စား သံုးလာၾကတယ္။ ျမန္မာ ျပည္မွာဒန္႔႔ဒလြန္ပင္ကိုေနရာအႏွံမွာစိုက္ပ်ိဳးလို႔ရတယ္။မိခင္ေတြကိုယ္၀န္ေဆာင္ခိ်န္မွာ အရြက္ ကို ဟင္းခ်ိဳလုပ္ၾကတယ္။ဒန္႔႔ဒလြန္က အျဖစ္ျမန္တယ္။ ၂ နစ္အတြင္းမွာ ေပ ၂၀ အထိတက္တယ္။ အာဖရိကနဲ႔ ဟာ၀ိုင္ ယီ ကၽြန္းသားေတြကေတာ့ ဒန္႔႔ဒလြန္ပင္ကို အပင္အျမင္ႀကီး မျဖစ္ေစဘဲ။ ၃ ေပ ၄ ေပ ေလာက္ပဲထားၿပီး ျဖတ္ေပးတယ္။ အရြက္ေတြ လိႈင္လိႈင္တက္လာတာကို အားပါးတရခူးစားတယ္။ ဒန္႔႔ဒလြန္ရြက္ကို အမႈန္႔လုပ္ၿပီး ဟန္ဘာကာ ထဲပါ ျဖဴး စားၾကတယ္။ အစာလည္းေဆးလးအစာ သေဘာျဖစ္လာတယ္။<br /><br />ျမန္မာႏုိင္ငံလို အဟာရျပတ္ေတာက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ ဒန္႔႔ဒလြန္ပင္ကို ပိုမိုစိုက္ပ်ိဳးတာ စားသံုးတာျခင္းဟာ အက်ိဳးမ်ားမယ္။ ေသြးတိုးသမားေတြအတြက္လည္း သင့္ေတာ္တယ္။ ေသြးက်တတ္တဲ့ ေ၀ဒနာရွင္ေတြကေတာ့ ဆရာ၀န္နဲ႔ တိုင္ပင္ပါ။ အိႏၵိယလူမ်ိဳးေတြကေတာ့ ဒန္႔႔ဒလြန္သီးဟာ ေယာက္က်ားေတြအတြက္ တယ္ေကာင္းဆိုပဲ။ အိႏၵိယက အိမ္ရွင္မေတြ ေစ်း အျပန္ ဒန္႔႔ဒလြန္သီးကို ေစ်းျခင္းထဲမွာ ထဲ့ၿပီး ျပန္လာရင္ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ျပံဳစိစိနဲ႔ေတာင္ ၾကည့္ၾကတယ္ဆိုပဲ။ ကိုဒန္႔႔ ့ဒလြန္သီးရဲ႕ အာနိသင္ေၾကာင့္ေပါ့။ <div style="color: #3d85c6;">wfww</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-7433151902957313636?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-69690237856002778442011-09-06T23:32:00.001-07:002011-09-06T23:40:30.963-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-FjGeJVVNsVg/TmcP9AGZJ6I/AAAAAAAAR2g/wYZReiwXom0/s1600/ht-young-girls.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="231" src="http://3.bp.blogspot.com/-FjGeJVVNsVg/TmcP9AGZJ6I/AAAAAAAAR2g/wYZReiwXom0/s400/ht-young-girls.jpg" width="164" /></a></div>စက္တင္ဘာလ ၅ ရက္ေန႔ထုတ္ ယူေကမွ Telegraph (တယ္လီဂရပ္) အြန္လိုင္းသတင္းစာက “ျမန္မာမိန္းခေလးမ်ား အား တ႐ုတ္သတို႔သမီးမ်ားအျဖစ္ အတင္းအၾကပ္ေစခိုင္းခံရျခင္း” (Burma’s women forced to be Chinese Brides) အမည္ႏွင့္ သတင္းေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ေ႐ႊလီျမိဳ႕မွေန၍ ေဒးဗစ္အီမာ (David Eimer) ဆိုသူ ေရးသားလိုက္သည့္ သ တင္းကို ဖတ္႐ႈလိုက္ရပါသည္။ <br /><br />သူ႔ေဆာင္းပါး အတိုခ်ဳပ္ကို ေကာက္ရလွ်င္ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီး၏ “ခေလးတေယာက္” ေပၚလစီအရ တ႐ုတ္မိသားစုမ်ား ကေလးတေယာက္ ရၿပီးလွ်င္ သားေၾကာကို ဆရာဝန္မွ အလိုအေလွ်ာက္ ျဖတ္ၿပီးျဖစ္သျဖင့္ တ႐ုတ္မိသားစုမ်ား မိန္းခ ေလးထက္ ေယာက္က်ားေလးကိုသာ ရေအာင္ ႀကိဳးစားယူၾကသျဖင့္ ေယာက္်ားဦးေရႏွင့္ မိန္းမဦးေရ အခ်ဳိးအစား ကြာဟ မႈ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ခန္႔မွန္းေခ်အရ ေယာက္က်ားေလး ၁၂၀ ဖြားျမင္တိုင္း မိန္းခေလး ၁၀၀ ခန္႔သာ ဖြားျမင္သည့္အတြက္ <span id="fullpost">တ႐ုတ္လူမႈေရးသိပၸံ အကယ္ဒမီမွ ထုတ္ျပန္သည့္ ခန္႔မွန္းခ်က္အရ ၂၀၂၀ ခုႏွစ္တြင္ တ႐ုတ္ေယာက္်ား ၂၄ သန္းတို႔အ တြက္ လက္ထပ္ယူႏုိင္မည့္ မယားမ႐ွိဟူ၍ ျဖစ္သည္။<br /><br />တ႐ုတ္၏ ထို “ခေလးတေယာက္ေပၚလစီ” အရ ေယာက္က်ားမိန္းမ အခ်ဳိးအစားမညီမွ်မႈေၾကာင့္ မိန္းမ႐ွားပါးမႈဒါဏ္ကို တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ ခံစားေနရသည္။ ထိုလိုအပ္ခ်က္ကို တရားဝင္ ေစ့စပ္ေၾကာင္း လမ္္းျခင္းျဖင့္ လက္ထပ္ယူႏိုင္ေသာ သူ မ်ား႐ွိေသာ္လည္း၊ ထိုနည္းလမ္းျဖင့္ မရႏိုင္သူမ်ားက တရားဥပေဒ ေဘာင္ အျပင္မွ နည္းလမ္းမ်ားကို အသုံးခ်လာၾက သည္ဟု ယူနက္စကို၊ ဘန္ေကာက္႐ုံးမွ HIV/ AIDS ႏွင့္ လူကုန္ကူးမႈ ပေပ်ာက္ေရးတာဝန္ခံ ေဒးဗစ္ဖင္းဂိုးလ္ (David Feingold) က ဆိုသည္။<br /><br />သူသည္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္က ထုတ္လုပ္ခဲ့ေသာ မိန္းမေရာင္းဝယ္ေရးအေၾကာင္း ႐ိုက္ကူးခဲ့သည့္ ဒါ႐ိုက္တာျဖစ္သည္။ တ႐ုတ္ ႏုိင္ငံတြင္ သတို႔သမီး (မယား) အျဖစ္ အတင္းအၾကပ္ လုပ္ခိုင္းျခင္းခံရသူ မိန္းခေလးအမ်ားစုလာတဲ့ ႏုိင္ငံသည္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္ဟု သူကဆိုသည္။<br /><br />ေဒးဗစ္က ဗုဒၶဘာသာဝင္အမ်ားစုရွိတဲ့ ႏုိင္ငံလည္းျဖစ္ စစ္အာဏာ႐ွင္စံနစ္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူမ်ားလည္းျဖစ္ေသာ ေဂါက္ သီး႐ိုက္ရာတြင္လည္း အလြန္ဝါသနာပါေသာ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံက အမ်ဳိးသမီး မ်ား တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔ အေရာင္းစားခံရျခင္း၏ အဓိကတရားခံမ်ားအျဖစ္ ေထာက္ျပခဲ့သည္။<br /><br />လြန္မင္းစြာ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေၾကာင့္ ျပည္သူမ်ား ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးလာၿပီး စီးပြါးေရးလြန္မင္းစြာ နိမ့္က်လာမႈေၾကာင့္ ျမန္ မာမိန္းခေလးမ်ား လူအေရာင္းအဝယ္ ပြဲစားမ်ား၏ ေစ်းကြက္တြင္းသုိ႔ က်ေရာက္လာရသည္ဟု ေထာက္ျပခဲ့သည္။ စီးပြါး ေရး၊ လူမႈေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး အစစအရာရာ နိမ့္က်မႈေၾကာင့္ ကုန္ထုတ္ လုပ္မႈက်ဆင္းလာၿပီး အစာေရစာ႐ွား ပါး ျပတ္္လတ္မႈကိုပါၾကံဳေတြ႔လာရသည့္အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ အမ်ဳိးသမီးမ်ား အစာေရစာ႐ွာရန္အတြက္လည္းေကာင္း၊ မိသားစု ေထာက္ပံ့ရန္အတြက္လည္းေကာင္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔ ထြက္ၾကသည့္အခါ လူပြဲစားမ်ား၊ ျပန္ေပးသမားမ်ား လက္ တြင္းသို႔ သက္ဆင္းၾကရေၾကာင္း ဆိုသည္။ ျမန္မာျပည္မွ အမ်ဳိးသမီးအမ်ားစုမွာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔လူကုန္ကူးသူမ်ား၏ ပို႔ ျခင္းခံရၿပီးေနာက္ အတင္းအၾကပ္ မယားအျဖစ္ ေပါင္းသင္းခံရျခင္းႏွင့္ အဆုံးသတ္သြားၾကရသည္ဟု သူကဆိုသည္။<br /><br />တ႐ုတ္ျပည္တြင္ခိုးသြင္းလာေသာအမ်ဳိးသမီးတေယာက္၏ တန္ဘိုးသည္ ယြမ္ ၆၀၀၀ ႏွင့္ ၄၀,၀၀၀ အထိ ႐ွိၿပီး သူမ၏ အခ်ဳိးအစား၊ အသက္၊ အသားအရည္၊ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္ေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသေလာက္ ေစ်းေပးခံရသည္။ စတာလင္ေပါင္ႏွင့္ ၅၆၀ မွ ေပါင္ ၃၇၅၀ အထိ ေစ်းေပါက္သည္။<br /><br />ယိုးဒယားအေျခစိုက္ ကခ်င္ အမ်ဳိးသမီးအဖြဲ႔မွ ထုတ္ျပန္ခ်က္တြင္ ေရာင္းစားခံရေသာ ျမန္မာမိန္းခေလးမ်ား၏ ၂၅% သည္ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေအာက္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ “ေယာက္်ားေတြက သူတို႔အတြက္ ခေလးေမြးေပးႏိုင္မဲ့ က်န္းမာ သန္စြမ္းၿပီး အသက္အ႐ြယ္ငယ္တဲ့ မိန္းခေလးေတြ လိုလားသည္” ဟု ယူနန္ျပည္နယ္ရွိ ကဝပ္လူကုန္ကူးမႈ တုိက္ဖ်က္ ေရး အဖြဲ႔ (Kwat’s anti-trafficking programme in Yunan Province) ေခါင္းေဆာင္ ဂ်ဴလီယာမရစ္ (Julia Marip) ကဆိုသည္။<br /><br />“မိန္းခေလးေတြကို ခေလးေမြးေပးဘို႔ စက္တခုလိုပဲ သေဘာထားၾကတယ္” ဟု သူမက မွတ္ခ်က္ေပးခဲ့ပါသည္။ <br /><br />ဤေဆာင္းပါးအစကို ျမန္မာျပည္မွ ၁၂ ႏွစ္သမီးအ႐ြယ္တြင္ ျပန္ေပးဆြဲခံရသည့္ ခေလးမ “အပ” (တိုင္းရင္းသူျဖစ္ပံုရ သည္) ႏွင့္ စၿပီး ၎ကို တ႐ုတ္မိသားစုတစုထံတြင္ ျပန္ေပးဆြဲသူမ်ားက ေရာင္းစားခဲ့ၿပီး ၎တို႔၏ အသက္ ၂၀ အ႐ြယ္ သားႏွင့္ ေပးစားရန္ ႀကံစည္ခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံး ၃ ႏွစ္အၾကာ တ႐ုတ္ပုလိပ္မ်ားက မွတ္ပုံတင္စစ္ေဆး သည့္အခါ တြင္ သူမသည္ ႏုိင္ငံျခားသူျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္သြားၿပီး ျမန္မာျပည္သုိ႔ ျပန္ခြင့္ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု အဆုံးသတ္ထား သည္။ <br /><br />ျမန္မာမိန္းခေလးမ်ားကို ေစ်းလယ္တြင္ ဝတ္ေကာင္းစားလွမ်ားကို ဝတ္ဆင္ေစၿပီး မိတ္ကပ္ျခယ္သလ်က္ ေျဗာင္ေလလံ တင္ ေရာင္းခ်သည့္ ေနရာမ်ားလည္း႐ွိေၾကာင္း ထိုေဆာင္းပါးတြင္ ေရးသားထားသျဖင့္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ျခားစရာ သူတို႔ ဘဝကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိခဲ့ပါသည္။ ၂၁ ရာစု ေခတ္မီတိုးတက္ေနေသာ လူ႔သမိုင္းသည္ တပတ္လည္၍ ကၽြန္ေရာင္းကၽြန္ ဝယ္စံနစ္ဆီသုိ႔ ျပန္ေရာက္ေနၿပီလားဟု ေမးခြန္းထုတ္ရေတာ့မလို ျဖစ္ေနပါသည္။<br /><br />ခ်ဳပ္၍ ေျပာရလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အာ႐ွႏိုင္ငံမ်ားၾကားတြင္ လြတ္လပ္ေရးရခါစမွ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မတိုင္မီအထိ အေ႐ွ႕ ေတာင္အာ႐ွ၏ ၾကယ္တပြင့္၊ အာ႐ွတိုက္၏ စပါးက်ည္ ဝမ္းဗိုက္ဟု တင္စားေခၚခံရသည့္ ဆန္စပါးအထြက္ဆံုး ႏိုင္ငံဘဝ။ အိမ္နီးးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ား၏ အားက်ေလးစားေလာက္ေသာ အဆင့္ျမင့္ တကၠသိုလ္ပညာတတ္မ်ား ေမြးထုတ္ရာ ရန္ကုန္ဝိဇၨာ သိပၸံ တကၠသိုလ္ႀကီးရွိသည့္ အ႐ွိန္အဟုန္ႀကီးခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံဘဝမွ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆုံးႏိုင္ငံဘဝသုိ႔ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္တြင္ က် ေရာက္သြားခဲ့ရျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ယေန႔အထိ ကမၻာက ဖိႏွိပ္မႈ အျပင္းထန္ဆုံး၊ လူ႔အခြင့္အေရး အခ်ဳိးေဖာက္ဆုံး ႏိုင္ငံအျဖစ္ အျပစ္တင္ခံေနရသည္မွာ စစ္အာဏာ႐ွင္စံနစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ယၡင္က ယိုဒယားႏုိင္ငံကို ျမန္မာျပည္သား မ်ားက “ဖါႏိုင္ငံႀကီး” ဟူ၍ အထင္ေသးအျမင္ေသး ႐ႈံ႕ခ်ၾကသည္။ ယေန႔ အိမ္နီးျခင္း ယိုးဒယားႏိုင္ငံ၊ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၊ ကု လားျပည္တို႔တြင္႐ွိေသာ ဖါမ်ားသည္ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး အမ်ားစုျဖစ္သလို၊ ျမန္မာျပည္တြင္း၌လည္း တရားမဝင္ ဖါမ်ား ေသာင္းႏွင့္ခ်ီ၍ ျမိဳ႕နယ္တိုင္းအလိုက္ အႏွိပ္ခန္းမ်ား၊ ကာယာအိုေက ႏိုက္ကလပ္မ်ားတြင္ ႐ွိေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ အာ ဏာ႐ူး စစ္ဗိုလ္မ်ား၏ အတၱစြဲႀကီးမားလြန္းမႈေၾကာင့္ ဖါႏိုင္ငံဘဝသို႔ ေရာက္ေနျခင္းကို ျမန္မာျပည္႐ွိ မည္သူကမႇ် မတား ဆီးႏုိင္ပါ။<br /><br />တ႐ုတ္ျပည္ရွိ မယားလိုအပ္မႈအရ ေရာင္းစားခံရေသာ မိန္းခေလးမ်ားတြင္ လူခ်မ္းသာ ပညာတတ္တ႐ုတ္မ်ား၏ မယား ျဖစ္ဘို႔ထက္ တ႐ုတ္လယ္သမားမ်ား၏ အျဖည့္ခံ အလုပ္ကၽြန္မယားျဖစ္ဖို႔က မ်ားပါသည္။ ထိုမိန္းခေလးမ်ားသည္ ထိုသူ ၏ ေသြးသားျဖည့္ဆည္းေပးရာ မယားအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ မိမိကာမကို ဝယ္ယူထားသူ၏ မိဘျဖစ္သူ၏ အေစခံအျဖစ္ လည္းေကာင္း အလုပ္အေကၽြးျပဳရင္း အႏွိပ္စက္ခံၿပီးေနထိုင္ရသည္၊ မိမိ ဘယ္ေနရာေရာက္ေနသည္၊ ဘယ္သူ႔ကို အကူ အညီေတာင္းရမည္ကိုမသိၾကေခ်။ တ႐ုတ္မိသားစု၏ အိမ္ကၽြန္လုပ္ရင္း လြတ္လမ္းမျမင္သည့္အခါ မိမိကိုယ္ကိုယ္ အဆံုး စီရင္သြားတတ္ၾကသည္။ လယ္ယာသံုး ပိုးသတ္ေဆး ေသာက္၍အဆံုးစီရင္ျခင္းကို အမ်ားဆံုးအသုံးျပဳၿခင္းျဖင့္ ေၾကကြဲ စြာ ဘဝအဆုံးသတ္ သြားၾကရသည္။<br /><br />တ႐ုတ္ျပည္သည္ ျမန္မာျပည္ကို လူမ်ဳိးအရ ဝါးၿမိဳမည္ဆိုသည္မွာ စိတ္ကူးယဥ္ မဟုတ္ေခ်။ ျမန္မာျပည္႐ွိ ဝနယ္ေျမ၊ က ခ်င္နယ္ေျမ၊ ႐ွမ္းနယ္ေျမတို႔တြင္ တ႐ုတ္ျပည္မွ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ ေျပာင္းလာသူမ်ား ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းသက္သက္ အေန ႏွင့္ပင္ သန္းခ်ီ၍႐ွိေနၿပီ ျဖစ္သည္။ <br /><br />ထို႔အျပင္ တ႐ုတ္ျပည္၏ မိန္းခေလးလိုအပ္ခ်က္သည္ တႏွစ္ထက္တႏွစ္ တိုးပြားမ်ားျပားလာမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မ လြဲ ျဖစ္သည္။ ထိုလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆီးေပးရမည့္ အဓိကႏုိင္ငံမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆို ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကို မွီခိုေနရသည့္ အဆင့္သို႔ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕က်ေရာက္လ်က္ ႐ွိသည္။<br /><br />(၁) တ႐ုတ္ကို အားကိုး၍ ကုလသမဂၢမွ အေရးယူမခံရေအာင္ တ႐ုတ္အလိုက် ဧရာဝတီ ျမစ္ဆုံ ေရကာတာတည္ ေဆာက္ေရးကို ျပည္သူမ်ား တားေနသည့္ၾကားမွ အတင္းအၾကပ္လုပ္ေဆာင္ရန္ စိုင္းျပင္းလ်က္႐ွိျခင္း။<br /><br />(၂) ဆင္းရဲမြဲေတေနေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္သျဖင့္ မိမိထက္ ခ်မ္းသာေသာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက သစ္လိုလွ်င္သစ္၊ ေက်ာက္လိုလွ်င္ ေက်ာက္၊ ဓါတ္ေငြ႕လိုလွ်င္ ဓါတ္ေငြ႔ေနာက္ဆုံး မိန္းမလိုလွ်င္ မိန္းမေပးကို ေပးရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။<br /><br />လာမည့္ ၂၀၂၀ ခုႏွစ္တြင္ လူပ်ဳိလူလြတ္တ႐ုတ္ ေယာက္က်ား ၂၄ သန္းသည္ ၎တို႔၏ ေသြးသား ကာမေျဖေဖ်ာက္ရန္ အတြက္လည္းေကာင္း၊ မ်ဳိးပြားရန္အတြက္လည္းေကာင္း၊ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိႏွင့္ရႏိုင္ေသာ ျမန္မာျပည္မွ အမ်ဳိးသမီးေလးမ်ားကို ဦးလွည့္လာေပလိမ့္မည္။ လူပြဲစားမ်ားအတြက္ အလြန္ႀကီးမားေသာ “သတိုးသမီးေစ်းကြက္” သည္ တားဆီးေနသည့္ ၾကားမွ မလြဲမေသြ ပိုမိုႀကီးမားလာမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပင္ ျဖစ္သည္။ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးတြင္ ျပည့္တန္ဆာမ်ားကို အစိုးရမွ တရားဝင္ျဖစ္ေစ၊ တရားမဝင္ျဖစ္ေစ ရပ္ကြက္ဖြင့္၍ တိုးပြားလာေသာ လူလြတ္ေယာက္်ားမ်ား အာသာဆႏၵကို မေပါက္ကြဲေစရန္ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ လုပ္ေဆာင္ေကာင္းလုပ္ေဆာင္လာႏိုင္ဖြယ္ ရွိသည္။ ထိုသို႔လုပ္လာပါက ယိုးဒယားႏိုင္ငံတြင္္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသူမ်ား အမ်ားစု “ဖါ” ျဖစ္ေနသည့္နည္းတူ၊ ၎တ႐ုတ္ဖါခန္းမ်ားတြင္လည္း ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးမ်ားသာ အမ်ားစုအျဖစ္ ေတြ႔ျမင္ရႏိုင္ဖြယ္႐ွိေပသည္။&nbsp;</span><br /><br /><span id="fullpost">ထိုအျဖစ္ကို ကာကြယ္ရန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ တ႐ုတ္၏ အမွီအခိုကင္းေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္ရန္ လိုအပ္ေပသည္။ ဒီမိုကေရစီ နည္းက် လြတ္လပ္ေသာ ႏိုင္ငံအျဖစ္ မထူေထာင္ႏိုင္လွ်င္ စစ္ကၽြန္ဘဝမွေန၍ တိုင္းတပါးအိမ္နီးခ်င္း တ႐ုတ္ကၽြန္ျဖစ္ရန္ လက္တကမ္းသာလိုေတာ့ေၾကာင္း မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ ႐ွိေသာ တပ္မေတာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ အၾကပ္တပ္သားမ်ားကို သတိေပး ႏႈိးေဆာ္လိုက္ပါသည္။ ယေန႔ျမန္မာျပည္ႀကီးကုိ ကယ္တင္ရန္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ ဗိုလ္မွဴး၊ဗိုလ္ႀကီး၊ အၾကပ္တပ္သားမ်ား ပူးေပါင္းပါဝင္မႈရွိဖို႔ အထူးလိုပါသည္။<br /><br />ၿပိဳင္တူတြန္းလွ်င္ေရြ႕ႏိုင္ပါသည္။<br /><br />အားလံုးကိုေလးစားလွ်က္<br /><br /><span id="fullpost">ထြန္းေအာင္ေက်ာ္<br /><span id="fullpost">စက္တင္ဘာလ ၅ ရက္။<br /><br /><span id="fullpost">မွတ္ခ်က္။ ျပည့္တန္ဆာဟုမသံုးဘဲ “ဖါ” ဟု သံုးႏႈန္းရျခင္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ မိန္႔ခြန္းအရ “ဖါသည္ႏိုင္ငံႀကီး ျဖစ္သြားမွာပဲ” ဆိုသည့္စကားကို အမွတ္ရေစလို၍ ျဖစ္ပါသည္။ ဖါႏိုင္ငံႀကီးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္သူေတြက လုပ္ေနၾကသနည္း။&nbsp;<br /><br /><span id="fullpost">photo by : http://pikapvs.wordpress.com/2011/06/20/china-p-r-c-is-a-source-transit-and-destination-country-for-human-trafficking/</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-6969023785600277844?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-40632147971127593112011-08-26T18:13:00.000-07:002011-08-26T18:24:55.707-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-T1xyVLp1LQ8/TlhFUGOebtI/AAAAAAAAR1Y/rPFIIHqnkyw/s1600/images.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 168px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-T1xyVLp1LQ8/TlhFUGOebtI/AAAAAAAAR1Y/rPFIIHqnkyw/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645338344479944402" border="0" /></a>ႏွစ္စဥ္ အေနာက္ အာဖရိကႏိုင္ငံမ်ားမွ ဥေရာပသို႔ ေသာင္းဂဏန္းႏွင့္ ေရႊ႕ေျပာင္း ဝင္ေရာက္ေနထိုင္လွ်က္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မာဖီးယားဂိုဏ္းေတြက သူတို႔ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအေပၚမွာ အျမတ္ထုတ္ ေနၾကတာေၾကာင့္ အခ်ဳိ႕ကေတာ့ အျဖစ္ဆိုးေတြနဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ၾကရပါတယ္။ ။ အီတလီ ေတာင္ပိုင္းမွာဆိုရင္ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား မိန္းကေလးေတြ အမ်ားစုဟာ လိင္ကုန္ကူးမႈရဲ႕ သားေကာင္ေတြအျဖစ္<span id="fullpost"> က်ေရာက္သြားၾကရပါတယ္။ <br /> <br />ပထမဦးဆံုး ထြက္ေပၚလာတဲ့ အစီရင္ခံစာ ႏွစ္ေစာင္မွာ သတင္းေထာက္ ဂ်ဴလီယာနာရူးဖတ္စ္က အာဖရိကန္ မိန္းကေလးမ်ား ဒုစရုိက္ဂုိဏ္းေတြရဲ႕ သားေကာင္ျဖစ္သြားရမႈမ်ား၊ ျပည့္တန္ဆာအျဖစ္ <br />ေစခိုင္းမႈမ်ားႏွင့္ လူကုန္ကူးမႈမ်ား အေၾကာင္း စံုစမ္း တင္ျပခဲ့ပါတယ္။ ေအာက္မွာ ေဖၚျပမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ အီတလီႏိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္းမွာ ျဖစ္ပြားေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ရုပ္ရွင္မွတ္ တမ္းရိုက္ကူးရာမွာ ပါဝင္ခဲ့တဲ့ အီတလီ သတင္းစာဆရာ ခ်ဳိင္ရာ ကာပရီယိုက ေျပာျပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br />ဒက္စထရာေဗာ္လ္တာႏို ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ အသက္ ၇ ႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ မယ္ရီေမာ္ရက္ရဲ႕ စ်ာပနအခမ္းအနား က်င္းပေနပါတယ္။ သူ႔ကို စိတ္ေဝဒနာခံစားေနရတဲ့ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္က သတ္သြားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကက္စယ္ေဗာ္လ္တာႏိုၿမိဳ႕မွာ တရားဝင္ ေနထုိင္တဲ့ ၿမိဳ႕သား ၂၅,၀၀၀ မွာ သံုးပံုတစ္ပံုက ဂါနာနဲ႔ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား အမ်ားစု ပါဝင္တဲ့ အာဖရိကန္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br />အဲဒီၿမိဳ႕ငယ္ေလးမွာရွိတဲ့ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယန္း ဒုစရိုက္ဂိုဏ္းေတြအေၾကာင္း အယ္လ္ဂ်ာဇီယာသတင္းဌာနမွ သြားေရာက္စံုစမ္းေလ့လာ ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၈ တုန္းက ကာဆာလဲဆီလို႔ေခၚတဲ့ လူမ်ဳိးစု မာဖီးယားဂိုဏ္းက ဂါနာလူငယ္ေျခာက္ဦးကို သတ္ျဖတ္ခဲ့မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အာဖရိကန္ေတြ လမ္းမေတြေပၚထြက္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကၿပီးေတာ့ အဓိကရုဏ္းေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း ကက္ဆယ္လ္ေဗာ္တာႏိုၿမိဳ႕ေလးကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပဲ ထားခဲ့ ၾကပါတယ္။ <br /> <br />မယ္ရီရဲ႕မိသားစုကေတာ့ မယ္ရီ႕စ်ာပနေန႔မွာ သူ႔ရဲ႕ ေခါင္းတလားကို ေစာင့္ရင္း ေခါင္းကလာတာ ေနာက္က်ေနတာနဲ႔ အျခားျပႆနာေတြနဲ႔ ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မယ္ရီ႕ရဲ႕အေမက ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား အမ်ဳိးသမီးျဖစ္ၿပီး အီတလီကို လူကုန္ကူးခံခဲ့ ရသူျဖစ္ၿပီး အဓမၼလိင္ေဖ်ာ္ေျဖမႈ ခိုင္းေစျခင္းခံခဲ့ရသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔သမီးရဲ႕စ်ာပနမွာ တုန္ယင္ေျခာက္ျခားၿပီး ဂဏာမၿငိမ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူမက ငိုယိုေနၿပီး သူမရဲ႕မိတ္ေဆြေတြက ေနာက္ထပ္ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ယူသြားတဲ့ မယ္ရီ႕အေဖကို ေဒါသျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ <br /> <br />ေနာက္ဆံုး မယ့္ရီ႕ေခါင္းတလား ေရာက္ရွိလာၿပီး ေယာက်ၤားအုပ္စုက မြတ္စလင္ထံုးစံအတုိင္း အသုဘ အခမ္းအနားကို စတင္ပါတယ္။ ေနပူက်ဲတဲၾကီးေအာက္မွာပဲ အာဖရိကန္ အသုဘအခမ္းအနားကို က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Wj526b5w_ac/TlhFhuWvSNI/AAAAAAAAR1g/0vFLnf0gc1s/s1600/images2.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 168px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Wj526b5w_ac/TlhFhuWvSNI/AAAAAAAAR1g/0vFLnf0gc1s/s320/images2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645338578590320850" border="0" /></a>“ဒိုမီတီယာနာ လမ္းမႀကီးက ကက္ဆယ္ေဗာ္တာႏိုၿမိဳ႕ကို ၂၈ ကီလိုမီတာေလာက္ ျဖတ္သြားပါတယ္။” ၿမဳိ႕ရဲစခန္းက စံုေထာက္တစ္ဦးျဖစ္သူ စတက္ဖႏို ရစ္ဆီယာဒီအီလိုက ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီရဲစခန္းမွာေတာ့ ဒုစရိုက္အဖြဲ႔က က်ဴးလြန္တဲ့အမႈေတြ၊ ျပည္ေတာ္ျပန္ အမႈေတြ၊ လူသတ္မႈေတြအေၾကာင္း မွတ္တမ္း အစီရင္ခံစာေတြနဲ႔ ဖံုးလႊမ္းေနတဲ့ ဖရိုဖရဲ ရုံးခန္းတစ္ခု ပဲျဖစ္ပါတယ္။ <br />“အာဖရိကန္ မာဖီးယားေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြက ၿမိဳ႕တစ္ခုလံုး ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနပါၿပီ။” သူက လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေဖါက္သည္ အလာကို ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား အမ်ဳိးသမီးေတြ၊ မိန္းမငယ္ေလးေတြကို လုိက္လံ ျပသရင္း ေျပာျပပါတယ္။ <br /> <br />ကုလသမဂၢ အနယ္နယ္ဆိုင္ရာ ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး သုေတသနဌာန (UNICRI) ရဲ႕မွတ္တမ္းမ်ားအရ အီတလီမွာ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား ျပည့္တန္ဆာ ၁၀,၀၀၀ ေက်ာ္ ရွိေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဘီနင္ၿမိဳ႕ကေနတစ္ဆင့္ ဒိုမီတီယာနာ လမ္းမႀကီးနဲ႔ အဲဒီလမ္းမႀကီး ဆိုက္ေရာက္ရာ ကမ္းေျခလို ဥေရာပၿမိဳ႕ေတာ္ေတြ၊ ရာဇဝတ္မႈ ဇံုေတြဆီကို လူကုန္ကူး ခံခဲ့ၾကရတဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ <br />“ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား ဒုစရိုက္သမားေတြက ကိုလံဘီယာ မာဖီးယားကေန တရုတ္မာဖီးယားဂိုဏ္းေတြအထိ ဘယ္ဂိုဏ္း မွာမဆို အလုပ္လုပ္လို႔ ရတယ္။ <br /> <br />သူတို႔အတြက္ အလုပ္လုပ္ဖို႔ လြယ္ကူေနတဲ့ ေနာက္တစ္ခ်က္က ေန႔ေရာညပါ ျပည့္တန္ဆာ လိုက္ရွာေနတဲ့ အီတလီေဖါက္သည္ ဦးေရက အင္မတန္မ်ားတယ္။” ေနပဲလ္စ္ေဒသ မာဖီးယား တိုက္ဖ်က္ေရးက ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေဂ်ာ္ဗန္နီကြန္ဇိုက ေျပာပါတယ္။ <br />“မာဖီးယား ဂိုဏ္းေတြ အရင္ကထက္ ပိုၿပီး အင္အား ေကာင္းလာတယ္။ ေဒသ တစ္ခုလံုးကို သူတို႔ေတြ အုပ္စိုးမသြားခင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တားဆီးရမယ္။” ကြန္ဇာက ဒီလိုေျပာေနေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕စကားက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိပံုေတာ့သိပ္မေပၚဘူး။ <br /> <br />အခုဆို အီတလီမွာ အမ်ဳိးသမီး လူကုန္ကူးမႈေတြ၊ လိင္ကုန္ကူးမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာၾကရင္ အရင္က လူကုန္ကူးမႈရဲ႕ သားေကာင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား အမ်ဳိးသမီး အီဆိုကီအိုက္ပစ္တန္ယီကို နမူနာထားၿပီး ေျပာၾကပါတယ္။ သူမကလည္း အဲဒီ နယ္ပယ္ထဲက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို အားလံုးသိတယ္။ သူမက ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာျပပါတယ္။ <br />“ဒီေန႔ အီတလီမွာ `မာမီႀကီး` ေတြ အေယာက္ ၁၀,၀၀၀ ေလာက္ရွိတယ္။ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီမွာ အနည္းဆံုး ပ်မ္းမွ် မိန္းကေလး ႏွစ္ေယာက္၊ သံုးေယာက္ေလာက္ ထိန္းထားတယ္။ သူတို႔က `အစ္ကိုႀကီး`ေတြနဲ႔ အလုပ္တြဲလုပ္တယ္။ အစ္ကိုႀကီး ေတြဆိုတာက `ေဘဘီေလး`ေတြကို လိင္ေဖ်ာ္ေေရး ေလာကထဲကို အဓမၼ သြတ္သြင္းတဲ့ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် လူကုန္ကူးသူေတြ ေလ။” <br /> <br />`ေဘဘီေလး` ေတြဆိုတာ ျပည့္တန္ဆာ အျဖစ္ အဓမၼေစခိုင္းဖို႔ လူကုန္ကူးလာတဲ့ မိန္းကေလးေတြကိုေခၚတဲ့ သူတို႔ေလာကရဲ႕ အသံုးအႏႈန္းပါ။ <br /> <br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-NGjB2SU4UVc/TlhF8jEyKPI/AAAAAAAAR1o/sqMob1mYDOY/s1600/index.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 236px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-NGjB2SU4UVc/TlhF8jEyKPI/AAAAAAAAR1o/sqMob1mYDOY/s400/index.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5645339039418689778" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 102, 102);">အာဖရိကန္ ဂ်ဴဂ်ဴး ထံုးတမ္းဓေလ့ဆိုင္ရာအစီအမံမ်ား </span></span> <br /></div><span id="fullpost"> <br />ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား လူကုန္ကူးမႈေတြမွာ မူးယစ္ေဆးမႈေတြ၊ ေအာက္လမ္းပညာေတြပါ တစ္ခါတစ္ရံ ပူးတြဲပါလာတတ္ပါတယ္။ <br />အမ်ဳိးသမီးေတြ၊ မိန္းမငယ္ေလးေတြဟာ အာဖရိကန္ ဂ်ဴဂ်ဴးေအာက္လမ္းနည္းပညာနဲ႔ စီရင္ထားတဲ့ အစီအမံ ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ က်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုရပါေသးတယ္။ သူတို႔ကို လူကုန္ကူး လာေပးတဲ့ အစ္ကိုႀကီးေတြ၊ မာမီႀကီးေတြအေပၚ တင္ရွိေနတဲ့ အေႁကြးေတြကို ေက်ေအာင္ဆပ္ပါ့မယ္။ ဆပ္ဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့ပါက အေသဆိုးနဲ႔ ေသပါေစ၊ ရူးပါေစ စသည္ျဖင့္။ <br />“ဂ်ဴဂ်ဴးလို႔ေခၚတဲ့ အဲဒီေမွာ္အတတ္ဟာ အမွန္ေတာ့ မေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ အမွန္တရားကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ က်င့္သံုး တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လက္ထဲေရာက္ေတာ့ တလြဲသံုးတာပဲ။ ပိုက္ဆံရ ေနသ၍ေတာ့ အဲဒီပုိက္ဆံ ဘယ္လိုရရ သူတို႔ ဂရုမစိုက္ဘူး။ ဂ်ဴဂ်ဴးကိုေတာင္ ကြ်န္ျပဳတဲ့လုပ္ငန္းမွာ သူတို႔ အသံုးခ်ၾကတယ္။” အီဆိုကီက ေျပာရင္း စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖစ္ေန ေသးတယ္။ <br /> <br />အခ်ဳိ႕ကေတာ့ အဲဒီလို ငရဲတြင္းထဲမွာေတာင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး တတ္ႏိုင္သမွ် ကယ္တင္ေနၾကပါေသးတယ္။ အဲဒီထဲက တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေယရွဳသခင္၏ ျမင့္ျမတ္ သန္႔ရွင္းေသာ ႏွလံုးသားဆိုတဲ့ အသင္းေတာ္က ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား သီလရွင္ စစၥတာ အန္တိုနီယာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br />သူမဟာ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္မွာ ကာဆာဆန္တာမာရီယာ ဒဲလ္အေကာ့ကလီယန္ဇာ လို႔ေခၚတဲ့ ရိပ္သာ တစ္ခုဖြင့္လွစ္ၿပီး ဦးစီး လုပ္ကိုင္ေနပါတယ္။ အဲဒီရိပ္သာမွာ အမ်ဳိးသမီး ၇၀ ေက်ာ္ နဲ႔ အဲဒီမွာေမြးတဲ့ ကေလး ၁၀ ေယာက္ကို ေစာင့္ေရွာက္ထားပါတယ္။ <br /> <br />“ဆရာေလးတို႔ကို ဘုန္းေတာ္ႀကီး ကက္ပြာ၊ မြန္းစ္၊ ဘရူႏို၊ စကက္တီႏို တို႔က ဒီအမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ ဘဝကို ျမွင့္တင္ေပးဖို႔အတြက္ တာဝန္ေပးထားတာပါ။ သူတို႔အားလံုးက ျပည့္တန္ဆာ ျဖစ္ဖူးသူေတြခ်ည္းပါ။ သူတို႔ဘဝေတြကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ဒီမွာသူတို႔အတြက္ ေနရာရွိတယ္ဆိုတာ သူတို႔သိၾကပါတယ္။” လို႔ စစၥတာ အန္တိုနီယာက ေျပာျပပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီရိပ္သာမွာ ၆ လကေန တစ္ႏွစ္အထိ ေနလို႔ရၿပီးေတာ့ ေနထိုင္ေနစဥ္ အတြင္းမွာ စာေပသင္ၾကားျခင္း၊ သူတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ ျပန္လည္ အဖတ္ဆည္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ၾကရပါတယ္။ သီလရွင္ေတြက ေရာက္လာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြကို သူတို႔ရဲ႕ျဖစ္စဥ္ေတြကို ခ်ေရးခိုင္းၿပီး ဘာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ဘယ္သူေတြက သူတို႔ကို ဒီဘဝေရာက္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာေတြ ကို ေျပာျပေစပါတယ္။ <br /> <br />“ဂ်ဴဂ်ဴး က်မ္းသစၥာ က်ိန္ခဲ့တာ သူတို႔အေပၚ ဘယ္လို အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈမွ မရွိပါဘူးဆိုတာကို သူတို႔နားလည္ေအာင္ ဆရာေလးတို႔ ႀကိဳးစားၿပီး ရွင္းျပရတယ္။” <br /> <br />ဒါေပမယ့္ လမ္းမေတြေပၚမွာ ျပည့္တန္ဆာ အလုပ္ကို ဆက္လက္ လုပ္ကိုင္ရင္း အေႁကြးဆပ္ေနရေသးတဲ့ ၊ ဂ်ဴဂ်ဴး က်မ္းစူးမွာကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြ အမ်ားအျပား ေတြ႔ေနရပါေသးတယ္။ အခ်ဳိ႕ဆိုရင္ ျပန္ဆပ္ရမယ့္ အေႁကြးက ေဒၚလာ ၅၈,၀၀၀ အထိ ေအာင္ရွိတယ္။ အေႁကြးမေပးႏိုင္ရင္ သူတို႔ေပၚကို၊ သူတို႔ မိသားစုေတြအေပၚကို ဂ်ဴဂ်ဴးက်မ္းစူးမွာလည္း ေၾကာက္ေနတယ္။ <br /> <br />စုံစမ္းေလ့လာမႈ ဒုတိယ အပိုင္းအျဖစ္ ဂ်ဴလီယာနာရူးဖတ္စ္ဟာ အီတလီကေန ႏိုင္ဂ်ီးရီးယားၿမိဳ႕ေတာ္ ဘင္နန္အထိ လိုက္လံၿပီးေတာ့ စံုစမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဘင္နန္ၿမိဳ႕ဆိုတာ အင္မတန္ ဆင္းရဲတြင္းနစ္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြအတြက္ ဥေရာပကို လူကုန္ကူးသန္း ေပးေနတဲ့ေနရာျဖစ္ပါတယ္။ <br />ဥေရာပ ခရီးစဥ္ကုန္က်ေငြအတြက္ အလြန္မ်ားျပားလွတဲ့ အေႁကြးေတြကို လူကုန္ကူး ဒုစရိုက္ဂိုဏ္းေတြမွာ ဆပ္ၾကရပါတယ္။ ဟိုကိုေရာက္ရင္ ဝင္ေငြေကာင္းေကာင္းရတဲ့ အလုပ္အကိုင္ ေကာင္းေကာင္းေတြ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ မက္လံုးေတြနဲ႔ လူကုန္ကူးသူေတြက ျမွဴဆြယ္ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ကို ဂ်ဴဂ်ဴး သစၥာဆိုခိုင္းၿပီး အေႁကြးျပန္ဆပ္ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ <br /> <br />ဥေရာပေျမကို ေျခခ်မိကာမွ သူတို႔အတြက္ လုပ္စရာ အလုပ္ဆိုတာ ျပည့္တန္ဆာ အလုပ္ပဲရွိၿပီး သူတို႔ဟာ လိင္ကုန္ကူးခံခဲ့ရတယ္ ဆိုတာသိၾကရတယ္။ အဲဒီလို လူကုန္ကူးမႈမွာ ပါဝင္တဲ့ ဂ်ဴဂ်ဴးဘုန္းႀကီးက သူဟာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ အမႈေတာ္ ေဆာင္ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေနအထားနဲ႔ ဂ်ဴဂ်ဴးဥပေဒသေတြကို လုိသလို ျဖည့္စြက္ျပင္ဆင္ ေဆာင္ရြက္ေနတာပါ။ <br /> <br />ဒါေပမယ့္ ဒီဂ်ဴဂ်ဴး ဓေလ့ဟာ လူကုန္ကူးမႈေတြမွာ လူကုန္ကူးခံရသူေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္ဖို႔ အသံုးျပဳေနတဲ့ အေနာက္အာဖရိက ရုိးရာဓေလ့တစ္ခုသာ မဟုတ္ပဲ ဧဝံဂလိ ခရစ္ယာန္ တရားေဟာဆရာေတြလည္း ပါဝင္တယ္ဆိုတာ ဂ်ဴလီယာနာ သိရွိခဲ့ရပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);">ရည္ညႊန္း ။ အယ္လ္ဂ်ာဇီယားသတင္း People &amp; Power က႑တြင္ထုတ္လႊင့္ခဲ့သည့္ The Nigerian Connection သတင္းမွတ္တမ္းေဆာင္းပါးကို ဆီေလ်ာ္စြာဘာသာျပန္ဆိုထားျခင္းျဖစ္သည္။ <br /> <br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);">http://hrdpnewsworld.blogspot.com မွ ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-4063214797112759311?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-48733272348317679532011-08-22T21:30:00.000-07:002011-08-22T21:32:48.622-07:00<span style="color: rgb(153, 153, 153);">August 22, 2011 at 11:04 am by Arakan Review</span> <br />လူကုန္ကူးခံရတဲ့ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြရဲ့ ရလဒ္က လုပ္အားခနဲ႔ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ ဆံုးရံႈး၊ အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္ၿပီး နယ္စပ္ကို ျပန္ပို႔ ခံရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္း အားျဖင့္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အျမတ္ထုတ္ ခံရၿပီး စြန္႔ပစ္ျခင္း ခံလိုက္ရတာပါ။ ျမ၀တီက ဒီေကဘီေအ ကိုး သံုးလံုး ဂိတ္မွာ ဘတ္ေငြ ၂၅၀၀/၃၀၀၀ ေပးႏိုင္မွ အျပင္ကို ထြက္လို႔ ရပါတယ္။ သြားလိုရာကို သြားခြင့္ ရပါတယ္။ မေပးႏိုင္ မေရြးနိုင္သူေတြကို လူကုန္ကူးသူေတြက<span id="fullpost"> ျပန္လည္ၿပီး အေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္ၾကပါတယ္။ <br /> <br />ဒီေငြေတြကို လူကုန္ကူးခံရၿပီး နယ္စပ္ကို စြန္႔ပစ္ ခံထားရတဲ့ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြ ဘယ္လို ရွာၾကရမလဲ။ ဘယ္က ရႏိုင္ မလဲ။ ဒီ အျဖစ္ အပ်က္ေတြကို ထိုင္း ျမန္မာနဲ႔ ကုလသမဂၢ United Nations Inter-Agency Project on Human Trafficking in the Greater Mekong Sub-Region (UNIAP) တ႔ို မသိ ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထား ၾကတယ္။ အိမ္လည္း မျပန္နိုင္၊ ထိုင္းကို ျပန္၀င္ျပီး အလုပ္ လုပ္ဖို႔ကလဲ ခဲမွန္ထားတဲ့ စာသူငယ္ မကေတာ့ဘူး။ အေမြးပါ အႏုတ္ ခံခဲ့ ရၿပီးၿပီ။ နင္းေခ် ခံရတဲ့ ခါးသီးတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြကို ခံစား ခဲ့ရၿပီ။ (၂၀၁၁) ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၂၈) ရက္ေန႔က ထိုင္း ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးဌာနက တရား၀င္ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခဲ့တဲ့ လူကုန္ကူး ခံရသူေတြကို တႏွစ္ ေနထိုင္ခြင့္ ျပဳတယ္ဆိုတဲ့ စာရြက္ကို ျပၿပီးေတာ့ ထိုင္း အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ႏြန္ထဘူရီနဲ ့ပထံုဌာနီက ကယ္ဆယ္ေရး စခန္း အရာရွိေတြကို က်ေနာ္တို႔ အေရး ဆိုခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ကို အမိန္႔ မေပးေသးလို႔ မသိပါလို႔သာ တုန္႔ျပန္ ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူကုန္ ကူးခံခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ွ ဘ၀မွာ ဘာဆို ဘာမွ ေမွ်ာ္လင့္စရာ အားကိုးစရာ မရွိ။ မွီခို စရာ မရွိ။ အစိုးရကလည္း အားကိုး မရ။ အဖြဲ႔ အစည္းေတြကို အကူအညီ ေတာင္းပါတယ္ဆိုမွ ေထာင္ခ် ခံရၿပီး လုပ္အားခ ေတြ တစ္ျပားမွ ျပန္ရ မလာတဲ့အျဖစ္။ ဘ၀ေတြ ပ်က္ကုန္ ၾကတယ္။ နစ္နာ ဆုံးရွံုးမႈ ေနာက္ဆက္တြဲေတြက တိုင္းတာ ေျပာဆိုဖို႔ ေ၀ါဟာရမရွိ။ <br /> <br />ဘာေၾကာင့္ျမန္မာေတြလူကုန္ကူးခံေနၾကရတာလဲ <br />ျမန္မာ ႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ ရပ္တည္ေရးေတြ အတြက္ ၀မ္း၀ ေလာက္တဲ့ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္ အလမ္းေတြ နည္းပါး တာေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငယ္ရြယ္ၿပီး က်န္းမာ သန္စြမ္းတဲ့ ျမန္မာေတြ သန္းခ်ီ ၿပီးေတာ့ အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းနဲ႔ တရုတ္ ႏိုင္ငံေတြကို နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ထြက္ခြာ လာခဲ့ ၾကပါတယ္။ က်ား/ မ အရြယ္စံု ပါတယ္။ ျမန္မာ အလုပ္သမား ႏိုင္ငံတိုင္း လိုမွာ ရွိေနၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br />ျမန္မာ ျပည္က ဘြဲ႔ရေတြ ထိုင္း ႏိုင္ငံမွာ အလုပ္ၾကမ္း လုပ္ေန ၾကၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံက အလုပ္ ေပါင္းစံုမွာ လာၿပီး အလုပ္ မလုပ္ၾကရင္ ျမန္မာ ျပည္က မိသားစု ထမင္းမ၀ ပညာ မသင္ရတဲ့ အေနအထား အထိ ျဖစ္ေန ၾကၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ ရြာေတြမွာ ဆိုရင္ လူအိုနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြသာ ရွိၾကၿပီး အသက္ (၁၀) ႏွစ္ေက်ာ္ အရြယ္ ေလာက္ကေန အသက္ (၆၀) ေလာက္ အရြယ္အထိ လာေရာက္ အလုပ္ လုပ္ေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br />ေက်းရြာေတြနဲ႔ နယ္စပ္ေတြမွာ လူကုန္ ကူးသူေတြက ဘန္ေကာက္နဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြက စက္ရံု အလုပ္ရံုေတြမွာ လုပ္ရမယ္။ ငါး ေသတၱာရံု ပန္းကန္ရံုမွာ လုပ္ရမယ္။ (၃) လ အလုပ္ဆင္းရင္ လမ္းစရိတ္ ေက်ၿပီး ေနထိုင္ခြင့္ (ဘတ္) လုပ္ေပးမယ္။ အစ ရွိသျဖင့္ ဖ်ားေယာင္း ေသြးေဆာင္ ေခၚယူၿပီး ျပန္လမ္း အထူး နည္းပါးတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံ ၿခံဳဘူရီ ခရိုင္မွာရွိတဲ့ အေခ်ာင္ ေလွဆိပ္ ပင္လယ္ ငါးဖမ္း ေလွေပၚကို ေရာင္းခ် လိုက္ၾက ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ အလုပ္သမားေတြဟာ မိမိသြားလိုတဲ့ ဘန္ေကာက္လို မဟာခ်ိဳင္လို ေနရာကို သြားဖို႔အတြက္ လူ ပြဲစားေတြကို စရိတ္ အေက် ေပးေခ်ၿပီီး ျဖစ္ေပမယ့္ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ အေခ်ာင္ ေလွဆိပ္က ငါးဖမ္း ေလွေပၚကို ေရာင္းခ် လိုက္ျခင္းဟာ အဆိုးဆံုး ယုတ္မာ ပက္စက္မႈ ျဖစ္တယ္။ <br /> <br />ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ့လူကုန္ကူးဂိုဏ္းကြန္ယက္ <br />ဒီလို အခင္း အက်င္းေတြေၾကာင့္ လူကုန္ကူးတဲ့ ဂိုဏ္းေတြဟာ ေက်းရြာ ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ နယ္စပ္ အပါအ၀င္ စက္ရံု အလုပ္ရံု အထိ ဆက္စပ္ လုပ္ကိုင္ ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုင္း ႏိုင္ငံမွာ အလုပ္ လုပ္လိုၾကတဲ့ ရခိုင္ေဒသ၊ ဧရာ၀တီတိုင္း ေဒသနဲ႔ ခ်င္း ျပည္နယ္နဲ႔ အျခား ၿမိဳ႕ရြာေတြက အလုပ္ သမားေတြကို ရြာက ပြဲစားေတြက ရန္ကုန္ ကတစ္ဆင့္ ျမ၀တီနဲ႔ ေကာ့ေသာင္း ၿမိဳ႕တို႔ကို ပို႔ေဆာင္ ေပးၾက ပါတယ္။ တရုတ္ျပည္ဘက္ကို သြားၾကမယ့္ မႏၱေလးတိုင္း စစ္ကိုင္းတိုင္း၊ ကခ်င္ ျပည္နယ္နဲ႔ ရွမ္း ျပည္နယ္က အလုပ္ သမားေတြကို ေတာ့ ေတာင္ႀကီး၊ လာရႈိးနဲ႔ တာခ်ီလိတ္တို႔က ပြဲစားေတြက စုေဆာင္း ပို႔ေဆာင္ ၾကပါတယ္။ <br /> <br />နယ္စပ္မွာ အေျခစိုက္တဲ့ လူကုန္ကူး ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ႀကီးေတြ အထူး ႀကီးပြား ခ်မ္းသာ ၾကပါတယ္။ ဆက္စပ္ ပတ္သက္သူ ဟူသမွ် အဆင္ ေျပၾကတာေၾကာင့္ အထူး စည္းလံုး ညီညြတ္ ၾကပါတယ္။ တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ပတ္သက္ ဆက္ႏြယ္ ေနၾကတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြလည္း ၿမိဳးၿမိဳး မ်က္မ်က္ ၀ါးၾက ရပါတယ္။ လိုတ ရၾကပါတယ္။ <br /> <br />ျမန္မာအစိုးရ လူကုန္ကူးမႈတိုက္ဖ်က္ေရး <br />လူကုန္ ကူးမႈ ပူးေပါင္း တိုက္ဖ်က္ေရးအတြက္ ကုလသမဂၢ အေထာက္အပံ့န႔ဲ လူ ကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲဲ႕ဆိုၿပီး ရဲ တပ္ဖြဲ႔က အရာရွိ အခ်ိဳ႕ ဖြဲ႔စည္း ထားတာ ရွိပါတယ္။ ရန္ကုန္ မႏၱေလး ရထားေတြနဲ႔ ကားဂိတ္ေတြမွာ ေတာရြာက ဆင္းရဲၿပီး အလုပ္ အကိုင္ မရွိသူတခ်ိဳ႕ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ အိမ္ေဖၚ အလုပ္ လုပ္ဖို႔ လာသူ အခ်ိဳ႕ေတြကို လူ ကုန္ကူးတယ္ ဆိုၿပီး ဖမ္းဆီးပါတယ္။ <br />ထိုင္းကို လာၿပီး အလုပ္ လုပ္မယ့္ အလုပ္ သမားေတြကို အေ၀းေျပး ကားလမ္းမွာ ဂိတ္ခ်ၿပီး ဖမ္းဆီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်းရြာထဲက နယ္စပ္ ျဖတ္ေက်ာ္ အလုပ္ လုပ္လို ၾကတဲ့ လူေတြက လူ ကုန္ကူးသူေတြ လက္ထဲကို က်ပ္ေငြ ငါးသိန္းထက္ မနည္း ေပးၿပီး ထိုင္း ႏိုုင္ငံကို ပို႔ေဆာင္ ခိုင္းရပါတယ္။ <br /> <br />ျမန္မာေတြ တရုတ္ ႏိုင္ငံနဲ႔ ထိုင္း နိုင္ငံေတြထဲမွာ ေသာင္း သိန္းခ်ီျပီး လူကုန္ ကူးခံေနရၿပီး ျဖစ္သလို ဆက္လက္ ၿပီးေတာ့လည္း လူကုန္ကူး ခံေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႕ အေနနဲ႔ သတင္း အခ်က္အလက္ စုေဆာင္းတာက အစ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြ အထူး အားနည္းေၾကာင္း ေတြ႔ရွိ ရပါတယ္။ အလားတူ လူကုန္ကူး ခံရသူေတြကို အလ်င္အျမန္ ကယ္တင္ ကာကြယ္ ေပးၿပီီး ၎တို႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ ခြင့္ရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔လိုပါတယ္။ ျမ၀တီၿမိဳ႕ ကမ္းနားမွာ ရွိတဲ့ ကိုး သံုးလံုး ဂိတ္လို ေနရာေတြမွာ ထိုင္းနိုင္ငံက ဖမ္းဆီး ျပန္ပို႔ ခံရသမွ် လူေတြကို တစ္ေယာက္ကို ဘတ္ (၂၅၀၀/ ၃၀၀၀) နဲ႔ ေရြးေနရတယ္။ ေန႔စဥ္ ထိုင္းျမန္မာ နယ္စပ္ကို တရားမ၀င္ ဖမ္းဆီး ျပန္ပို႔ခံရသူ (၄၀၀) ထက္ မနည္း ရွိပါတယ္။ ဒီ လူေရာင္း၀ယ္ ေစ်းကြက္ ျဖစ္ေနတာ ႏွစ္ (၂၀) ထက္မနည္း ရွိၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြ၊ မိမိကိုယ္ သတ္ေသခ်င္တဲ့ ေနရာလို႔ေတာင္ ေျပာၾကပါတယ္။ ငိုခ်င္းရွည္ ခ်ရလြန္းလို႔ ေသာင္းရင္းျမစ္ေရ ထက္၀က္ေလာက္ဟာ ျမန္မာ မ်က္ရည္ေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ လူကုန္ကူး ခံရၿပီး ဖမ္းဆီး ျပန္ပို႔ခံခဲ့ရတဲ့ မနီ ဆိုတဲ့ ျမန္မာ အိမ္ေဖၚ အလုပ္သမ တဦးက ေျပာဖူးပါတယ္။ <br /> <br />ဒီေကဘီေအ ကိုးသံုးလံုး ဂိတ္ထဲမွာ ေပၚေပၚ ထင္ထင္ ေရာင္း၀ယ္ ေဖါက္ကားေနတဲ့ ဒီ လူေရာင္း၀ယ္ ေစ်းကြက္ႀကီးကို ဦးစြာ အေရးယူ ဖယ္ရွင္းဖို႔ ျမန္မ ာအစိုးရမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ဖမ္းဆီး ျပန္ပို႔ ခံရတဲ့ ျမန္မာေတြဟာ ေနရပ္ရင္းကို မျပန္ လိုၾကပါဘူး။ <br /> <br />ထိုင္းမွာပဲ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ လိုၾကပါေသးတယ္။ ျမန္မာေတြက အိမ္ျပန္ရင္ အလုပ္ လုပ္စရာ မရွိလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ လူကုန္ကူး ခံရလို႔ ဒုကၡ ေရာက္ခဲ့ရတာ ျမ၀တ ီေရာက္မွ ျပန္ မေရြးနိုင္လို႔ ထပ္ၿပီး ေရာင္းစား ခံရတယ္ဆိုတာ ရာဇ၀င္ ရိုင္းလြန္း လွပါတယ္။ <br /> <br />ထိုင္းအစိုးလူကုန္ကူးမႈတိုက္ဖ်က္ေရး <br />ထိုင္း ႏိုင္ငံမွာ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အထူး ရဲတပ္ဖြဲ႕ ဆိုတာရွိပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာ အေထာက္အပံ့ကို အျပည့္အ၀ ရရွိၿပီး လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ လည္ပတ္ေနတဲ့ ေအဂ်င္စီ လုပ္ငန္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူ အင္အား၊ ေငြ အင္အား နည္းပညာ အသံုး အေဆာင္ အင္အား အထူး ျပည့္စံု ပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံနဲ႔ ထိုင္းလူမ်ိဳး အတြက္ မျဖစ္မေန လုပ္ရမယ့္ အမႈကိစၥမ်ားကို လုပ္ကိုင္ ပါတယ္။ ျမန္မာ ေတြကို ကၽြန္ျပဳ ေနရၿပီး ထိုင္းလူမ်ိဳးေတြ အတြက္ ထိုင္း ထုတ္ကုန္ေတြ အတြက္ အက်ိဳး ျဖစ္ထြန္္း ေနတာေၾကာင့္ မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ပါတယ္။ ၎တို႔ အမႈ လိုအပ္ခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အေထာက္အထား ခိုင္ခိုင္ မာမာနဲ႔ တိုင္ၾကားႏိုင္ရံုမက၊ ဖမ္းဆီးေရး ေျမပံုနဲ႔ ဖမ္းဆီးေရး လုပ္ငန္းစဥ္ေတြမွာ ေရွ႕က က်ည္ကာ အျဖစ္ လိုက္ႏိုင္မွ လိုက္လံ ဖမ္းဆီးပါတယ္။ ထိုင္း လူမ်ိဳးနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံ အတြက္ေတာ့ တကယ့္ မ်ိဳးခ်စ္ ျပည္ခ်စ္တပ္ဖြဲ႔ တစ္ဖြဲ႕ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ရဲ႕ ျပည္ပ ပို႔ကုန္ေတြ အထဲ အဓိကက်တဲ့ ပင္လယ္ အစားအစာ ထုတ္လုပ္မႈ လုပ္ငန္းမွာ ျမန္မာ ေရလုပ္သားေတြ ေသာင္းသိန္း ခ်ီၿပီး လူကုန္ကူး ခံေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ငါးဖမ္းေလွက ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္ လာတဲ့ ျမန္မာ ေရလုပ္သား မိသားစုတို႔ အစြမ္းကုန္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မွ ေလွတစ္စီး၊ ဒါမွမဟုတ္ ပိတ္ေလွာင္ထားတဲ့ အခန္း တခန္းေလာက္ကိုပဲ ထိုင္း လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႕ေတြက ၀တ္ေက် တန္းေက် ဖမ္းဆီး အေရးယူပါတယ္။ အေသးစိတ္ေတြကို ေျပာရရင္ ဆံုးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ထိုင္းလူကုန္ကူးမႈ ဥပေဒဟာ လူကုန္ကူး ခံထားရတဲ့ ျမန္မာေတြကို ကယ္တင္ နိုင္ဖို႔အတြက္ အထူး အားနည္း ပါတယ္။ ျမန္မာ အစိုးရ အေနနဲ႔လည္း ႏိုင္ငံျဖတ္ေက်ာ္ လုပ္ကိုင္ဖို႔ ခက္ခဲ ေနဟန္ ရွိပါတယ္။ မလုပ္ႏိုင္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္။ <br /> <br />ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ အစိုးရအေနနဲ႔ UNIAP တို႔နဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး ထိထိ ေရာက္ေရာက္ လုပ္မယ္ ဆိုရင္ ရနိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ခိုင္မာတ့ဲ အခ်က္အလက္ေတြ နည္းလမ္းေတြ လမ္းေၾကာင္းေတြကို သိရိွ ထားေပမယ့္ တရား၀င္ လုပ္ကိုင္ခြင့္ မရွိတာေၾကာင့္ လုပ္ကိုင္ ရတာ အထူး ခက္ခဲ ပါတယ္။ <br /> <br />ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇြန္လ ၃၀ ရက္ေန႔က ဘန္ေကာက္၊ လန္ေဆာင္ နယ္ေျမ ထပ္ခမ္း ရဲစခန္းက ရဲေတြက (ဘတ္) လုပ္ထားတဲ့ ျမန္မာ အလုပ္ သမား (၃) ေယာက္ကို ဖမ္းၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံ ေတာင္းတယ္။ အလုပ္သမားေတြက မေပးနိုင္ေတာ့ ရဲစခန္းမွာရွိတဲ့ ဘာသာျပန္ လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာ ျပည္ဖြား ကုလား (၂) ေယာက္ကို ေရာင္းခိုင္း လိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အဲဒီ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ မိသားစုေတြက မဟာခ်ိဳင္မွာ ငါးဖမ္း ေလွေပၚ ေရာင္းစားခါနီး ကံေကာင္းလို႔ ကယ္တင္ နိုင္လိုက္တယ္။ လူကုန္ ကူးသူ ေတြကိုပါ လက္ပူး လက္ၾကပ္ ဖမ္းမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူကုန္ ကူးသူေတြကို အဲဒီ ရဲစခန္းက ျပန္လႊတ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ လူကုန္ကူးသူေတြကို လူကုန္ကူးခံရသူေတြက တရား စြဲဆို ခ်င္ေပမယ့္ ထိုင္းလူကုန္ကူးမႈ ဥပေဒက အလြန္ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာ ရွိေနျပန္တယ္။ အလားတူ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာ ျဖစ္ရပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ႀကံဳဖူး ပါတယ္။ <br /> <br />ကုလသမဂၢ UNIAP ႏိုင္ငံတကာ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ အင္ဂ်ီအိုမ်ား <br />ျမန္မာ နိုင္ငံအစိုးရ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ျပည္သူ႔ ရဲတပ္ဖြဲ႔တို႔ အတြက္ အသြားအလာ စရိတ္စကေတြကို ေထာက္ပံ့ ေပးတယ္။ ထိုင္း နိုင္ငံမွာေတာ့ ထိုင္း အစိုးရမွာ သီးျခား ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အထူးရဲတပ္ဖြဲ႔နဲ႔ ထိုင္းလူမ်ိဳးေတြဖြဲ႔ စည္းထားတဲ့ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အမည္နဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို လံုးေလာက္တဲ့ ေငြေၾကးေတြ ျပည့္ျပည့္၀၀ ေထာက္ပံ့ ေပးထားပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာ သတင္း ဌာနေတြမွာ တက္လာတဲ့ လူကုန္ကူးမႈ သတင္းေတြကို အထူးျပဳျပီး မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။ <br /> <br />UNIAP ဟာ လူကုန္ကူး ခံရသူေတြ အပါအ၀င္ ျမန္မာ အလုပ္သမား အဖြဲ႔ေတြက အေၾကာင္းၾကား အကူအညီ ေတာင္းခံ လာခဲ့ရင္ သူတို႔ ေထာက္ပံ့ ကူညီထားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို အေထာက္အထားေတြနဲ႔ ဒါေလး လုပ္ေပးပါ ဆိုျပီးေတာ့ သတင္းေပးၿပီး လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ သူတို႔ ေပးထားတဲ့ အင္ဂ်ီအိုေတြ ထိထိ ေရာက္ေရာက္ လုပ္/မလုပ္ေတာ့ ၎တ႔ိုသာ သိပါမယ္။ <br /> <br />လူကုန္ကူး ခံရတဲ့ သူေတြကို ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ အမည္ခံ ကယ္ဆယ္ေရး စခန္း (အက်ဥ္းေထာင္ တမ်ိဳး) တို႔မွာ ေဒၚလာစား ဘာသာျပန္ ျမန္မာလူမ်ိဳး ကိုကိုမမေတြကလည္း ဒုကၡ ေရာက္တဲ့ လူကုန္ကူး ခံရသူေတြကို ေစတနာ ထားရွိမႈ မရွိဘဲ ထို္င္းအစိုးရ အလိုက် လူကုန္ကူး ခံရသူေတြကို ျပဳမူ ဆက္ဆံ ပါတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာ စိတ္ အထူး နည္းပါး ၾကတယ္။ မသိ နားမလည္တဲ့ ျမန္မာ အလုပ္သမေတြကို လိုအပ္တာကို ကူညီဖို႔ စိတ္ဓါတ္ မရွိၾကဘူးလို႔ ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္ လာတဲ့ လူကုန္ကူး ခံရသူေတြက ေျပာျပပါတယ္။ <br /> <br />သံုးပြင့္္္ဆိုင္ လူကုန္ကူးမႈတိုက္ဖ်က္ေရးအေနအထားမ်ား <br />လူကုန္ ကူးမႈေတြကို ထိုင္းနဲ႔ ျမန္မာ အစိုးရ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႕ေတြက ထိထိေရာက္ေရာက္ အကာအကြယ္ မေပးနိုင္ပါ။ ထိုင္းအစိုးရ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႕ကလည္း အထက္က ေဖၚျပခဲ့တဲ့ အတိုင္း လူကုန္ကူး ခံရသူက ျမန္မာေတြ ျဖစ္ျပီး အက်ိဳး ျဖစ္ထြန္း ေနတာက ထိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။ UNIAP ကေတာ့ သတင္းဌာနေတြမွာ တက္လာ သမွ်ကို မွတ္တမ္း တင္တဲ့ သံသရာမွာ တ၀ဲ လည္လည္သာ ျဖစ္တယ္။ ထိုင္း ျမန္မာ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႕ေတြကို ပံုမွန္ စည္းေ၀းေတြ လုပ္ေစတယ္။ ကုလသမဂၢရဲ႕ ကတိ က၀တ္ ကိုယ္၌ကလည္း သက္ဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံ အစိုးရ ေအာက္က သာလွ်င္ လုပ္ကိုင္ရတာ ျဖစ္တယ္။ <br /> <br />ေက်ာက္စရစ္ေတာ မာေခါင္ေခါင္မွာ အေတာင္ကၽြတ္သည့္ ၾကိဳးၾကာ ေရ ရွာမရသကဲ့သို႕ <br />စာေရးသူဟာ ထိုင္း နိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ၿပီး လုပ္ခ လစာမရွိပဲ ကိုယ့္ထမင္း ကုိယ္စားၿပီး အလုပ္သမား ကိစၥရပ္ေတြကို လုပ္ကိုင္ လာခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္သမားအေရး ေဆာင္ရြက္ရင္း လူကုန္ကူး ခံရသူေတြကို ကူညီဖို႔အထိ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ အေတာ္ အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ အလုပ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုင္း အင္ဂ်ီအိုေတြ ထုတ္ေ၀ၾကတဲ့ လက္ကမ္း စာေစာင္ေတြမွာ စာေရးသူရဲ႕ ဖုန္း နံပါတ္ ပါတတ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျမန္မာအခ်ိဳ႕ေတြ ကူးယူ ျဖန္႔ခ်ိၾကတဲ့ ျမန္မာ စီဒီေခြေတြ အပါအ၀င္ ဘန္ေကာက္လမ္း ညႊန္စာအုပ္ေတြမွာ ထည့္သြင္း ထားတာေၾကာင့္ ျမန္မာ အလုပ္သမား အေတာ္မ်ားမ်ား က်ေနာ့္ ဖုန္းနံပါတ္ကို မွတ္ထား ၾကဟန္ တူပါတယ္။ နယ္စပ္ေဒသက အစိုးရနဲ႔ လူကုန္ ကူးသူေတြေတာင္ မွတ္ယူ ထားေၾကာင္းလည္း သိရွိရျပန္ပါတယ္။ သိေပမယ့္ မလုပ္ႏိုင္သလို က်ေနာ္တို႔ မသိတာနဲ႕ မလုပ္ ႏိုင္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ <br /> <br />ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြ၊ လူကုန္ကူး ခံရမႈေတြနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး အလုပ္သမား အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖါက္ခံရမႈ ကိစၥရပ္ အေတာ္မ်ားမ်ား တို႔ကို UNIAP ထိုင္းအစိုးရ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ အင္ဂ်ီအို အဖြဲ႕အခ်ိဳ႕ေတြကို အခ်က္ အလက္ မ်ားစြာ တင္ျပ ဖူးပါတယ္။ အမႈေပါင္း မ်ားစြာ တိုင္ၾကား ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထိုင္းအလုပ္သမားဥပေဒ ျပဌာန္းခ်က္ေတြနဲ႔ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး ဥပေဒေတြဟာ လူကုန္ကူး ခံရသူေတြအတြက္ အကာအကြယ္ အထူး နည္းပါး ပါတယ္။ ႀကိဳတင္ ကာကြယ္မႈ အတြက္လည္း အထူး အားနည္းပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြ လုပ္ခဲ့သမွ် လုပ္အားခေတြ အလုပ္သမားေတြ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ေရႊ လက္၀တ္ လက္စားနဲ႔ ေငြေၾကး အပါအ၀င္ လက္ကိုင္ ဖုန္းေတြကို ျပန္လည္ ရရွိဖို႔အတြက္ ဘယ္သူကမွ ဂရုတစိုက္ လုပ္ေပးတာမ်ိဳး မရွိပါ။ အဲဒါေတြကို အမႈ ၿပီးစီးခ်ိန္မွာ ျပန္မေပးဘဲ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေန တတ္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔က ထိုင္း လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႔ကို ဒီကိစၥကို တင္ျပေပမယ့္ အေၾကာင္း မထူးပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ကို အားကိုးေနၾကတဲ့ မ်က္စိသူငယ္နဲ႔ ျဖစ္ေနရွာတဲ့ လူကုန္ကူး ခံရတဲ့ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြကို က်ေနာ္တို႔ ဘာေျပာလို႔ ေျပာရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ အလြန္ စိတ္ထိခိုက္ ၾကရပါတယ္။ <br /> <br />တစ္ခါတစ္ရံ ျမန္မာ အစိုးရက ေစလႊတ္တဲ့ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႕ အႀကီးအကဲေတြနဲ႔ ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းေတြမွာ ေတြ႔ဆံုခြင့္ ရတုန္း လူကုန္ကူးခံရတဲ့ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ဆိုး၀ါးတဲ့ အေနအထားေတြကို တင္ျပ ျဖစ္ပါတယ္။ လူကုန္ ကူးခံရ သူေတြ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႔ေတြန႔ဲ က်ေနာ္တို႔ ၀င္ေရာက္ ဖမ္းဆီၤးတဲ့အခ်ိန္မွာ လတ္တေလာ လြတ္ေျမာက္သလို ျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ိဳးက အထူး နစ္နာပါတယ္။ ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းေတြထဲမွာ ေထာင္သားလို ေနထိုင္ရၿပီး ျမန္မာေတြ စားလို႔ အဆင္မေျပတဲ့ သၾကားႏိုင္းခ်င္းနဲ႕အစားအစာေတြကို လေပါင္းမ်ားစြာ စားေသာက္ရ ပါတယ္။ ၀င္ေငြ တျပား တခ်ပ္မွ မရဘဲ လေပါင္း မ်ားစြာ စိတ္ဆင္းရဲစြာ ေနရပါတယ္။ <br /> <br />ႏြန္ထဘူရီ အမ်ိဳးသမီး ကယ္္ဆယ္ေရး စခန္းမွာ ထိန္းသိမ္း ခံရတဲ့ ျမန္မာ အလုပ္သမေတြ အေနအထားကို အနည္းငယ္ ေျပာျပ <br />ခ်င္ပါတယ္။ စိတ္အား ငယ္ငယ္နဲ႔ အစား ဆင္းရဲ အေန ဆင္းရဲ ေနရခ်ိန္မွာ စခန္းထဲမွာ အတူေနရသူေတြက ထိုင္းနဲ႔ လာအို အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ေတြက ကာရာအိုေကဆိုင္န႔ဲ ျပည့္တန္ဆာရံုေတြက ဖမ္းဆီး လာသူေတြ ျဖစ္တယ္။ စခန္းက တာ၀န္ရွိသူေတြက တရား ထိုင္းခိုင္းခ်ိန္မွာ ျမန္မာအလုပ္သမေတြက ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ တရား ထိုင္ေနေပမယ့္ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးေတြက မ်က္ႏွာက္ုိ မွန္ခ်ပ္ငယ္နဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ မိတ္ကပ္ လိမ္းေနၾကတယ္။ အဆိုးဆံုးက အေပ်ာ္မယ္ ဘ၀က လာၾကသူေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အိပ္ခါနီးမွာ အမ်ိဳးသမီး အခ်င္းခ်င္း မဖြယ္မရာ ျပဳမူၾကတာ မျမင္ခ်င္အဆံုး ျဖစ္ေနရတာက အေတာ့္ကို ရွက္ၾက ရတယ္လိုု႔ ျပန္လြတ္လာတဲ့ ျမန္မာ အလုပ္သမေတြက ေျပာျပပါတယ္။ <br /> <br />ပထံုဌာနီ ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းထဲကို ေရာက္ခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြ ဆိုလည္း လုပ္ငန္းခြင္ေတြမွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့လုပ္ အားခ ရခ်င္ၾကပါတယ္။ ဆံုးရွံုး ခဲ့တာေလးကိုလည္း လိုခ်င္ၾကပါတယ္။ ၿခံဳေျပာရရင္ ဒီကယ္ဆယ္ေရး စခန္းေတြကို ျမန္မာ နိုင္ငံက လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႔က အႀကီးဆံုး ရဲမွဴးႀကီးေတြ ေရာက္ပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ က်ေနာ္တ႔ိုေတြလည္း ထိုင္း ျမန္မာ အစိုးရ ႏွစ္ရပ္လံုးကို တင္ျပပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ေခၽြးႏွဲ စာေလးေတြကို ျပန္ရဖို႔ ေတာင္းဆို ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္နိုင္ငံ အစိုးရေတြဟာ ဒီ လူကုန္ကူး ခံရသူေတြကို ကိုယ္ခ်င္း စာၿပီးေတာ့ ေျဖရွင္း ေပးတာမရွိပါဘူး။ ဒီအစိုးရ ႏွစ္ရပ္ရဲ႕ အႏၱိမ ရည္မွန္းခ်က္က လူကုန္ကူး ခံထားရၿပီး ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းထဲနဲ႔ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ထိန္းသိမ္း ခံထားရတဲ့ အလုပ္သမားေတြ နယ္စပ္ကို ျမန္ျမန္ ျပန္ေရာက္ ေရးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လံုးေခ်ၿပီး ျမန္ျမန္ စြန္႔ပစ္ သလို ပံုစံမ်ိဳးဆိုရင္ ပို မွန္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီ ကယ္္ဆယ္ေရး စခန္းေတြဟာ လူအျမင္နဲ႔ လူအၾကားမွာေတာ့ ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရး၊ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ေရး၊ အတတ္ပညာ သင္ၾကားေရး ဆိုၿပီး အသံေကာင္း ဟစ္ထားတာပါ။ <br /> <br />ဒီကယ္ဆယ္ေရး စခန္းထဲက ထြက္ေျပးလို႔ ၿခံစည္းရိုး အျပင္မွာ အဓမၼ ျပဳက်င့္ခံရသူေတြ အဓမၼ ျပဳက်င့္ၿပီး သတ္ပစ္တာေတြ ရွိတယ္လို႔ သိရ ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ အမ်ိဳးသမီးမ်ား စိတ္က်ဥ္းက်ပ္လြန္းလို႔ ေရစင္ကေန ခုန္းခ်ၿပီး မိမိကိုယ္ကုိ အဆံုးစီရင္လိုက္တာ ရွိတယ္ လို႔လည္း ေျပာျပ ၾကပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အထိ ျပန္လည္ ထူေထာင္ ေပးလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာ အိမ္ေဖၚ အမ်ိဳးသမီးငယ္ တေယာက္ ထိုင္း အိမ္ရွင္ ေစာ္ကားလို႔ ကိုယ္၀န္ ရွိလာခဲ့တယ္။ ကိုယ္၀န္ ရွိလာေတာ့ ပုလိပ္ကို အဖမ္း ခုိင္းၿပီး ႏြန္ထဘူရီ အမ်ိဳးသမီး ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းထဲကို ေရာက္လာတယ္။ ကေလး ေမြးတယ္။ ကေလးငယ္ကို မိခင္နဲ႕ခြဲျပီး အျခားကေလး ေက်ာင္းကို ပို႔ထားတယ္။ ကေလး ျပန္ေရာက္ လာတဲ့အခါ လူျမင္ရင္ ေၾကာက္ေနတယ္။ သူ႔အေမ ဘယ္သူဆိုတာ အေသအခ်ာ မသိ ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္သူ႔ကို အေမလ႔ို ေခၚရမွန္း မသိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အထိ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖါက္ ခံေနရသလဲ ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ သြားေတြ႔စဥ္မွာ က်ေနာ္တို႔ ဖုန္းနဲ႔သူတို႔ရဲ႕ မိသားစုဆီကို ဖုန္းဆက္ခြင့္ လံုး၀မျပဳ ျခင္းျဖစ္တယ္။ ခုထိ ဒီ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ႏြန္ထဘူရီ အမ်ိဳးသမီး ကယ္ဆယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေရး စခန္းထဲမွာ ရွိဆဲျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br />ဖမ္းဆီး ခံရၿပီးခါစမွာ ထို္င္းအစိုးရ လူကုန္ကူးမႈ အဖြဲ႔က ေျပာခဲ့တဲ့ ကတိစကား အလုပ္သမား ၀န္ႀကီးဌာနက လာေရာက္ စစ္ေဆးခဲ့တဲ့ လုပ္အားခေတြ အျပင္ မိမိတို႔ ဖမ္းဆီး ခံရစဥ္က က်န္ေနခဲ့တဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ ဟူသမွ် အကုန္ဆံုးရႈံး ရပါေတာ့တယ္။ လူကုန္ကူးမႈကို ဖမ္းၿပီးဆိုရင္ လာလိုက္ၾကတဲ့ အဖြဲ႔ေပါင္းစံု သတင္းဌာန ေပါင္းစံု ေနာက္ဆံုး က်ေတာ့ ဘယ္သူကမွ အေရးတယူ ျပီးဆံုးေအာင္ လုပ္ေပးတာ မရွိၾကေတာ ့ပါဘူး။ <br /> <br />အဆိုးဆံုး ကေတာ့ (၂၀၁၁) ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလ (၂၈) ရက္ေန႔က ထိုင္း ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးဌာနက တရား၀င္ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခဲ့တဲ့ လူကုန္ကူး ခံရသူေတြကို တႏွစ္ ေနထိုင္ခြင့္ ျပဳတယ္ဆိုတဲ့ စာရြက္ကို ျပၿပီးေတာ့ သူတို႔ကို ေနထိုင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ခြင့္ ေပးဖို႔ က်ေနာ္က အသနား ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထိုင္း အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ႏြန္ထဘူရီ ပထံုဌာနီက ကယ္ဆယ္ေရး စခန္း အရာရွိေတြက သူတို႔ကို အထက္က တရား၀င္ အမိန္႔ မေပးေသးလို႔ မသိပါ လို႔သာ တုန္႔ျပန္ ခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br />လူကုန္ကူး ခံခဲ့ရသူေတြက က်ေနာ္တို႔ကို အျပစ္ တင္ၾကတယ္ အျပစ္ ျမင္ၾကတယ္ <br />ျမန္မာ အလုပ္သမေတြ အဓမၼ ျပဳက်င့္ ခံရမႈေတြနဲ႔ လူကုန္ကူး ခံရတဲ့ ျပႆနာေတြကို ကိုင္တြယ္တဲ့အခါ စာေရးသူဟာ အေတြ႕ အႀကံဳေတြအရ အထူး သတိ ထားပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ အခ်ိန္ၾကာျပီး ဘယ္ေလာက္အထိ နစ္နာ ဆံုးရႈံးမႈ ႀကီးမားတယ္ ဆိ္ုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြဟာ လူကုန္ကူး ခံေနရခ်ိန္မွာ ကယ္ပါ ကူပါ။ ဒီငရဲခန္းက လြတ္ရင္ ေက်နပ္ပါၿပီလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ အကူညီေပးပါလို႔ ေတာင္းၾကပါတယ္။ အျပင္မွာ ရွိေနတဲ့ မိသားစုေတြ ကလည္း ထိုနည္းတူ အကူအညီ ေတာင္းခံ တတ္ၾကပါတယ္။ <br /> <br />ဒါေပမယ့္ တကယ့္တကယ္ အမႈရင္ဆိုင္လို႔ အခ်ိန္ ၾကာလာတဲ့အခါမွာ ၀င္ေငြ မရွိ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ကင္းမဲ့လာတဲ့ အခါ က်ေနာ္တို႔ကို အျပစ္တင္ အျပစ္ျမင္လာ တတ္ၾကပါတယ္။ အတူတူ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္တဲ့ ထိုင္း အစိုးရ အာဏာပိုင္ေတြကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာေတာ့လည္း မရေတာ့ဘူး။ အင္ဂ်ီအိုေတြကို တိုင္ပင္ေတာ့လည္း ေနာက္ထပ ပရိုေဇ အတြက္ ဓါတ္ပံု ေကာင္းေကာင္း ရလိုက္ၾကၿပီး ျဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံတကာ ဒိုနာေတြကို လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး လုပ္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ၾကြား၀ါစရာ အေထာက္အထားေတြ ရရွိသြားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ဳပ္ေထာင္နဲ႔ ကယ္ေရးစခန္းထဲက ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြကို မသိခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ေန တတ္ၾက ပါေတာ့တယ္။ UNIAP ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း စိတ္ မေကာင္းပါဘူး လို႔ေတာ့ ေျပာပါတယ္။ <br /> <br />က်ေနာ္တို႔ လုပ္ရပ္က လူကုန္ကူး ခံရသူေနတြကို ထိုင္း အာဏာပိုင္ေတြ လက္ထဲကို ထည့္လိုက ္ရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ မရေတာ့ဘူး။ ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ မရေတာ့ဘူး။ အကူအညီ ေပးခြင့္ မရေတာ့ဘူး။ အတူတကြ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတဲ့ ထိုင္း အစိုးရ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႔ကို ေမးေတာ့လည္း ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းကို ေမးရမလို၊ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ ေ၀့လည္ ေၾကာင္ပတ္ ေျဖတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အရူး လုပ္ခံရသလို ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ရပ္က လူကုန္ကူး ခံရၿပီး ဒုကၡ ေရာက္ေနသူေတြကို ေထာင္ထဲ ထည့္ၿပီး နယ္စပ္ ပို႔လိုက္တာနဲ႔ပဲ အဆံုး သတ္ပါတယ္။ လူကုန္ကူး ခံရသူတို႔ ဆံုရပ္ ဘူတာျဖစ္တဲ့ ျမ၀တီ ကိုးသံုးလံုး ဂိတ္ထဲက လူကုန္ ကူးသူေတြရဲ႕ လက္ထဲကိုပဲ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိ ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ <br /> <br />ျမန္မာ အစိုးရကလည္း က်ေနာ္တို႔လို အဖြဲ႕ကို မသိခ်င္။ ထိုင္း အစိုးရကလည္း တရား၀င္ အသိမွတ္ မျပဳ။ လခစား အင္ဂ်ီအို ေတြကလည္း တပည့္ေမြး ေကာက္စား ခ်င္တယ္။ အကူအညီ ေတာင္းခံခဲ့တဲ့ လူကုန္ကူး ခံရသူေတြကလည္း က်ေနာ္တို႔ေၾကာင့္ အလကား အခ်ိန္ကုန္ ခဲ့ရတယ္လို႔ ထင္ျမင္ သြားတတ္ ၾကပါတယ္။ အျပစ္တင္ၿပီး ဆဲဆို တာေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ ၀၀လင္လင္ ခံၾကရပါတယ္။ လူကုန္ကူးမႈ ဂိုဏ္းသား ေတြကလည္း က်ေနာ္တို႔ကို ေတြ႔ရာ သခၤ်ိဳင္း ဓါးမဆိုင္း အႀကီးစား ရန္သူ စာရင္း မွတ္လိုက္ ပါေတာ့တယ္။ <br /> <br />မွတ္ခ်က္။ ။ (၂၀၁၁) ခု ဧၿပီလ (၁၉) ရက္ေနက ထိုင္း အစိုးရ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႕နဲ႔ စာေရးသူတို႔ ထိုင္း ႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံသားမ်ား အဖြဲ႔ BAT ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ဒင္းဒဲန္မွာ ျမန္မာ အလုပ္သမား (၄၃) ဦးကို ဖမ္းဆီး ကယ္တင္ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ က်န္လူေတြ ကိုေတာ့ ျမ၀တီ မဲေဆာက္ နယ္စပ္ကို ဇြန္လက ပို႔ေဆာင္ ခဲ့ျပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရ သက္ေသအျဖစ္ (၁၅) ဦးကို ႏြန္ထဘူရီ ကယ္ဆယ္ေရး ခန္းမွာ ထိန္းသိမ္း ထားခဲ့ပါတယ္။ ထိုအထဲမွ (၇) ဦးကို ၾသဂုတ္လ (၁၆) ရက္ေန႔မွာ ထိုင္းႏွင့္ ျမန္မာ ႏွစ္ႏိုင္ငံ အစိုးရတို႔ မယ္ဆိုင္ တာခ်ီလိတ္ နယ္စပ္မွ ျပန္လည္ ပို႕ေဆာင္ ေပးခဲ့တယ္။ က်န္ (၈) ဦးကေတာ့ ဘန္ေကာက္ IDC ထဲမွာ အနီေရာက္ကဒ္ ကိုင္ေဆာင္ ျပီးေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္ပို႔မယ့္ ရက္ကို ေစာင့္ေန ၾကရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ေက်ာ္ေသာင္း</span> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-4873327234831767953?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-89405388013925195222011-08-12T01:33:00.000-07:002011-08-12T20:37:02.164-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-glBJnsBipN0/TkTqMWXSIQI/AAAAAAAAR0M/Y82Q7_rmaKk/s1600/DSCF8660.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-glBJnsBipN0/TkTqMWXSIQI/AAAAAAAAR0M/Y82Q7_rmaKk/s400/DSCF8660.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639890131257270530" border="0" /></a><div style="text-align: left;"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:applybreakingrules/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">ဒီကေန႔ United Nation Special Rapporteur</span><span style=" mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" lang="MY" > ျဖစ္တဲ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">Ms Joy Ngozi Ezeil</span><span style="mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >o</span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"> (On Trafficking in persons,especially women and children)</span><span style=" mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > <span lang="MY">သည္</span></span><span lang="MY" style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"> </span><span style="mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" lang="MY" >ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္မဲေဆာက္</span><span style="mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ၿ<span lang="MY">မိဳ</span><wbr>႕<span lang="MY">ကို လာေရာက္</span>ၿ<span lang="MY">ပ</span>ီး <span lang="MY">လူကုန္ကူးမ</span>ႈ<span lang="MY">ႈတိုက္ဖ်က္ေရး လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ အဖဲြေတြကို ေတြဆံုခဲ့ရာမွာ</span></span><span lang="MY" style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"> </span><span style=" mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" lang="MY" >အမ</span><span style=" mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >်ဳိး<span lang="MY">သမ</span>ီး<span lang="MY">မ်ားအတြက္ လူမႈ</span>ႈ<span lang="MY">ေစာင့္ေရွာက္ေ</span>ရ<span lang="MY">းအဖဲြ</span>႔ <span lang="MY">(</span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;">SAW) </span><span style="mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" lang="MY" >ကို လာေရာက္ခဲ့</span><span style=" mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ၿ<span lang="MY">ပ</span>ီး<span lang="MY"> ၂၀၁၂ ဇြန္လ မွာ ကုလသမဂ</span>ၢ<span lang="MY">ၢက ထုတ္ျပန္မ</span>ယ့္ <span lang="MY">အစီ</span>ရ<span lang="MY">င္ခံစာနဲ</span>႔ <span lang="MY">ပတ္သက္</span><wbr>ၿ<span lang="MY">ပီး</span></span><span lang="MY" style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"> </span><span style="mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" lang="MY" >လိုအပ္ႏို္္င္မဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ေမးျမန္းသြားခဲ့ပါ</span><span style="mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >တယ္။ <span lang="MY">ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္က လူကုန္ကူးမႈ </span><span lang="MY">အေျခအေနေတြကုိလည္း ေမးျမန္းသြား<wbr>ခဲ့သလို</span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;"><span style="mso-spacerun:yes"> </span></span><span style=" mso-bidi-language:MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" lang="MY" >ကိုယ္တုိင္ လူကုန္ကူး ခံရသူေတြကို<wbr> လည္း ေတြ</span><span style="mso-bidi-language: MY;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >႔<span lang="MY">ဆံုသြားခဲ့ပါတယ္</span></span><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >။ <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-vTDxi2xJ7D8/TkTrBfBenFI/AAAAAAAAR0U/quo6i7R6KYE/s1600/DSCF8665.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-vTDxi2xJ7D8/TkTrBfBenFI/AAAAAAAAR0U/quo6i7R6KYE/s400/DSCF8665.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639891044114799698" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-ZhZeopGfc6k/TkTrju5Xr9I/AAAAAAAAR0c/G4Kpw_P4K98/s1600/DSCF8664.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ZhZeopGfc6k/TkTrju5Xr9I/AAAAAAAAR0c/G4Kpw_P4K98/s400/DSCF8664.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639891632491311058" border="0" /></a> <br /></span></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-8940538801392519522?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-20473972433304719922011-08-10T19:33:00.000-07:002011-08-10T19:35:44.396-07:00<span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">narinjara 8/10/2011 ထြန္းထြန္း</span></span> <br />ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ အလုပ္ရွာေဖြရန္ တရားမ၀င္ ေရလမ္းေၾကာင္းမွ တဆင့္ ဘုတ္တစီးျဖင့္ ခိုး၀င္လာသူ ျမန္မာ ႏိုင္ငံသား ၅၅ ဦးကို ထိုင္းေရတပ္မွ ၾသဂတ္စ္လ ၉ ရက္ေန႔က <span id="fullpost">ဖမ္းဆီး လိုက္ေၾကာင္း သတင္း ရရွိသည္။ <br /> <br />Thai-Burma-border <br />ဖမ္းဆီးခံရသူ ၅၅ ဦးထဲတြင္ အမ်ိဳးသား ၄၃ ဦး၊ အမ်ိဳးသမီး ၉ ဦးႏွင့္ ခေလး ၃ ဦးပါ၀င္ေၾကာင္း ထိုင္းအာဏာပိုင္မ်ားက သတင္းေထာက္မ်ားသို႕ ေျပာသည္။ <br /> <br />သူတို႕အား ဘုတ္တစီးျဖင့္ အႏၱမန္ပင္လယ္ ေရလမ္းေၾကာင္းကတဆင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ရေနာင္းခရိုင္ အ ေနာက္ဘက္ Phayam ကြ်န္းသုိ႕ ၀င္ေရာက္လာစဥ္ ၾသဂတ္စ္လ ၉ ရက္ေန႕ နံနက္ ၃ နာရီတြင္ ဖမ္းဆီးမိိျခင္း ျဖစ္သည္။ <br /> <br />ထိုအထဲမွ ဘုတ္ပဲ့နင္း ျဖစ္သူမွာ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားေၾကာင္း သိရသည္။ <br /> <br />ဖမ္းဆီခံေနရသည့္ ျမန္မာမ်ားတြင္ ခရီးသြားလာခြင့္ တရား၀င္ မည္သည့္သက္ေသ အေထာက္ထားမ်ားမွ မပါရွိေၾကာင္း ထိုင္းအာဏာပိုင္မွ ေျပာၾကားသည္။ <br /> <br />ထိုနည္းတူစြာ လြန္ခဲ့ေသာ ဇူလိုင္လ ၁၈ ရက္ေန႔ကလည္း ဘုတ္တစီးျဖင့္ ေရလမ္းေၾကာင္းမွ တဆင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ တရားမ၀င္ ခိုး၀င္လာသူ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ၄၄ ဦးအား ထိုင္းေရတပ္၏ ဖမ္းဆီးခဲ့သည္ဟု သိရသည္။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-2047397243330471992?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-4981728505286788662011-08-09T19:16:00.000-07:002011-08-09T19:18:22.988-07:00 <span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">VOA အဂၤါ, 09 ၾသဂုတ္ 2011</span></span> <br />ကုလသမဂၢ လူ႔အခြင့္အေရး ေကာင္စီရဲ႕ လူကုန္ကူးမႈ တုိက္ဖ်က္ေရးဆိုင္ရာ အထူးကုိယ္စားလွယ္ မစ္စ္ ဂူစီ အက္ဇီလုိဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံက လူကုန္ကူးမႈ တုိက္ဖ်က္ေရး လုပ္ငန္းမွာ ဘယ္ေလာက္ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္တယ္ ဆုိတာကို သိရဖို႔အတြက္ မေန႔ကစၿပီး ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔အထိ<span id="fullpost"> စုံစမ္းစစ္ေဆးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြနဲ႔ ျမန္မာဒုကၡသည္ အမ်ားစု ရွိေနတဲ့ ထုိင္းႏုိင္ငံထဲမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံသား လူကုန္ကူးခံရသူ ကေလးငယ္ေတြသာမက သားေကာင္ျဖစ္ၾကရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ အမ်ဳိးသားေတြပါ အမ်ားအျပား ရွိေနတာမို႔ လူကုန္ကူးသူေတြကို ကုလသမဂၢက ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူေပးဖုိ႔ ျမန္မာ့အေရး ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ လူထုအေျချပဳ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ပါ ေတြ႕ဆုံသင့္တယ္လို႔ ခ်င္းမုိင္အေျခစုိက္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား အဖြဲ႕ခ်ဳပ္-ျမန္မာႏုိင္ငံ (WLB) က ေျပာပါတယ္။ အျပည့္အစုံကို ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္က တင္ျပေပးထားပါတယ္။ <br /> <br />ကုလသမဂၢ လူ႔အခြင့္အေရး ေကာင္စီရဲ႕ လူကုန္ကူးမႈ တုိက္ဖ်က္ေရးဆုိင္ရာ အထူးကုိယ္စားလွယ္ မစ္စ္ ဂၽြဳိင္း ဂူစီ အက္ဇီလိုဟာ တနလၤာေန႔မွာ ထုိင္းႏုိင္ငံကို ေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္လို႔ အထူးကုိယ္စားလွယ္ရဲ႕ ေျပာခြင့္ရ မစ္စ္ ဂ်န္ကုိ တာဒါကီက ေျပာပါတယ္။ <br /> <br />“သူ႔ရဲ႕ လူကုန္ကူးမႈဆုိင္ရာ အခ်က္အလက္ရွာတဲ့ ခရီးစဥ္ကုိ မေန႔က ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔မွာ စတင္ခဲ့တာပါ။ အဓိကအားျဖင့္ ထုိင္းႏုိင္ငံက လူကုန္ကူးမႈဆုိင္ရာ ျပႆနာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စုံစမ္းစစ္ေဆးဖုိ႔ ရွိပါတယ္။” လုိ႔ ေျပာသြားပါတယ္။ <br /> <br />ဒီခရီးစဥ္အတြင္း မစ္စ္ အက္ဇီလုိဟာ လူကုန္ကူးမႈအတြက္ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ထုိင္းအစိုးရ တာ၀န္ရွိသူေတြ၊ တရားေရး ၀န္ထမ္းေတြ၊ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ လူမႈ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီးက ပုဂၢိဳလ္ေတြအျပင္ ကုိယ္တုိင္ လူကုန္ကူးခံရသူေတြကို ေတြ႕ဆုံ ေမးျမန္းဖို႔ ရွိတယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ အခု ကုလသမဂၢ လူ႔အခြင့္အေရး ေကာင္စီရဲ႕ အထူးကုိယ္စားလွယ္ဟာ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕မွာ ရွိေနၿပီး ထုိင္း၊ ျမန္မာနယ္စပ္က မဲေဆာက္၊ ခ်င္းမုိင္နဲ႔ ငါးလုပ္ငန္းမွာ လုပ္ကုိင္ေနတဲ့ ျမန္မာ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား အမ်ားစုရွိရာ ဆမြတ္ဆခြန္အျပင္ ဆုန္ခလကိုလည္း သြားေရာက္ဖုိ႔ ရွိတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ <br /> <br />ထုိင္း၊ ျမန္မာနယ္စပ္ ေဒသေတြဟာ လူကုန္ကူးသူေတြ က်က္စားရာေနရာ ျဖစ္ေနသလုိ ဆင္းရဲတြင္း နက္ေနတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကို မက္လုံးေပး ေခၚထုတ္လာၿပီး ကေလးငယ္ေတြကို ေတာင္းစားခုိင္းဖို႔ ေရာင္းစားတာမ်ဳိးေတြ၊ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ အမ်ဳိးသားငယ္ေတြကို လိင္ေဖ်ာ္ေျဖမႈအတြက္ ေရာင္းစားတာနဲ႔ အသက္နဲ႔ ရင္းရတဲ့ ငါးဖမ္းေလွေတြမွာ ခုိင္းဖို႔အတြက္ ေရာင္းစားတာမ်ဳိးေတြ ရွိေနပါတယ္။ <br /> <br />ဗဟုသုတ ေခါင္းပါးတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ လူကုန္ကူးခံေနရတာေတြ အတြက္ ကုလသမဂၢက တကယ္ကူညီ ပံ့ပုိးေပးခ်င္တယ္ဆုိရင္ ျမန္မာ လူထုအေျချပဳ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ပါ ကုလသမဂၢ ကိုယ္စားလွယ္ ေတြ႕ဆုံသင့္တယ္လို႔ WLB ထုိင္းအေျခစုိက္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား အဖြဲ႕ခ်ဳပ္-ျမန္မာႏုိင္ငံက ေဒၚတင္တင္ညဳိက ေျပာပါတယ္။ <br /> <br />“အခုလိုမ်ဳိး ေလးေလးနက္နက္ ထားၿပီးေတာ့ Facts Finding Mission ေပါ့၊ Trafficking ကိစၥေတြကို လာတာက လိုအပ္ေနတဲ့ အေျခအေန အခ်ိန္အခါမ်ဳိးလည္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း တကယ့္တကယ္ သူတုိ႔ေတြ Facts Finding လုပ္မယ္ဆုိရင္ အစုိးရေတြနဲ႔ပဲ တုိက္႐ိုက္ ထိစပ္ၿပီးလုပ္ရင္ မျပည့္စုံဘူးလုိ႔ က်မျမင္တယ္။ ၿပီးတဲ့အခါ NGO ႀကီးႀကီးေတြေလာက္ပဲ ပစ္မွတ္ထားၿပီး ထိစပ္မႈေတြ မလုပ္သင့္ဘူးလို႔ က်မျမင္တယ္။ <br /> <br />“ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ တကယ့္ လူထုေတြနဲ႔ ထိစပ္ၿပီး လုပ္ေနတဲ့၊ တုိက္႐ုိက္ ဆက္စပ္ၿပီး လုပ္ေနတဲ့၊ ေအာက္ေျခနဲ႔ ထိစပ္မႈရွိတဲ့ လူထုအေျချပဳ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းေတြေပ့ါ၊ အဲဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြကို ဆက္စပ္ၿပီး လုပ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ တကယ့္ကို မွန္ကန္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ သူတုိ႔ ပုိၿပီးရရွိမွာ ျဖစ္တယ္။” <br /> <br />ကုလသမဂၢ အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစ္စ္ အက္ဇီလိုဟာ MAP ေခၚ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား ကူညီေရးအဖြဲ႕နဲ႔ တနဂၤေႏြေန႔မွာ ေတြ႕ဆုံဖုိ႔ ရွိပါတယ္။ MAP အဖြဲ႕ဟာ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြ အေရးကုိ ကူညီ ေဆာင္ရြက္ေပးေနတာမုိ႔ တခါတရံ လုပ္ခလစာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနၾကသူေတြ အျဖစ္ကေန အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈဒဏ္ မခံႏုိင္ဘဲ ထြက္ေျပးဖို႔ လုပ္ရာက လူကုန္ကူးခံရတဲ့အသြင္ ေျပာင္းသြားတာမ်ဳိးေတြ ရွိေနတယ္လို႔ MAP အဖြဲ႕ တာ၀န္ခံ ဂ်က္ကီ ပူးေလာ့က ေျပာပါတယ္။ <br /> <br />MAP အဖြဲ႕က မမႈိင္းမႈိင္းကေတာ့ လူကုန္ကူးမႈမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ အမ်ားအျပား ပါ၀င္ပတ္သက္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ <br /> <br />“အမွန္အတုိင္း ေျပာရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ လူကုန္ကူးမႈက သိပ္မရွိဘူး မဟုတ္ဘူး။ လူကုန္ကူးမႈက ရွိတယ္ရွင့္။ တခ်ဳိ႕က က်မတုိ႔ MAP က သိတဲ့ အပုိင္းေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ အားလုံးၿပီးသြားမွ သိတာေတြလည္း ရွိတယ္။ MAP ကေန တုိက္႐ုိက္လုပ္ေပးတဲ့ဟာေတာ့ မရွိဘူး။ MAP ကေနၿပီးေတာ့မွ တဆင့္တဆင့္ ဖုန္းအားျဖင့္ ကူညီေပးတယ္၊ တျခား အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ေပးတယ္၊ အဲလုိဟာေလးေတြေတာ့ ရွိတယ္ေလ။ အခု ျမန္မာႏုိင္ငံက လူေတြကလည္း လူကုန္ကူးေနတာ ရွိတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံထဲက လူေတြကလည္း လူကုန္ကူးျခင္းကုိ ခံေနရတုန္းပဲ ဆုိတာေတာ့ အခုထိ ရွိေနတယ္ေလ။” <br /> <br />ဒီလို ျမန္မာႏုိင္ငံသား လူကုန္ကူးခံရမႈေတြအတြက္ အျဖစ္မွန္ေတြကို ကုလသမဂၢရဲ႕ အထူးကုိယ္စားလွယ္ကို ေျပာျပဖုိ႔ ရွိတယ္လို႔လည္း ဆုိပါတယ္။ <br /> <br />မစ္စ္ အက္ဇီလုိဟာ သူ႔ရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္ေတြကို ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ က်င္းပၿပီး ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-498172850528678866?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-79930508925314080712011-08-03T19:26:00.000-07:002011-08-03T19:29:25.052-07:00<span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">RFA 2011-08-03</span></span><br />ကခ်င္ျပည္နယ္ ျမစ္ႀကီးနာၿမိဳ႕ ဇီးလြန္ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ပညာ သင္ၾကားေနတဲ့ ေက်ာင္းသား ကေလးငယ္ တခ်ဳိ႕ ပညာသင္ေၾကး မေပးႏုိင္တဲ့ အတြက္ ျပစ္ဒဏ္ေပး ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္ ခံေနရၿပီး အဲဒီ ကေလးေတြဟာ <span id="fullpost">ယုဇန ကုမၸဏီေၾကာင့္ လယ္မဲ့ယာမဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္ေနၾကတဲ့ မိသားစုေတြရဲ႕ ကေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီကေလးေတြအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မေန႔က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ကခ်င္ျပည္နယ္အေရး လႈပ္ရွားေနသူ NDF ပါတီ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ေဒၚေဘာက္ဂ်ာက အခုလုိ ေျပာပါတယ္။<br /><br />“တခ်ိဳ႕က ယုဇန ကုမၸဏီေၾကာင့္ လယ္ေျမ အသိမ္းခံရတဲ့ သားသမီးေတြပါ။ လယ္မဲ့ယာမဲ့ အလုပ္လက္မဲ့ ေၾကာင့္ အဆင္မေျပဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြဆုိ မိဘ မစုံလင္တာေတြလည္း ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ ဒီကေလးေတြအတြက္ ရြာက ၀ုိင္းေထာက္ပံ့ပီး အိမ္တအိမ္ ငွားထားပီး ေက်ာင္းေနႏုိင္ဖုိ႔ စီစဥ္ေပးထားတယ္။ အဲဒါကုိ ေက်ာင္းဆရာမေတြက ေငြေကာက္ေတာ့ မေပးႏုိင္ဘူးဆုိၿပီး ေလးေယာက္ ထြက္သြားတယ္။ အခု က်န္ေနတဲ့ ကေလးေတြကုိလည္း ပုိက္ဆံမေပးရင္ အတန္းထဲမွာ ရပ္ခုိင္းထားတာမ်ိဳး။ မင္းတုိ႔ကုိ ငါတုိ႔က ကန္ေတာ့ၿပီး ေတာင္းရမလားဆုိၿပီး အရွက္ခြဲတာမ်ိဳးေတြေပါ့။ မိန္းကေလးေတြက ပုိရွက္တာေပါ့။ ရွက္ေတာ့ ေက်ာင္းမသြား ရဲေတာ့ဘူး။ က်မကေတာ့ ကခ်င္ျပည္နယ္ ၀န္ႀကီးဆီကုိ ၁ရက္ေန႔ ရက္စြဲနဲ႔ အေၾကာင္းၾကား ထားလုိက္တယ္”<br /><br />အဲဒီ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ရပ္ရြာရဲ႕ ကူညီေထာက္ပံ့မႈနဲ႔ ပညာသင္ၾကား ေနရတာျဖစ္ၿပီး မူလတန္း ကေန အထက္တန္း အထိ စုစုေပါင္း ၂၈ ဦးရွိေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ေက်ာင္းက ေကာက္ခံတဲ့ေငြဟာ ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ အလြန္မ်ားျပား လြန္းတာေၾကာင့္ ကေလးေတြ စိတ္ဆင္းရဲ ေနၾကေၾကာင္းလဲ ေဒၚေဘာက္ဂ်ာက ေျပာပါတယ္။<br /><br />“ေတာင္းတာက စာရြက္စာတမ္း မိတၱဴကူးခဆုိၿပီးေတာ့ ေလးေထာင္။ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ ေဆာက္ေရး ဆုိၿပီးေတာ့ သုံးေထာင္။ ေက်ာင္းသား တံဆိပ္ အတြက္ တစ္ေထာင္ေကာက္တယ္။ ေက်ာင္းအပ္တာက တစ္ေသာင္းခြဲေလာက္ ကုန္တယ္။ ၀ါဆုိ သကၤန္းကပ္ အတြက္ တစ္ေယာက္ ငါးရာ မထည့္မေနရ။ ေရပုန္းေၾကး၊ လစဥ္ စာေမးပြဲ စာရြက္စာတမ္းေၾကး၊ ကုိးတန္းေက်ာင္းသားေတြ ဆုိရင္လည္း သမုိင္းစာအုပ္ေၾကး ဆုိၿပီးေတာ့ ေလးေထာင့္ရွစ္ရာ ေကာက္တယ္။ အဲဒီလုိ ေကာက္တဲ့ အတြက္ ကေလးေတြမွာ စိတ္ဒုကၡ ေရာက္ရတာ ေပါ့ေနာ္”<br /><br />ဒီေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အခက္အခဲ ေျပလည္ေစဖုိ႔ ရပ္ရြာမိဘတခ်ဳိ႕နဲ႔ ေဒၚေဘာက္ဂ်ာ တို႔ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ၿပီး ေက်ာင္းသား တစ္ဦးကို က်ပ္ေငြ တစ္ေသာင္းနႈန္း နဲ႔ ေက်ာင္းသား ၂၂ ဦးကို ကူညီခဲ့ေၾကာင္း သိရပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-7993050892531408071?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-1201996610738355672011-08-02T19:16:00.000-07:002011-08-02T19:19:17.194-07:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >RFA 2011-08-01</span><br />ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ကေလးသူငယ္ေတြကို လိင္ပုိင္းဆုိင္ရာ အဓမၼျပဳက်င့္ ေစာ္ကားမႈ၊ ကေလးစစ္သားအျဖစ္ အဓမၼ စုေဆာင္းမႈ၊ အဓမၼ ခုိင္းေစ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ စတဲ့ အႏုိင္က်င့္ အျမတ္ထုတ္မႈေတြ အမ်ားအျပား ေပၚေပါက္ေနတဲ့အတြက္ ထိထိေရာက္ေရာက္ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္မႈေပးဖို႔ HRDP လူ႔အခြင့္အေရး ျမွင့္တင္သူမ်ားက<span id="fullpost"> ဒီကေန႔ ေမတၱာရပ္ခံ ပန္ၾကားလုိက္ပါတယ္။<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇြန္လနဲ႔ ဇူလုိင္လေတြအထိ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ မျပည့္ေသးခင္ လိင္ပုိင္းဆုိင္ရာ အဓမၼျပဳက်င့္ ေစာ္ကားခံရတဲ့အမႈ ၁ဝ မႈထက္မနည္း လက္ခံရရွိခဲ့တယ္လုိ ့HRDP အဖဲြ႔ရဲ႕ ေမတၱာရပ္ခံခ်က္ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။<br /><br />“စီးပြားေရး ခၽြတ္ျခဳံက်မႈ၊ တရားဥပေဒ စုိးမုိးမႈ ေလ်ာ့ရဲလာမႈေတြေၾကာင့္ အခုလုိ ကေလးသူငယ္ေတြအေပၚ အႏုိင္က်င့္ ေစာ္ကားမႈေတြ ပုိမုိ ထူေျပာလာေနေပမယ့္ ထိထိေရာက္ေရာက္ အကာအကြယ္ေပးႏုိင္တဲ့ အဖဲြ႔အစည္း တိတိက်က်မရွိ ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အစုိးရ၊ အစုိးရမဟုတ္တဲ့ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ နုိင္ငံေရးပါတီမ်ားကို ေမတၱာရပ္ခံ ပန္ၾကားရတာျဖစ္ေၾကာင္း HRDP အဖဲြ႔ရဲ႕ ထုတ္ျပန္ခ်က္မွာ ေဖာ္ျပပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ အမ်ိဳးသမီးနဲ ့ကေလးသူငယ္ အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံတကာ သေဘာတူညီခ်က္ေတြကုိ လက္မွတ္ထုိးထားတဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္သလုိ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္း ကေလးသူငယ္ဆုိင္ရာ ဥပေဒေတြကုိလည္း ျပ႒ာန္းထားေပမယ့္ ထိေရာက္စြာ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္မႈ မရွိတဲ့အတြက္ အခုလုိ ကေလးသူငယ္မ်ား အကာအကြယ္မဲ့ ျဖစ္ေနရတယ္လုိ႔ HRDP အဖဲြ႔က ေထာက္ျပထားပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-120199661073835567?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-53326636485650182902011-08-02T19:13:00.000-07:002011-08-02T19:14:57.419-07:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >အားမီ။ သတင္းႏွင့္မီဒီယာကြန္ယက္။ ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္။ Tuesday, 02 August 2011 11:12 </span><br />ကခ်င္ျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ႕(KIO)ႏွင့္ အစုိးရတပ္တုိ႔ အၾကား ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္း ျဖစ္ပြားေနသည့္ တုိက္ပဲြမ်ားေၾကာင့္ ၀ိုင္းေမာ္ ၿမိဳ႕နယ္အတြင္း ေက်းရြာမ်ားမွ ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္ေနရေသာ ဒုကၡသည္ကေလးမ်ားကို ဝိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕ရွိ <span id="fullpost">တြဲဖက္ အထက္တန္းေက်ာင္း (အထက)က ပညာသင္ၾကားေပးေနသည္။<br /><br />ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕နယ္ ပညာေရးမွဴး၏ ညြန္ၾကားခ်က္ျဖင့္ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္ကေလးမ်ားကို ေန႔တဝက္ သင္ၾကားေပးသည္ဟု ဝိုင္းေမာ္ တြဲဖက္ အထက မွ ဆရာမ တစ္ဦးက ေျပာသည္။<br /><br />“အခုေက်ာင္းမွာက ကေလးေတြကို အခ်ိန္ခြဲၿပီး သင္ေပးေနရတယ္။ စစ္ေၾကာင့္ ေရာက္လာတဲ့ ဒုကၡသည္ ကေလးေတြကိုေတာ့ မနက္ပိုင္းေပါ့။ ဝိုင္းေမာ္က ေက်ာင္းသားေတြကိုက ေန႔လယ္ပိုင္း ၁ နာရီမွာေပါ့”ဟု ၎က ေျပာျပသည္။<br /><br />ပညာသင္ၾကားေနသည့္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ ေက်ာင္းသားေပါင္း၂၀၀ နီးပါးရွိၿပီး အမ်ားစုမွာ အသက္ ၅ ႏွစ္ခန္႔မွ ၁၄ ႏွစ္အရြယ္မ်ား ျဖစ္ၾက ေၾကာင္း၊ ဝိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ ဂါးရာယန္၊ ကဇူး၊ တဘတ္ ႏွင့္ နမ္ဆန္ယန္ ေက်းရြာမ်ားမွ ေရာက္ရွိလာေသာ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္မ်ား၏ ကေလးမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။<br /><br />ယင္းေက်းရြာမ်ားရွိ အိမ္ေထာင္စု ၂၀၀၀ ေက်ာ္အား အစိုးရက ဇူလိုင္လ၂၅ ရက္ေန႔ ေနာက္ဆံုးထားၿပီး ေျပာင္းေရႊ႕ရန္ အမိန္႔ထုတ္ခဲ့သည္ဟု KIO မွ ေျပာခြင့္ရ ပုဂၢိဳလ္ ဦးလနန္ က ေျပာသည္။<br /><br />ေန႔တဝက္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ စတင္ခဲ့သည္မွာ ရက္သတၱ၂ ပတ္ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။“အခုခ်ိန္ထိ ေက်ာင္းသား ေတြကေတာ့ ထပ္ေရာက္ေနတုန္းပဲ။ ဒီကေလးေတြကို စာသင္တာက ႏွစ္ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ။ အမ်ားစု က ေတာ့ မူလတန္းေက်ာင္းသားမ်ားတယ္”ဟု အထက္ပါ ဆရာမက ေျပာသည္။<br /><br />စာသင္ေက်ာင္း တ၀ိုက္ လုံျခဳံေရးယူထားပုံ ႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း ဝိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕မွ ေဒသခံတစ္ဦးက“အခုဆို စစ္သားေတြ ေက်ာင္းေဘးနားေတြမွာ ေစာင့္ေနတာပဲ။ ေသနတ္လည္း လြယ္ထားတယ္။ ေက်ာင္းလံုၿခံဳေရး အတြက္လို႔ ေျပာတယ္၊ အဲ့ဒီလိုေတြ႕တာ တပတ္ေလာက္ရွိၿပီ”ဟု ေျပာသည္။<br /><br />ဝိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ဝိုင္းေမာ္၊ အထက ေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းႏွင့္ တြဲဖက္ အထက ေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္း ရွိၿပီး ဒုကၡသည္ ကေလးမ်ား ပညာသင္ၾကား ေနသည့္ေက်ာင္းမွာ ဝိုင္းေမာ္တြဲဖက္ အထက ေက်ာင္း ျဖစ္သည္။<br /><br />ယခုႏွစ္ ဇြန္လ ၉ ရက္ေန႔မွ စတင္ခဲ့သည့္ ေဒသတြင္းတုိက္ပဲြမ်ားေၾကာင့္ ေဒသခံ (၂၀၀၀၀) ေက်ာ္သည္ KIO ဌာနခ်ဳပ္ လုိင္ဇာၿမိဳ႕ အပါအ၀င္ တရုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္ တေလွ်ာက္ႏွင့္ ျမစ္ႀကီးနား၊ ၀ုိင္းေမာ္၊ မုိးညွင္း၊ ဗန္းေမာ္ ၿမိဳ႕မ်ားသုိ႔ ထြက္ေျပးခုိလႈံခဲ့ၾကသည္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-5332663648565018290?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-80449417347138617962011-08-01T06:39:00.001-07:002011-08-01T06:39:50.880-07:00<span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);" class="createdate">ဧရာဝတီ </span><span style="color: rgb(51, 102, 255);" class="createby"> Monday, 01 August 2011</span></span> <br />ထိုင္းႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္းတြင္ ကာရာအိုေကႏွင့္ အႏွိပ္ခန္းတခုကို ထိုင္းရဲမ်ားက ဝင္ေရာက္စီးနင္းၿပီးေနာက္ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ မိန္းကေလး ၇၀ ဦးကို ကယ္တင္လိုက္ေၾကာင္း သိရသည္။ ဇူလိုင္လ ၂၉ ရက္ေန႔ စီးနင္းမႈ အၿပီးတြင္ အမ်ိဳးသမီး ၄၁ ဦးသည္ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ အဓမၼေစခိုင္းခံရေၾကာင္း စစ္ေဆးေတြ႔ရွိၿပီးေနာက္ ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္သည္။ က်န္ ၂၉ ဦးမွာမူ ဆႏၵအေလွ်ာက္ ထိုအလုပ္ကို လုပ္ေၾကာင္း ဝန္ခံသျဖင့္ ဒဏ္ေငြ႐ိုက္ၿပီး ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္သည္။ လူကုန္ကူးခံရသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ားတြင္ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေအာက္မ်ားလည္း ပါဝင္သည္ဟု အာဏာပိုင္မ်ားက ေျပာသည္။ သံသယရွိသည့္ ထိုင္း ၃ ဦး၊ မေလးရွားသားတဦးႏွင့္ စင္ကာပူႏိုင္ငံသား တဦးတို႔ကို ဖမ္းဆီးထားသည္။ <span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-8044941734713861796?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-21131817421535984732011-07-31T21:55:00.000-07:002011-07-31T21:58:54.418-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-AjYoHR0W5WE/TjYyLFMHONI/AAAAAAAARyA/96ajqa1QSZE/s1600/migrant-malaysia-305.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 305px; height: 203px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-AjYoHR0W5WE/TjYyLFMHONI/AAAAAAAARyA/96ajqa1QSZE/s400/migrant-malaysia-305.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635747149653686482" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);">RFA 2011-07-30</span><br />မေလးရွားႏုိင္ငံ မလကၠာၿမိဳ႕က TJR ေလေအးစက္ အပိုပစၥည္းစက္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသား အမ်ိဳးသမီး ၂ ဦးဟာ အလုပ္ပဲြစားက မတရား ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရုိက္ႏွက္တဲ့အတြက္ ေနာက္ထပ္ ႏိွပ္စက္မႈကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ <span id="fullpost">ထြက္ေျပး ပုန္းေရွာင္ေနၾကရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။<br /><br />ေလာေလာဆယ္ ဒီအမ်ိဳးသမီး ၂ ဦးကို မေလးရွားႏုိင္ငံ ကြာလာလမ္ပူ အေျခစိုက္ လူ႔အခြင့္အေရး ေရွ႕ေနေတြက ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ထား ၿပီး အဲဒီ ေရွ႕ေနေတြကပဲ ရဲစခန္းမွာ အမႈဖြင့္ထားတယ္လို႔ အကူအညီ ေပးေနသူ ျမန္မာႏုိင္ငံသား တဦးက ေျပာပါတယ္။<br /><br />ဒီ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး ၂ ဦးဟာ မေလးရွားႏုိင္ငံမွာ တရားဝင္ ႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္နဲ႔ အဲဒီစက္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ရိွၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇူလိုင္လ ၂၅ ရက္ေန႔က သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္ပဲြစား တရုတ္လူမ်ိဳး Mr. Yeo ဆိုသူက အလုပ္ေျပာင္းခိုင္းခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />ေျပာင္းခိုင္းတဲ့အလုပ္ဟာ သူတို႔ မလုပ္ႏုိင္တဲ့ အလုပ္မ်ိဳး ျဖစ္တဲ့အတြက္ မလုပ္လိုေၾကာင္း ျငင္းဆန္ရာမွာ ပဲြစားက တပည့္ေတြ ေခၚလာၿပီး အမ်ိဳးသမီး ၂ ဦးစလံုးကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရိုက္ႏွက္တဲ့အတြက္ မ်က္ႏွာနဲ႔ ခႏၶာကိုယ္မွာ ဒဏ္ရာေတြ ရခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။<br /><br />အတူေနထိုင္သူ ေနာက္ထပ္အမ်ိဳးသမီး ၂ ဦးကိုလည္း ၿခိမ္းေျခာက္ထား တဲ့အတြက္ ၄ ဦးစလံုး ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္ေနရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-2113181742153598473?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-81750531927345772622011-07-28T19:27:00.000-07:002011-07-28T19:29:05.815-07:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);">ရန္ပိုင္ Thursday, 28 July 2011 18:42</span><br />အသက္ မျပည့္ေသးသည့္ ကေလး ၂ ေယာက္ကုိ လိမ္လည္ ေခၚေဆာင္ၿပီး စစ္တပ္သုိ႔ ေရာင္းစားသည့္ အမ်ိဳးသမီးတဦးကုိ ကေလးမိဘမ်ားက ျပည္ၿမိဳ႕နယ္ တရား႐ံုးတြင္ လူကုန္ကူးမႈျဖင့္ <span id="fullpost">အမႈဖြင့္ တရားစြဲဆုိထားသည္။<br /><br />ၿပီးခဲ့သည့္ ဇူလုိင္လ ၁၀ ေန႔က ေခတၱရာၿမိဳ႕သစ္ ေရႊတံခါးရပ္ကြက္ရွိ ကုလသမဂၢ ကေလးသူငယ္ဖြံၿဖိဳးေရး အစီအစဥ္ (Unicef) မွ ဖြင့္လွစ္သည့္ ေက်ာင္းရွိ ေမာင္ခ်စ္သဲကုိ (အသက္ ၁၅ႏွစ္) ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ မမုိးမုိးခုိင္ (အသက္ ၁၄ ႏွစ္) တုိ႔အား အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္သည့္ ေဒၚျမင့္ျမင္ခ်ိဳက ေနျပည္ေတာ္၌ အလုပ္ရမည္ဆုိကာ ေခၚေဆာင္၍ ရန္ကုန္တုိင္း လွည္းကူးၿမိဳ႕နယ္ရွိ အမွတ္ (၆၀၅) အေျမာက္တပ္ရင္းသုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ ေရာင္းစားခဲ့ေၾကာင္း မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚသန္းသန္းခ်ိဳက ေျပာသည္။<br /><br />“သားက အလုပ္ရမယ္ဆုိလုိ လုိက္သြားတာ။ စစ္တပ္ထဲဆုိေတာ့ မေနႏုိင္ဘူးဆုိၿပီး မိဘကုိ အတင္းျပန္ေခၚခုိင္းလုိ႔ သြားေခၚေတာ့မွ ဒီအမ်ိဳးသမီးက လိမ္ေခၚၿပီး ေရာင္းစားတာကုိ သိရတာ” ဟု ၎က ေျပာသည္။<br /><br />အမွတ္ (၆၀၅) တပ္ရင္းက ေဒၚျမင့္ျမင္ခ်ိဳအား တပ္သားသစ္ ပုိ႔ေဆာင္သည့္အတြက္ ေငြက်ပ္ ၁ သိန္း ေပးသည္ဟု သိရေၾကာင္း၊ သုိ႔ေသာ္ တပ္ရင္း တာ၀န္ရွိသူမ်ားက ကေလးကုိ မိဘမ်ားလက္သုိ႔ ျပန္လည္လႊဲေျပာင္းေပးခဲ့ေၾကာင္း မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚသန္းသန္းခ်ိဳက ေျပာသည္။<br /><br />အလားတူ ျပည္ၿမိဳ႕ ရြာဘဲနယ္ေျမ မဂၤလာဦး ရပ္ကြက္အတြင္း ေနထုိင္သည့္ ေမာင္ေကာင္းထက္ေမာင္ကုိလည္း အဆုိပါတပ္သုိ႔ပင္ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခ်ိဳက သြားေရာက္ ပုိ႔ေဆာင္ခဲ့ေသးေၾကာင္း သိရသည္။<br /><br />အဆိုပါ အျဖစ္အပ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ လွည္းကူးၿမိဳ႕နယ္ရွိ အေျမာက္တပ္ရင္း (၆၀၅) သုိ႔ ဧရာ၀တီက ဆက္သြယ္ေသာ္လည္း ဆက္သြယ္၍ မရေပ။<br /><br />အသက္ ၁၄ ႏွစ္ အရြယ္ရွိ မမုိးမုိးခုိင္ကုိမူ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခ်ိဳက တပ္ၾကပ္ႀကီးတဦး၏ ဇနီးျဖစ္သူ မစုိးစုိးဦး မွတဆင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေျမာက္ဥကၠလာပရွိ ၀ါ၀ါ၀င္းစားေသာက္ဆုိင္သုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။<br /><br />အဆုိပါ ကေလးႏွစ္ဦးမွာ Unicef ႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ခရစ္ယာန္မ်ားေကာင္စီတုိ႔ ပူးေပါင္းကာ ေက်ာင္းမေနႏုိင္သည့္ ကေလးသူငယ္မ်ားအား အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာကုိပါ တြဲဖက္သင္ၾကားေပးေနသည့္ ေက်ာင္းျဖစ္သည္။<br /><br />အဆုိပါ အမႈကို Unicef ၏ အကူအညီျဖင့္ပင္ ျပည္ၿမိဳ႕တြင္ ဖြင့္လွစ္ထားသည့္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ အေစာ္ကားခံရသည့္ ကေလးသူငယ္မ်ားအား တရားဥပေဒအရ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရး အဖြဲ႔ျဖစ္သည့္ Legal Aid ဆုိသည့္အဖြဲ႔က လုိက္ပါ ေဆာင္ရြက္ေပးေနသည္ဟု သိရသည္။<br /><br />စစ္သားအျဖစ္ ေရာင္းစားခံရသည့္ ေမာင္ခ်စ္သဲကုိ၏ မိခင္ ေဒၚသန္းသန္းခ်ိဳက ေနာင္တြင္ ကေလးမ်ား လူကုန္ကူးျခင္း မခံရေစရန္ တရားဥပေဒအရ အေရးယူေပးေစေရး ယခုကဲ့သုိ႔ အမႈဖြင့္ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။<br /><br />အဆုိပါ အမႈတြင္ လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ေပးေနသည့္ လူအခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူ တဦးကလည္း ယခုအခါ ျပည္ၿမိဳ႕တြင္ စီးပြားေရး အေျခအေနအရ ေက်ာင္းမေနႏုိင္သည့္ လက္လုပ္လက္စား ကေလးသူငယ္မ်ားကို စစ္တပ္အတြင္းသုိ႔ ေရာင္းစားမႈမ်ား ပုိမုိ မ်ားျပားလာေၾကာင္း၊ ယခုအမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေနျပည္ေတာ္ရွိ လူကုန္ကူးမႈ တုိက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႔သုိ႔လည္း တုိင္ၾကားထားေၾကာင္း သိရသည္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-8175053192734577262?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-16149808544716743172011-07-28T19:19:00.000-07:002011-07-28T19:21:37.184-07:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);">VOA ဗုဒၶဟူး, 27 ဇူလိုင္ 2011</span><br />ဇူလုိင္လ ၂၆ ရက္ေန႔က ထုိင္းႏုိင္ငံ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕မွာ ေရာင္းစားခံရတဲ့ အသက္မျပည့္ေသးတဲ့ ကေလးငယ္ ၆ ေယာက္ကုိ ထုိင္းရဲေတြက ကယ္ဆယ္ခဲ့ရပါတယ္။ လူကုန္ကူးသူေတြကုိလည္း ဖမ္းဆီးရမိခဲ့တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ အျပည့္အစုံကုိ <span id="fullpost">မေအးေအးမာက တင္ျပေပးထားပါတယ္။<br /><br />ထုိင္းႏုိင္ငံ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕နဲ႔ လမ္းပမ္းၿမိဳ႕သြားတဲ့ အိမ္ခန္းတခုမွာ အသက္ ၃ ႏွစ္အရြယ္ကေန အသက္ ၁၄ ႏွစ္အရြယ္ၾကားမွာ ရွိတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို လူပဲြစားလို႔ ရဲက စြပ္စဲြခံထားရသူေတြ လက္ထဲမွာ ေတြ႕ရွိခဲ့တာပါ။ သကၤာမကင္းတဲ့ အိမ္ခန္းတခုကို ၀င္ေရာက္ဖမ္းဆီးရာမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ၃ ဦးနဲ႔အတူ ကေလးငယ္ ၆ ဦးကို ဖမ္းမိၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒီကေလးေတြဟာ လူကုန္ကူးခံရတဲ့ ကေလးေတြျဖစ္ေၾကာင္း ထုိင္းရဲက ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆုိခဲ့ပါတယ္။ ခ်င္းမိုင္ခ႐ိုင္ အမွတ္ ၅ ရဲစခန္း ႐ံုးခ်ဳပ္က ရဲအရာရွိ အဖိခ်ာ့ဒ္ ေျပာျပတာကေတာ့…<br /><br />“ဖမ္းဆီးခံရတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ၃ ဦးျဖစ္တဲ့ ဦးတင္၀င္း၊ ေဒၚေရႊၾကည္နဲ႔ မခ်ဳိ ဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသမီး ၂ ဦး၊ အမ်ဳိးသားတဦးကို ေတြ႕ခဲ့ရၿပီး အသက္ ၃ ႏွစ္ကေန ၁၄ ႏွစ္ၾကားမွာရွိတဲ့ ကေလးေတြဟာ သူတို႔ကေလးေတြလို႔ ေျပာေပမဲ့ စစ္ေဆးလိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သူတုိ႔ကေလးေတြ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာေအာင္ စံုစမ္း စစ္ေဆးသြားဦးမယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။”<br /><br />အခုဖမ္းမိတဲ့ ဦးတင္၀င္း ဦးေဆာင္တဲ့ အဖဲြ႕ဟာ ကေလးေတြကို ထုိင္းႏုိင္ငံထဲမွာ ေတာင္းရမ္း စားေသာက္ဖုိ႔အတြက္ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕ကုိ ခိုးသြင္းေနတဲ့ အဖဲြ႕လုိ႔ သိထားရၿပီး ကေလးေတြကို စစ္ေဆးတဲ့ အခါမွာလည္း ကေလးေတြဟာ မိုးလင္းကေန မုိးခ်ဳပ္အထိ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္တဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ေပးရၿပီး ေငြရွာေပးေနရသူေတြလို႔ သိရပါတယ္။<br /><br />အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကေလးတခ်ဳိ႕ဟာ အခုလို လူကုန္ကူးခံရ႐ံုသာမက လိင္ပိုင္းဆုိင္ရာ ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြပါ ခံရတာေၾကာင့္ လူပဲြစားေတြကို လူကုန္ကူးမႈအျပင္ တျခားအမႈေတြနဲ႔ပါ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ဖို႔ရွိေၾကာင္း ရဲအဖဲြ႕က ဆိုပါတယ္။<br /><br />ထုိင္းႏုိင္ငံ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕ဟာ ကမၻာလွည့္ခရီးသြား အမ်ားအျပား လာေရာက္လည္ပတ္တဲ့ၿမိဳ႕ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကေလးေတြကို ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ဖုိ႔၊ လိင္လုပ္ငန္းခြင္ေတြမွာ ေရာင္းစားဖို႔အတြက္ လူကုန္ကူးသူေတြက ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္က ခုိးသြင္းလာခဲ့ၾကတာပါ။ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ အမ်ဳိးသား ကေလးငယ္ေတြဟာလည္း လိင္လုပ္ငန္းခြင္ေတြမွာ ေရာင္းစားခံရမႈေတြ ရိွေနပါတယ္။<br /><br />အခု လူပဲြစားေတြ လက္ထဲက ကယ္ထုတ္လာခဲ့တဲ့ ကေလးေတြကိုေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕က ေစာင့္ေရွာက္ေရးေဂဟာတခုမွာ ထားၿပီး သူတို႔ရဲ႕ အႏုိင္က်င့္ခံရမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရဲအဖဲြ႕က စုံစမ္း စစ္ေဆးေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူပဲြစားေတြကိုေတာ့ ဥပေဒအရ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ဖို႔အတြက္ စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္ေနေၾကာင္း ရဲအဖဲြ႕က ေျပာပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-1614980854471674317?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-29821378511793730162011-07-15T05:08:00.000-07:002011-07-15T05:09:31.046-07:00<center><iframe width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/6vOjfcNCxVk" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-2982137851179373016?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-37272635343389217602011-07-06T23:32:00.000-07:002011-07-06T23:38:28.734-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-2HEPn5c4krw/ThVTuwFWdoI/AAAAAAAARt4/3obiRiVM3Wk/s1600/Mg%2BHtate%2BKwyat.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-2HEPn5c4krw/ThVTuwFWdoI/AAAAAAAARt4/3obiRiVM3Wk/s400/Mg%2BHtate%2BKwyat.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626495372115736194" border="0" /></a>ျမန္မာျပည္မွာ မတရားက်ဴးလြန္လိုက္တိုင္းကို ေငြေပးျပီး ေႀကေအးလို ့ ျပီးေရာဆိုတာ မျဖစ္သင့္ပါဖူး။ တရားဥပေဒအရ တိက်စြာ ဖမ္းဆီးအေရးယူသင့္ပါတယ္။<br /><br />ကေလးငယ္ကို လူသားခ်င္း မစာနာ၊ သားသမီးခ်င္း မစာနာဘဲ ဆိုင္ရွင္ျဖစ္သူ ဆက္မွဴးေ႒း၀င္းက ကေလးအလုပ္သမား စုိးထက္ေအာင္ (ေခၚ) ထိပ္ကြက္ကို ရိုက္ႏွက္ထိုးႀကိတ္ မီးပူနဲ ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ကပ္နဲ ့ ေသလုေျမာပါး ညဥ္းပမ္းႏွိပ္စက္ခဲ့တာကို အမ်ားသူငွာသိေတာ့မွ အခု ေလ်ာ္ေႀကးေငြ က်ပ္ (၅) သိန္းနဲ ့ ေႀကးေအးခြင့္ေပးဖို ့ ေျပာပါသတဲ့။<br /><br />ဒါ ေငြေႀကးတတ္ႏိုင္တယ္ဆိုျပီး လူတစ္ေယာက္ အသက္ဆုံးရွဳံးလုနီးပါး၊ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္တဲ့အထိ ေ၀ဒနာခံစားရတာကိုမွ နားမလည္ ထပ္မံေစာ္ကားျပီး ေငြနဲ ့ေပါက္တဲ့အခ်ဳိးမ်ဳိး လုပ္တာပါဘဲ။<br /><br />ဒီလို လူယုတ္မာ ေငြးတတ္ႏိုင္တယ္ဆိုျပီးေမာက္မာတာမ်ဳိးကို တရားဥပေဒက ဘက္လိုက္ႀကမွာလား။ ေငြေပးေလ်ာ္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္ျပီးေရာ လူလည္းသတ္လို ့ရတယ္ အဓမၼလည္း က်င့္လို ့ရတယ္ ညဥ္းပမ္းႏွိပ္စက္လို ့လည္း ရတယ္ဆိုတဲ့ အမွဳေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနတာ မနည္းေတာ့ပါဖူး။<br /><br />ကေလးငယ္ စုိးထက္ေအာင္ (ေခၚ) ထိပ္ကြက္ကို လူမဆန္စြာ မတရားႏွိပ္စက္ခဲ့တဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ဆက္မွဴးေ႒း၀င္းကို အသိေပးလိုတာကေတာ့ ကမ္းလွမ္းတဲ့ ေလ်ာ္ေႀကးေငြ ပမာဏအတိုင္း ျပန္ေပးပါမယ္၊ ေမာင္စိုးထက္ေအာင္ ခံစားရသလို ထပ္တူထပ္မွ် ရိုက္ႏွက္ထိုးႀကိတ္တာ ခံပါမယ္ မီးပူနဲ ့ခႏၶာကိုယ္ကို အကပ္ခံပါမယ္ဆိုရင္ ေျပာပါ။<br /><br />ျမန္မာျပည္မွာ တရားဥပေဒစိုးမိုးမွဳနဲ ့ တရားဥပေဒအရ တရားမွ်တစြာ စီမံေဆာင္ရြက္တယ္ဆိုရင္ လူသတ္မွဳေတြ လူေသေလာက္တဲ့အထိ ႏွိပ္စက္ညဥ္းပမ္းမွဳေတြ အဓမၼမုဒိန္းက်င့္မွဳေတြ မတရားရိုက္ႏွက္ေစာ္ကားမွဳေတြ ႏွိပ္စက္ညဥ္းပမ္းမွဳေတြအတြက္ ေငြေႀကးေပးေလ်ာ္ႏိုင္လို ့ အမွဳပိတ္ပစ္လိုက္တာေတြ လုံး၀လက္မခံဘဲ ထိုက္တန္ေသာ ဖမ္းဆီးအေရးယူမွဳေတြ တိတိက်က် ေဆာင္ရြက္ဖို ့လိုပါတယ္။<br /><br />“ေငြမ်ား တရားႏိုင္ဆိုတဲ့” မမွန္ကန္ေသာ လုပ္ေဆာင္မွဳနဲ ့ တရားမွ်တမွဳကို ဖ်က္ဆီးပစ္ႀကတာေတြကို တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဴပ္သူမ်ားမွအစ သာမန္ျပည္သူျပည္သားတစ္ဦးခ်င္းစီတိုင္းက လက္မခံဖို ့ မက်င့္သုံးဖို ့ အထူးလိုအပ္ပါတယ္။<br /><br />(အသက္ေသလုေျမာပါး ျပင္းထန္ေသာ ေ၀ဒနာကို အရြယ္နဲ ့မမွ်ေအာင္ ခံစားခဲ့ရျပီး ေဆးရုံကို အခ်ိန္မီေရာက္ခဲ့လို ့သာ အသက္မဆုံးရွဳံးခဲ့ရတဲ့ ကေလးငယ္ စုိးထက္ေအာင္ (ေခၚ) ထိပ္ကြက္ရဲ ့ အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ဖတ္ခ်င္ရင္ - <a href="http://niknayman-niknayman.blogspot.com/2011/07/blog-post_7258.html">http://niknayman-niknayman.blogspot.com/2011/07/blog-post_7258.html</a>)။<span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-3727263534338921760?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-82564078273191344232011-07-01T22:58:00.000-07:002011-07-01T23:00:18.664-07:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);">RFA 1July2011</span><br />ဟသၤာတၿမိဳ ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္လမ္း ဦးပါရယ္ ဘုရားေရွ႕ You and Me လဘက္ရည္ဆုိင္မွာ အလုပ္သမားအျဖစ္ အလုပ္ လုပ္ကုိင္ေနရတဲ့ အသက္ ၉ ႏွစ္ အရြယ္ မိဘမဲ့ ကေလးတဦးဟာ ဆုိင္ပုိင္ရွင္ရဲ့ အျပင္းအထန္ ညႇဥ္းပန္း ႏိွပ္စက္မႈကုိ ခံခဲ့ရတဲ့အတြက္ ဟသၤာၿမိဳ႔ ေဆးရုံႀကီးမွာ<span id="fullpost"> တင္ထားရေၾကာင္း စုံစမ္း သိရွိရပါတယ္။<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၅ ရက္ေန႔က ကေလးအလုပ္သမား ေမာင္ထိပ္ကြက္ဟာ သူ့ရဲ့ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ ရွိရာကုိ သြားလည္တဲ့အတြက္ ဆုိၿပီး ဆုိင္ပုိင္ရွင္ စႏုိး (ေခၚ) ဦးထက္မူးေဌးဝင္း က လုိက္လံေခၚယူကာ ၂၅ ရက္ေန႔ကေန ၂၆ ရက္ေန႔အထိ လက္ျပန္ ႀကိဳးတုပ္ကာ ထုပ္တန္းမွာ ႀကိဳးနဲ႔ ဆဲြခ်ီထားၿပီး ရိုက္ႏွက္ခဲ့သလုိ လွ်ပ္စစ္မီးပူနဲ႔ ခႏၶာကုိယ္အႏွံ႔ တုိ႔ခဲ့တဲ့အတြက္ ကေလးမွာ တကုိယ္လုံး ဒဏ္ရာ ျပင္းထန္စြာ ရရွိခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေမာင္ထိပ္ကြက္ကုိ သိရွိေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ျမင္သက္ေသတစ္ဦးက ျပန္ေျပာျပပါတယ္။<br /><br />၂၆ ရက္ေန႔မွာ ဦးထက္မူးေဌးဝင္း မရွိခင္ သူ႔ရဲ႕ဇနီးသည္က ႀကိဳးေျဖေပးခဲ့တဲ့ အတြက္ ကေလးမွာ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ တျခား အိမ္တစ္အိမ္ကုိ ၀င္ေရာက္ အကူအညီ ေတာင္းခဲ့တဲ့အတြက္ ၂၇ ရက္ေန႔က်မွ ေဆးရုံကုိ တင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေမာင္ထိပ္ကြက္ရဲ႕ တင္ပါး ႏွစ္ဘက္၊ ေပါင္၊ ဝမ္းဗုိက္ေတြမွာ မီးပူဒဏ္ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာ ျပင္းထန္စြာ ရရွိထားေၾကာင္း၊ ဒါ့အျပင္ သံႀကိဳးနဲ႔ ရုိက္ႏွက္ခဲ့တဲ့အတြက္ ေျခေထာက္နဲ႔ ေနာက္ေက်ာဘက္ေတြမွာလည္း ဒဏ္ရာေတြ ရရွိထားေၾကာင္း မ်က္ျမင္သက္ေသေတြက အာအက္ဖ္ေအကုိ ေျပာပါတယ္။<br /><br />ဆုိင္ပုိင္ရွင္ စႏုိး (ေခၚ) ဦးထက္မူးေဌးဝင္းကုိ ပုဒ္မ (၃၂၆) မေသမခ်င္း ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္မႈနဲ႔ ရဲက အမႈဖြင့္ ဖမ္းဆီးထားေၾကာင္း သိရပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-8256407827319134423?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-19261625660006896842011-06-19T01:05:00.001-07:002011-06-19T01:05:28.677-07:00<center><iframe width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/GafPww1FwVA" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-1926162566000689684?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-72131141254722086912011-06-17T17:59:00.000-07:002011-06-17T18:00:31.890-07:00HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ကူးစက္ေနတဲ့ အတြက္ ဒဂုံျမိဳ ့သစ္ ေတာင္ပိုင္း ၅၇ ရပ္ကြက္မွာ ရွိတဲ့ အစိုးရ မူလတန္းေက်ာင္းမွာ သုံးရက္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ျပီးမွ ေက်ာင္းကေန ထုတ္ပယ္ ခံခဲ့ရတဲ့ ကေလး ကို ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးက<span id="fullpost"> ျပန္လည္ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /><br />တျခား ကေလးေတြနဲ့ ခြဲျခားျပီး သီးသန့္ သင္ၾကား ေပးမယ္လို့ဆိုေပမဲ့ အခုေတာ့ေက်ာင္းသားေတြ အားလုံးနဲ့ အတူ သင္ၾကားခြင့္ ျပဳလိုက္တာပါ။<br /><br />ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမၾကီး ကိုယ္တိုင္ ကေလးကို ျပန္လည္ လက္ခံတဲ့ အေၾကာင္း သူ့ရဲ့ အုပ္ထိန္းသူေတြကို လာေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ျပီး ကေလးကို သီးသန့္ ခြဲျခား စာသင္ ေပးမယ္ ဆိုတာ ကိုေတာ့ မိဘေတြက လက္မခံ ခဲ့ဘူးလို့ HIV ေဝဒနာသညေတြကို ကူညီ ေပးေနသူ ဦးသိန္းျမင့္ထြန္းက ေျပာပါတယ္။<br /><br />သီးသန့္ ခြဲျခားျပီး စာသင္ေပးမယ္ဆိုရင္ ကေလးရဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထိခိုက္မွာစိုးတဲ့အတြက္ တျခားကေလးေတြနဲ့အတူ သင္ၾကားေပးေစလိုတာျဖစ္တယ္လို့လည္း သူက ေျပာပါတယ္။<br /><br />အလားတူ ဗိုင္းရပ္စ္ ကူးစက္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္နဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လည္း ေကာင္းမြန္စြာ စာသင္ၾကား ေနၾကပါတယ္။<br /><br />HIV ေဝဒနာသည္ ကေလးေတြဟာ ေရာဂါကူးစက္ ေနတာေၾကာင့္ ကေလးငယ္ေတြ ရသင့္ရထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရး ဆုံးရွုံးမႈ မရွိသင့္ဘူး၊ ေက်ာင္းေန အရြယ္မွာ ေက်ာင္းတက္ နိုင္ခြင့္ ရွိသင့္တယ္လို့ ဦးသိန္းျမင့္ထြန္းက ေျပာပါတယ္။<br /><br />HIV ဗိုင္းရပ္စ္ ကူးစက္ေနၾကသူ ကေလးေတြဟာ တျခားကေလးေတြနဲ့ ေရာေႏွာထားေပမဲ့ ကူးစက္နိုင္ျခင္း မရွိတဲ့အေၾကာင္း ဆရာမၾကီးကို ေျပာျပ ခဲ့တယ္ လို့လည္း သူက ဆိုပါတယ္။<br /><br />ဆရာ ဆရာမ တြေဟာ HIV နဲ့ ပတ္သက္တဲ့ ဗဟုသုတ နည္းပါး ေနေသးတယ္၊ တျခား ေက်ာင္းေတြမွာလည္း အလားတူ အျဖစ္မ်ိဳးေတြ ရွိနိုင္တာေၾကာင့္ ပညာ ေပးဖို့ လိုအပ္ေနတယ္လို့ သူကေျပာပါတယ္။<br /><br />အခုေတာ့ ေက်ာင္းျပန္ တက္ခြင့္ရလို့ ကေလးငယ္နဲ့ သူ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ ေနၾကတယ္လို့လည္း သိရပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-7213114125472208691?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-76571661307263899582011-06-15T18:50:00.000-07:002011-06-15T18:58:51.988-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-5EiWN5wJVr0/TfliQ8VZztI/AAAAAAAARrY/5V_Rko93-i8/s1600/TACDB-02.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 269px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-5EiWN5wJVr0/TfliQ8VZztI/AAAAAAAARrY/5V_Rko93-i8/s400/TACDB-02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618630053334732498" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Irrawaddy ဘေစာတင္ Wednesday, 15 June 2011 15:37 </span></span><br />ထိုင္းႏိုင္ငံအလယ္ပိုင္း ဆူဖန္ဘူရီခ႐ိုင္တြင္ ထိုင္းအာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာ အလုပ္သမားအေရး ကူညီေဆာင္ရြက္ ေပးေနသည့္ အဖြဲ႔တခုတို႔ ပူးေပါင္းၿပီး လူကုန္ကူးသည့္ အဖြဲ႔တခုကို ဝင္ေရာက္ ဖမ္းဆီးကာ လူကုန္ကူးခံရသူ ျမန္မာ ၅၇ ဦးကို ကယ္တင္လိုက္ေၾကာင္း သိရသည္။<br /><br />ထိုင္း လူကုန္ကူးမႈတိုက္ဖ်က္ေရး (ဗဟို) ရဲတပ္ဖြဲ႔ႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဒီမိုကေရစီရရွိေရး ထိုင္းလႈပ္ရွား မႈ ေကာ္မတီ (TACDB) တို႔ ပူေပါင္း၍ ဝင္ေရာက္ ဖမ္းဆီးရာတြင္ လူကုန္ကူးသူ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ၃ ဦးႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံသား ၅ ဦး၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ ၃ စီး၊ လူကုန္ကူးရာတြင္ သံုးသည့္ ေငြစာရင္း စာရြက္စာတမ္းမ်ားကိုပါ<span id="fullpost"> သိမ္းဆည္းရမိေၾကာင္း TACDB မွ လက္ေထာက္ ဒါ႐ိုက္တာ ဦးျမင့္ေ၀က ဧရာ၀တီသို႔ ေျပာသည္။<br /><br />လူကုန္ကူးခံရသူမ်ားကို ဆူဖန္ဘူရီခ႐ိုင္၊ ဆမ္ခ်ဳပ္ၿမိဳ႕နယ္ရွိ ဝက္ၿခံႏွစ္ခုတြင္ ပိတ္ေလွာင္ထားျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။<br /><br />ဦးျမင့္ေဝက “က်ေနာ္တို႔ TACDB နဲ႔ ထိုင္း လူကုန္ကူးမႈတိုက္ဖ်က္ေရး (ဗဟုိ) က ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္ေတြ ပူးေပါင္းၿပီး ဆူဖန္ဘူရီမွာရွိတဲ့ လူကုန္ကူး အဖြဲ႔တခုကို ဖမ္းဆီးမိလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ေရာင္းစားခံထားရတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ေမာင္ႏွမ ၂ ေယာက္ရယ္၊ ေရာင္းစားဖို႔ ေလွာင္ပိတ္ထားတဲ့ တျခား ျမန္မာႏိုင္ငံသား ေယာက်္ား ၂၉ ေယာက္နဲ႔ မိန္းမ ၂၆ ေယာက္ကိုပါ တပါတည္း ဖမ္းမိတယ္။ အားလံုးဆိုရင္ ၅၇ ေယာက္ေပါ့” ဟု ေျပာသည္။<br /><br />ေရာင္းစားခံရသူ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ဦးမွာ ကိုခ်က္ႏွင့္ မစိမ္းမို႔မို႔တို႔ ျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။<br /><br />မစိမ္းမို႔မို႔ကို ၀ယ္ထားသူ လူေမွာင္ခိုသမားက ေန႔စဥ္ ဖုန္းဆက္ကာ သမီးျဖစ္သူအား ေရြးလိုက ေရြးႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာသည္ဟု မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚေဌးေဌးက ေျပာသည္။<br /><br />“က်မသားနဲ ့သမီးကို ေရာင္းစားထားတဲ့ ပြဲစားက ေန႔စဥ္ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာတာက သားကိုေတာ့ ေလွထဲ ေရာင္းစားလိုက္ၿပီ။ သမီးကို ျပန္လိုခ်င္ရင္ေတာ့ ဘတ္ ၁ သိန္းေပးရမယ္။ က်မကလည္း အဲဒီေလာက္ မတတ္ႏိုင္ဘူး ဆိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ေျပာတာက ၃၀၀၀၀ ဆုိရင္ ရမယ္ေပါ့။ က်မတို႔ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုး သူေျပာလာတာက သူက သမီးကို ဘတ္ ၁၃၀၀၀ နဲ႔၀ယ္ထားရတာမို ့ ၁၅၀၀၀ ေတာ့ ေပးပါ။ အျမတ္ ၂၀၀၀ ေတာ့ေပးပါလို႔ ေျပာတယ္။ က်မကလည္း သူတို႔ကို မယံုတာနဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းကို တိုင္လိုက္တာ အခုလို က်မသမီးေလးကို ျပန္မိတာ” ဟု ဆိုသည္။<br /><br />ထိုင္းရဲမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ ၎၏သားျဖစ္သူ ကိုခ်က္အားလည္း ေရာင္းစားထားသည့္ ေလွမွ ျပန္လည္ ကယ္တင္ႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ကိုခ်က္ကို ေရာင္းစားခဲ့သည့္ေနရာမွာ စမုပရာကန္ခ႐ိုင္ ခေရာင္ဒင္ ေလွဆိပ္တြင္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။<br /><br />ယင္းသို႔ ဖမ္းဆီးရာတြင္ ကိုယ္တိုင္ လိုက္ပါသြားခဲ့သူ TACDB ၏ တရားဥပေဒ အေထာက္အကူျပဳအဖြဲ႔မွ ကိုႏိုင္က “က်ေနာ္တို႔ တေန႔ညကတည္းက ဖမ္းဖို႔ သြားၾကတာ။ ဒါေပမယ့္ ညကလည္း ေမွာင္ေနေတာ့ ေနရာကို အေသအခ်ာ ရွာမေတြ႔ဘူး။ မနက္က်မွ ေနရာကို အေသအခ်ာရွာေတြ႔လို႔ ေဒသခံ ရဲေတြကိုပါ အကူအညီေတာင္းၿပီး အင္အားျဖည့္ကာ ဖမ္းလိုက္ၾကတာ” ဟု ေျပာသည္။<br /><br />သားသမီး ႏွစ္ေယာက္ကို ကယ္တင္ေရးအတြက္ ေဒၚေဌးေဌးက သက္ဆိုင္ရာသို႔ တိုင္တန္းၿပီးေနာက္ စမုပရာကန္ခ႐ိုင္ရွိ ျမန္မာ လူေမွာင္ခိုသမားတဦးကို စတင္ဖမ္းမိရာမွ ဆက္လက္ေျခရာခံကာ ဆူဖန္ဘူရီခ႐ိုင္မွ လူကုန္ကူးအဖြဲ႔ကို ဖမ္းဆီးမိျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။<br /><br />ဖမ္းဆီးခံရသူအားလံုးကို ဆူဖန္ဘူရီ ရဲစခန္းတြင္ ထိမ္းသိမ္းထားသည္။<br /><br />ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္းတြင္ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား ၂ သန္းခြဲမွ ၄ သန္း၀န္းက်င္အတြင္းရွိသည္ အလုပ္သမားေရး ေဆာင္ရြက္သည့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက ခန္႔မွန္းၾကသည္။<br /></span> ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-7657166130726389958?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-74171153664444380542011-06-12T18:29:00.000-07:002011-06-12T18:33:53.706-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-L0HlFNSnlT4/TfVocxhA37I/AAAAAAAARrQ/D_15hjzAU14/s1600/100502004507_nargis_226x170_nocredit.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 170px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-L0HlFNSnlT4/TfVocxhA37I/AAAAAAAARrQ/D_15hjzAU14/s320/100502004507_nargis_226x170_nocredit.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617510953751994290" border="0" /></a>ေတာင္ဒဂံု ၿမိဳ႕နယ္ ၅၇ ရပ္ကြက္မွာ ရွိတဲ့ အမက (၇) မူလတန္းေက်ာင္း စတတ္ေနတဲ့ သူငယ္တန္း ေက်ာင္းသားကေလး တဦးဟာ HIV ေရာဂါရွိလို႔ ေက်ာင္းကေန ထုတ္ပယ္ခံလုိက္ရပါတယ္။<br /><br />ကေလးဟာ ေက်ာင္းတက္ခ်င္တဲ့အတြက္ မနက္ အေစာႀကီး စာထက်က္ေနတဲ့အတြက္ သူ႔မိသားစုမွာ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနရပါတယ္။ ကေလးဟာ ၃ ရက္တိတိ ေက်ာင္းတက္ၿပီးမွ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးကို ေက်ာင္းသား မိဘေတြက ဖိအားေပး ေျပာဆုိတာေၾကာင့္ ကေလးကို<span id="fullpost"> ေက်ာင္းကထုတ္လုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းထုတ္ခံလုိက္ရတဲ့ ကေလးဟာ ခႏၶာကိုယ္မွာ ဘာေရာဂါမွ မရွိဘဲ က်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနတဲ့အတြက္ တျခား ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ေရာေႏွာေနထုိင္ရံုနဲ႔ ေရာဂါမကူးစက္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာတယ္လို႔ HIV ေဝဒနာသည္ေတြကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ တာဝန္ခံတဦးက ဆိုပါတယ္။<br /><br />လာမယ့္ တနင္းလာေန႔မွာ အမက (၇) ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးကို ပညာသင္ၾကားဖို႔ ေက်ာင္းမွာ လက္ခံဖို႔အတြက္ သြားေရာက္ ေျပာဆုိမယ္လို႔လဲ သူက ေျပာပါတယ္။<br /><br />HIV ေရာဂါရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတြကို အာဏာပိုင္ အဖြဲ႔အစည္းက ဖိအားေပးတာေတြ HIV ေဝဒနာသည္ေတြကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ ေပးေနသူေတြကိုလဲ အာဏာပိုင္ေတြက ေႏွာင့္ယွက္ေနတာေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္ ပညာသင္ၾကားခ်င္စိတ္ အားျပင္းေနတဲ့ ေဝဒနာသည္ ကေလးေတြအတြက္ အခက္ေတြ႔ေနရပါတယ္။<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">BBC မွ</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-7417115366444438054?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-40518524217701913352011-06-09T19:51:00.001-07:002011-06-09T19:51:52.314-07:00<center><iframe width="560" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/Qs6yFFHMnVc" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-4051852421770191335?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-73870217884332485262011-06-07T05:18:00.000-07:002011-06-09T19:52:57.704-07:00<center><iframe src="http://www.youtube.com/embed/0AIR19e2D5A" allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" width="480"></iframe></center><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-7387021788433248526?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-56829403316790319292011-06-03T09:03:00.000-07:002011-06-03T09:04:22.824-07:00<center><iframe width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/gMJuPfS6_Gc" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-5682940331679031929?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-40624771427646105832011-06-02T18:53:00.001-07:002011-06-02T18:53:53.824-07:00<center><iframe width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/R4dd9uIuyZE" frameborder="0" allowfullscreen></iframe></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-4062477142764610583?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-539124463665790462011-05-26T19:14:00.000-07:002011-05-26T19:19:26.163-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-TeO0PdMnhc4/Td8JwFq4-vI/AAAAAAAARqc/fKyTaXd_m_8/s1600/kH400.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-TeO0PdMnhc4/Td8JwFq4-vI/AAAAAAAARqc/fKyTaXd_m_8/s400/kH400.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5611214382487370482" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >ထုိင္းႏုိင္ငံ ရေနာင္းဘက္ျခမ္းသို႔ သြားမည့္ ေကာ့ေသာင္းေလွဆိပ္ (ဓာတ္ပံု - s643.photobucket.com)</span><br /></div><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဧရာဝတီ၊ ခင္ဦးသာ Thursday, 26 May</span></span><br />ထုိင္းႏွင့္ မေလးရွားႏိုင္ငံမ်ားသို႔ တရားမ၀င္ သြားေရာက္လိုသူမ်ားအား ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ေကာ့ေသာင္း နယ္စပ္အထိ လူတဦးလွ်င္ က်ပ္ ၃ သိန္းခြဲအထိ ယူေဆာင္၍ လူပြဲစားမ်ားက ပို႔ေဆာင္ေပးေနေၾကာင္း ခရီးသည္မ်ားက ေျပာသည္။<br /><br />ရန္ကုန္မွတဆင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္း ေကာ့ေသာင္းနယ္စပ္သို႔ သြားသူမ်ားသည္ မႏၱေလး၊ မေကြး၊ ရန္ကုန္၊ အညာ ေဒသမ်ားႏွင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္တို႔မွ<span id="fullpost"> အမ်ားဆံုး ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။<br /><br />နယ္စပ္မွ တဘက္ႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္မည့္ သူမ်ားသည္ ေဒသရင္း၌ အလုပ္အကိုင္ ရွားပါးေနျခင္းေၾကာင့္ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ထုခြဲေရာင္းခ်၍ သြားေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />လူကုန္ကူးသည့္ ကိစၥမ်ား တြင္က်ယ္လာျခင္းေၾကာင့္ အစိုးရ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက နယ္စပ္ေဒသ သြားေရာက္မည့္ သူမ်ားအား စစ္ေဆးေရးဂိတ္ အမ်ားအျပားတြင္ စစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္း၊ သြားမည့္အေၾကာင္းအရာ မခိုင္လုံသူမ်ားအား သက္ဆုိင္ရာ ေဒသသို႔ ျပန္လည္ ပို႔ေဆာင္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ပြဲစားမ်ားျဖင့္ သြားလာ ေနၾကရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။<br /><br />“အဖမ္းအဆီးမရွိဘဲ ေကာ့ေသာင္းေရာက္ခ်င္ရင္ ပြဲစားခ က်ပ္ ၃ သိန္းခြဲေပးရတယ္။ မွတ္ပုံတင္ကတ္ နည္းနည္းေလး ေဟာင္းေနရင္ ၄ သိန္း ေတာင္းတယ္။ သြားမယ့္လူက အနည္းဆုံး ၃ ေယာက္ ရွိရမယ္လို႔ ပြဲစားေတြက ေျပာတယ္” ဟု ေကာ့ေသာင္း ေဒသသို႔ သြားေရာက္ရန္ ရခိုင္ျပည္နယ္ ေက်ာက္ျဖဴၿမိဳ႕မွ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိေနသူ ကိုသန္းေရႊက ဧရာ၀တီကို ေျပာသည္။<br /><br />ရန္ကုန္မွ ေကာ့ေသာင္းအေရာက္ ပြဲစားခ ေပးေဆာင္ရေသာ ေငြသည္ ၿပီးခဲ့သည့္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ က်ပ္ ၁ သိန္းခြဲႏွင့္ ၂ သိန္း ခန္႔သာ ေစ်းေပါက္ခဲ့ၿပီး ယခုႏွစ္တြင္ ေကာ့ေသာင္းေဒသသို႔ သြားေရာက္သူ မ်ားျပားလာ၍ လူပြဲစားေစ်းကြက္ တြင္က်ယ္လာရာ ယခုကဲ့သို႔ ေစ်းႏွႈန္းျမင့္တက္ သြားျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ရန္ကုန္ေဒသခံမ်ားက ဆုိသည္။<br /><br />“ေအာင္မဂၤလာ ကား၀န္းထဲက ေကာ့ေသာင္းသြားမယ့္ ကားဂိတ္ေရာက္တာနဲ႔ ပြဲစားေတြက စုၿပံဳေရာက္လာၿပီး သူလုပ္ ေပးမယ္၊ ငါလုပ္ေပးမယ္၊ ေစ်းမမ်ားေစရဘူး ဆိုၿပီး အတင္းစည္း႐ုံးတယ္” ဟု ေကာ့ေသာင္းသို႔ သြားမည့္ ကိုသန္းေရႊက ဆိုသည္။<br /><br />လူပြဲစားမ်ားသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ပါရမီ အေ၀းေျပးကားဂိတ္ႏွင့္ ေအာင္မဂၤလာ အေ၀းေျပးကားဂိတ္တို႔မွ တနသၤာရီတိုင္းသို႔ ေျပးဆြဲ ေနၾကေသာ ယာဥ္ေမာင္းမ်ား၊ တနသၤာရီ တုိင္းအတြင္းရွိ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္မ်ားမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္း ညိႇႏွႈိင္းကာ ပို႔ေဆာင္ေပးေနေၾကာင္း သိရသည္။<br /><br />ရန္ကုန္ ဆူးေလ၊ ပန္းဆိုးတန္းတို႔ရွိ ကုမၸဏီ တခ်ဳိ႕သည္ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕၌ အေျခစိုက္ကာ လူတဦးလွ်င္ ထိုင္းဘတ္ေငြ ၁၆၀၀၀ (က်ပ္ ၄၆၀၀၀၀ ခန္႔) ယူေဆာင္ကာ ေကာ့ေသာင္းအေရာက္ ပို႔ေဆာင္ေပး၍ နယ္စပ္ႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္း အလုပ္အကိုင္ ရရွိေရးကိုပါ ေဆာင္ရြက္ေပးေနေၾကာင္း ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ခံတဦးျဖစ္သူ ကိုေက်ာ္၀င္းက ေျပာသည္။<br /><br />ဆက္လက္၍ ၎က “ဘတ္ ၁၆၀၀၀ ေပးရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ခြင့္လက္မွတ္ လုပ္ေပးတယ္၊ အလုပ္ပါရွာေပးတယ္။ ပိုက္ဆံအေၾက မေပးႏိုင္တဲ့ လူဆိုရင္ လခထဲက ျဖတ္ယူတယ္။ ရန္ကုန္က ေအးဂ်င့္တခ်ဳိ႕ ဒီမွာ႐ုံးခန္းဖြင့္ၿပီး လုပ္ေပး ေနတယ္” ဟုဆိုသည္။<br /><br />ရန္ကုန္မွ ေကာ့ေသာင္းသို႔သြားရာ လမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္၌ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္အမ်ားအျပား ရွိေသာ္လည္း ေရးၿမိဳ႕နယ္ႏွင့္ ထား၀ယ္ၾကားရွိ မလြဲေတာင္ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္သည္ အဓိက က်ေသာ ဂိတ္တခု ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ခရီးသည္ အေနျဖင့္ မိမိသြားမည့္ ေနရာအား ေသခ်ာစြာ မေျပာျပႏိုင္ပါက ထိုဂိတ္မွတဆင့္ မိမိေနရပ္သို႔ ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္ေၾကာင္း ေကာ့ေသာင္း ေဒသခံ တခ်ဳိ႕ကဆိုသည္။<br /><br />ရခိုင္၊ မြန္ျပည္နယ္ႏွင့္ အညာဘက္မွ လာသူမ်ား၏ မွတ္ပုံတင္မ်ားကို အဓိက စစ္ေဆးေၾကာင္း၊ ေငြ မေပးႏိုင္သူမ်ားကို ဂိတ္မွ ျဖတ္သြားခြင့္ မေပးေၾကာင္း၊ တခါတရံ ထား၀ယ္မွ ေကာ့ေသာင္း သြားသည္ကိုပင္ စစ္ေဆးၿပီး ေငြေတာင္းခံျခင္းမ်ား ရွိေၾကာင္း ကိုေက်ာ္၀င္းက ရွင္းျပသည္။<br /><br />“ပြဲစားေတြက ကားေမာင္းသူေတြနဲ႔ ညိႇၿပီး တင္တယ္။ ကားေမာင္းသူေတြက သက္ဆိုင္ရာ ဂိတ္ေတြရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ နားလည္မႈယူၿပီး စစ္ေဆးမခံရ ေအာင္လုပ္ေပး ထားတယ္။ ဆရာေရ က်ေနာ့္ကားေပၚမွာေတာ့ လူဘယ္ႏွဦး ပါတယ္လို႔ အသိေပးလိုက္တာနဲ႔ အဲဒီကားေပၚပါတဲ့ လူေတြကို ဘာမွတ္ပုံတင္မွ မစစ္ေဆးေတာ့ဘူး” ဟု ထား၀ယ္-ေကာ့ေသာင္း ေျပးဆြဲေနေသာ အျမန္ယာဥ္လိုင္း ပိုင္ရွင္တဦးက ေျပာသည္။<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံမွ လာေရာက္သူ အမ်ားစုသည္ အေအးခန္း၊ ငါးဖမ္းေလွ စသည့္ ေရလုပ္ငန္းမ်ား၊ စက္႐ုံ၊ အလုပ္႐ုံႏွင့္ စားေသာက္ဆိုင္ မ်ားတို႔၌ လုပ္ကိုင္ၾကၿပီး ၎တို႔၏ အနိမ့္ဆုံးလစာမွာ ထိုင္းဘတ္ ၆၅၀၀ (က်ပ္ ၂ သိန္း၀န္းက်င္) မွ ဘတ္ေငြ ၁၀၀၀၀ (က်ပ္ ၃ သိန္း၀န္းက်င္) ရရွိၾကေၾကာင္း သိရသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ သာမန္လူတဦး၏ ဝင္ေငြ လစာမွာ က်ပ္ ၇ ေသာင္း ၀န္းက်င္ရွိသည္။<br /><br />ေကာ့ေသာင္း နယ္စပ္မွ ထိုင္းႏိုင္ငံႏွင့္ မေလးရွားႏိုင္ငံမ်ားသို႔ အလုပ္လုပ္ကိုင္ရန္ သြားေသာ လူဦးေရသည္ လစဥ္ေထာင္ခ်ီ၍ ရွိၿပီး အမ်ားစုမွာ မိန္းကေလးမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ေကာ့ေသာင္းမွ ထိုင္းႏုိင္ငံ ရေနာင္းဘက္သို႔ ခရီးသည္မ်ား ပို႔ေဆာင္ ေပးေနသည့္ ေလွေမာင္းသူ ကုိသန္႔ဇင္က ဧရာ၀တီကို ေျပာသည္။<br /><br />“လူ ၁၀၀ မွာ မိန္းကေလးက ၇၀ ေလာက္ရွိတယ္။ အမ်ားစုက ရန္ကုန္၊ ေမာ္လၿမိဳင္နဲ႔ အညာဘက္ကပါ။ မိန္းကေလးေတြ အမ်ားစုက ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းေတြ အတြက္ ေရာင္းစား ခံၾကရတယ္၊ တခ်ဳိ႕က စက္႐ုံေတြမွာလုပ္ၾကတယ္” ဟု ၎က ဆိုသည္။<br /><br />မိန္ကေလး အမ်ားစုသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္းရွိ ျပည့္တန္ဆာ လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ လူပြဲစားမ်ား၏ ေရာင္းစားျခင္းကို ခံေနၾကရၿပီး ယခုႏွစ္ပိုင္းအတြင္း အမ်ဳိးသားမ်ားသည္ပင္ ထိုင္း ေရလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ေရာင္းစားျခင္းကို ခံေနၾကရေၾကာင္း ၾကားသိရသည္။<br /><br />ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ ရေနာင္းေဒသ၌ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရးအလုပ္ လုပ္ကိုင္ေနေသာ မသီတာသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္ခန္႔ ၎၏ အသက္ ၁၅ က ရန္ကုန္ အင္းစိန္ၿမိဳ႕နယ္မွေန၍ ေကာ့ေသာင္းဘက္သို႔ ေရာင္းစားျခင္း ခံခဲ့ရေၾကာင္း ေျပာျပသည္။<br /><br />“က်မကို ပြဲစားက ေကာ့ေသာင္းက စားေသာက္ဆိုင္မွာ အလုပ္သြင္းေပးမယ္ဆိုၿပီး ေခၚလာတယ္။ ေကာ့ေသာင္း ေရာက္ေတာ့ ရေနာင္းဘက္ကို ေခၚသြားၿပီး အခန္းတခုထဲမွာ ၂ ရက္ ပိတ္ေလွာင္ထားတယ္။ ေနာက္တေန႔မွာ အခန္းထဲကို အမ်ဳိးသား တေယာက္ သြင္းေပးလိုက္ၿပီး ျပည့္တန္ဆာ လုပ္ခိုင္းေတာ့တာပဲ” ဟု မသီတာက ရွင္းျပသည္။</span> ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-53912446366579046?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-16529616782268171662011-05-24T21:28:00.000-07:002011-05-25T00:00:00.773-07:00<center><iframe src="http://www.youtube.com/embed/2Djj3b2IqFg" allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" width="560"></iframe></center>Montebello, Canada May 23 – 25, 2011 Nobel Peace Laureate and honorary member of the Nobel Women's Initiative, Aung San Suu Kyi, sent her support to the 120 women gathering for the Women Forging a New Security: Ending Sexual Violence in Conflict conference. <br />“စစ္ပြဲေတြအတြင္း အမ်ိဳးသမီးမ်ား အဓမၼ က်င့္ခံရမႈ ပေပ်ာက္ေရး ”ဆုိိင္ရာ ႏွီးေႏွာ ဖလွယ္ပြဲကုိ ကေနဒါႏုိ္င္ငံ ကြီဘက္ျပည္နယ္ Montebello အပန္းေျဖ စခန္းမွာ က်င္းပခဲ့ရာမွာ ျမန္မာ့ ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က <span id="fullpost"> ဗီဒီယုိကတဆင့္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ မိန္႔ခြန္းေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီကြန္ဖရင့္ကုိ ႏုိဘယ္ဆုရ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအဖြဲ႕ (Nobel Women’s Initiative ) က ဦးေဆာင္ က်င္းပတာ ျဖစ္ၿပီး၊ ႏုိဘယ္ဆုရွင္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ Jody Williams, Shirin Ebadi, နဲ႔ Mairead Maguire တုိ႔ အပါအဝင္ ကမ႓ာ အရပ္ရပ္က အမ်ိဳးသမီးအေရးလႈပ္ရွားသူေတြ၊ တကၠသုိလ္ပညာရွင္ေတြ၊ လုံၿခဳံမႈေရးရာ ပါရဂူေတြ နဲ႔ စီးပြားေရး ေကာ္ပုိေရးရွင္းႀကီးေတြက ဥကၠ႒ေတြ တက္ေရာက္ၾကၿပီး၊ အမ်ိဳးသမီးေတြ အေပၚ လိင္ပုိင္းဆုိ္င္ရာ အၾကမ္းးဖက္မႈကိစၥ ပေပ်ာက္ေရး အတြက္ မဟာဗ်ဴဟာေတြ ေဆြးေႏြးသြားၾကမယ္လုိ႔သိရပါတယ္။<br /><br />အဲဒီႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဗီဒီယိုနဲ႔ နႈတ္ခြန္းဆက္သခဲ့ရာမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚ အၾကမ္းဖက္မႈဟာ တကမ႓ာလုံးမွာ ျဖစ္ေပၚေနတာပါ၊ အေျခခံအားျဖင့္ အၾကမ္းဖက္မႈ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိပါတယ္၊႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အၾကမ္းဖက္တာ တခုတည္းသက္သက္ မဟုတ္ပဲ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အၾကမ္းဖက္မႈ၊ ဉာဏ္ပညာပုိ္င္းဆုိ္င္ရာ အၾကမ္းဖက္မႈ၊ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ့ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈ စတာေတြ အားလုံး ပါဝင္ပါတယ္။ ႐ုပ္ပုိ္င္းဆုိင္ရာ အၾကမ္းဖက္မႈဟာ အဲဒီ အျခားအျခားေသာ အၾကမ္းဖက္မႈေတြကေန အေျခခံလာတာပါ၊ အမ်ိဳးသမီးတဦးကုိ မေတာ္မတရား အဓမၼက်င့္တယ္ ဆုိိိတာ အဆုိးတကာ့ အဆုိးဆုံး အၾကမ္းဖက္မႈပါလုိ႔ ေျပာဆုိခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဆက္လက္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ျမန္မာႏုိ္င္ငံမွာ အထူးသျဖင့္ တုိင္းရင္းသားေတြ ေနထုိင္ရာေဒသေတြမွာ လက္နက္ကုိ္င္တပ္ေတြဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနလိုၾကတဲ့၊ သူတုိ႔ရဲ့ အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရးကုိသာ ေတာင့္တၾကတဲ့ တုိင္းရင္းသား အမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚ မုဒိမ္းက်င့္မႈကုိ လက္နက္တခု သဖြယ္ က်င့္သုံးေနၾကတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။<br /><br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မုဒိမ္းမႈ တခုစီတု္ိင္းဟာ က်မတုိ႔ တုိ္င္းျပည္ရဲ့ ညီ္ၫြတ္ေရးကုိ ပ်က္ျပားေစပါတယ္။ လူထု အခ်င္းခ်င္း စိတ္ဝမ္းကြဲေစပါတယ္၊ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ အမ်ိဳးုသားေတြအၾကား စိတ္ဝမ္းမညီ ျဖစ္ေစပါတယ္၊ လက္နက္ကုိင္တပ္ေတြနဲ႔ ျပည္သူလူထုေတြၾကား သေဘာမမွ် ျဖစ္ေစပါတယ္၊ လူမ်ိဳးစုေတြ တစုနဲ႔ တစုၾကား ကြဲျပား ေဝးကြာေစပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီကိစၥကုိ အဆုံးသတ္ေအာင္ လုပ္ရပါမယ္လို႔ ေျပာဆုိခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီ ဗီဒီယို ႏႈတ္ခြန္းဆက္ မိ္န္႔ခြန္းမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ျမန္မာႏုိင္ငံ အက်ဥ္းေထာင္ေတြမွာ အက်ဥ္းက်ခံေနရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႏုိ္င္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ ရာေက်ာ္ ရွိေနေသးေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">(RFA)</span></span> ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-1652961678226817166?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-51203649562716498432011-05-23T18:22:00.000-07:002011-05-23T18:44:43.184-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-QmEYAZ7OgPs/TdsJGUdgd0I/AAAAAAAARqE/HhQSTrpcIL8/s1600/Maesot_Thai_police_car.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-QmEYAZ7OgPs/TdsJGUdgd0I/AAAAAAAARqE/HhQSTrpcIL8/s400/Maesot_Thai_police_car.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610087764996421442" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-family:arial;" >ဧရာဝတီ Monday, 23 May 2011</span></span><br />ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားကို ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္းသို႔ တရားမ၀င္ သယ္ေဆာင္လာသည့္ ထိုင္းရဲတပ္ဖြဲ႔ပိုင္ အခ်ဳပ္ကားတစီးကို ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ျပင္ရိွ ထိုင္း စစ္တပ္ စစ္ေဆးေရးဂိတ္ (ေဟြ႕ဟင္ဖြန္ဂိတ္) က စေနေန႔ညေန ၆ နာရီခန္႔တြင္ ဖမ္းဆီး လိုက္သည္။<br /><br />အဖမ္းခံရသည့္ အခ်ဳပ္ကားသည္ တာ့ခ္ခရိုင္ တာ့ခ္ၿမိဳ႕ရဲစခန္းမွျဖစ္ၿပီး တရားမ၀င္နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ မႈျဖင့္ အဖမ္းခံရသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ၇၁ ဦးကို ျမန္မာႏိုင္ငံ ျမ၀တီၿမိဳ႕ဘက္သို႔ သြားေရာက္ပို႔ေဆာင္ ၿပီး အျပန္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ၁၀ ဦးကို<span id="fullpost"> အခ ေၾကးေငြယူ၍ သယ္ေဆာင္လာစဥ္ အဖမ္းခံရျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />၎အခ်ဳပ္ကားကို ေမာင္းႏွင္လာသည့္ ထိုင္း ရဲတပ္ၾကပ္ႀကီး ၀ိရတ္လီလာစ၀မ္ ကို မဲေဆာက္ အေျခစိုက္ အမွတ္ ၄ ေဒ သဆိုင္ရာကြပ္ကဲေရး တပ္မွ ဗိုလ္မႉးႀကီး ပစံဆယ္ဆီရီရတ္ ႏွင့္ တပ္ဖြဲ႔ ၀င္မ်ားက ဖမ္းဆီးခဲ့ၿပီး မဲေဆာက္ ရဲစခန္းသို႔ လႊဲ<br />ေျပာင္း ေပးအပ္ခဲ့ျဖစ္ေၾကာင္း ေဒသခံ အာဏာပိုင္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွ သိရသည္။<br /><br />အဖမ္းခံရသည့္ ျမန္မာမ်ားမွာ အမ်ိဳးသား ၆ ဦးႏွင့္ အမ်ိဳးသမီး ၄ ဦးျဖစ္ၿပီး ကားေရွ႕ခန္းတြင္ ထိုင္းဘတ္ေငြ ၃၄၂၀၀ ႏွင့္ အတူ ထိုင္း စစ္တပ္က စစ္ေဆးေတြ႔ရိွခဲ့မႈကို ယာဥ္ေမာင္း တပ္ၾကပ္ႀကီး က ၀န္ခံ ထြက္ဆိုခဲ့သည္။<br /><br />မဲေဆာက္ၿမိဳ႕၏ ရဲမင္းႀကီး ဗိုလ္မႉးႀကီး ေဒးခ်ား ၀ထနဖႏုံ က အဆိုပါ ယာဥ္ေမာင္း ရဲတပ္ၾကပ္ႀကီး ကို တရားဥပေဒ ႏွင့္ အညီ အေရးယူသြားမည္ဟု ေဒသခံ သတင္းေထာက္မ်ားကို ေျပာၾကားသည္။<br /><br />မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွ ထိုင္း ေရွ႕ေန တဦးက“ထိုင္းဥပေဒမွာျပဌာန္းထားတာက ဒါမ်ိဳးဆိုရင္ အဲဒီ ရဲ၀န္ထမ္းဟာ အစိုးရ၀န္ထမ္း အျဖစ္က ထုတ္ပယ္ခံရမယ္၊ ၿပီးရင္ အနည္းဆံုး ေထာင္ဒဏ္ ၅ ႏွစ္ က်ခံရႏိုင္တယ္”ဟု ေျပာဆိုသည္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-fdmonExE7-g/TdsJSFDsOuI/AAAAAAAARqM/nkRzGNfpdqM/s1600/Maesot_Burmese_migrants.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 271px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-fdmonExE7-g/TdsJSFDsOuI/AAAAAAAARqM/nkRzGNfpdqM/s400/Maesot_Burmese_migrants.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610087967020038882" border="0" /></a>“ျမန္မာေတြ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္းကို ခိုး၀င္ေနတာကေတာ့ နည္းလမ္း ေပါင္းစံုပဲ၊ ဒါေပမယ့္ အခုလိုမ်ိဳး ရဲတပ္ဖြဲ႔ပိုင္ကားေတြအသံုးၿပီး လုပ္တာမ်ိဳးအရင္က မရိွသေလာက္ဘဲ၊ က်ေနာ့္ အျမင္ အရေျပာရရင္ အခုမွဖမ္းမိေပမယ့္ ဒီမတိုင္ခင္က ဘယ္ ေလာက္အထိ လုပ္ခဲ့လည္းဆိုတာ စဥ္းစားစရာေတာ့ျဖစ္တယ္၊ ေနာက္ၿပီး ဒါမ်ိဳးက တဦးတေယာက္တည္း လုပ္လို႔ရတာမဟုတ္ဘူးဟု”ဟု မဲေဆာက္ အေျခစိုက္ ၀ါရင့္ ထိုင္း သတင္းေထာက္ တဦးက ေျပာသည္။<br /><br />ယခင္ကလည္း မဲေဆာက္တြင္ ထိုင္း စစ္တပ္ပိုင္ ကားမ်ားကို အသံုးျပဳ၍ ျမန္မာမ်ားကို ထိုင္း ႏိုင္ငံတြင္းသို႔ ခိုးသြင္းမႈမ်ားအား ေဒသခံ အာဏာပိုင္မ်ားက ဖမ္းဆီးအေရးယူမႈမ်ား ရိွခဲ့သည္။<br /><br />ထိုင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ရိွေနသည့္ ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံၿမိဳ႕မွ အမ်ိဳးသမီး တဦးက“က်မတို႔ ဘားအံ က လူ ေတြ ဘန္ေကာက္တက္မယ္ဆိုရင္ လူကယ္ရီက ရြာအထိလာေခၚပါတယ္၊ တေယာက္ကို ျမန္မာေငြ က်ပ္ ၅ သိန္း ေပး ရ တယ္၊ မဲေဆာက္ကေနဘန္ေကာက္ကို ကားနဲ႔တိုက္ရိုက္ပဲ၊ အဆက္အသြယ္ေကာင္းဖို႔ေတာ့ လိုတယ္၊ တခ်ိဳ႕ဘန္ေကာက္ မေရာက္ဘဲ အဖမ္းခံရၿပီး ပိုက္ဆံဆံုးသြားတဲ့ လူေတြလည္းရိွတယ္”ဟု ေျပာသည္။<br /><br />ယခု ဖမ္းဆီးထားသူမ်ားအား လတ္တေလာတြင္ မဲေဆာက္ ရဲစခန္း၌ ထားရွိေၾကာင္း၊ ဖမ္းဆီးခံရသည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ၁၀ ဦးကိုမူ ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္ ျပန္ပို႔မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေဒသခံ ထိုင္း အာဏာပိုင္မ်ားက ေျပာဆိုသည္။<br /><br />မဲေဆာက္မွတဆင့္ နည္းလမ္းေပါင္းစံုျဖင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္းသို႔ အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြရန္ ခိုး၀င္သည့္ ျမန္မာမ်ားကို ေဒသခံ အာဏာပိုင္မ်ားက မၾကာခဏဖမ္း ဆီးရမိမႈမွာ လစဥ္နီးပါးရိွေၾကာင္း မဲေဆာက္ ရဲစခန္း၏ မွတ္တမ္းမ်ားအရ သိရသည္။<br />ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္း အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနေသာ ေရႊ႕ေျပာင္း ျမန္မာအလုပ္သမား အနည္းဆံုး ၂ သန္းခြဲမွ ၄ သန္းအတြင္း ရွိႏိုင္ေၾကာင္း အလုပ္သမားအေရး ေဆာင္ရြက္ေနသည့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက ခန္႔မွန္းၾကသည္။</span> ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-5120364956271649843?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-37006860733559753622011-05-18T19:57:00.000-07:002011-05-23T18:36:45.056-07:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);">DVB ၊ မန္းစိုင္မြန္ ၊ ၁၈ ေမ ၂၀၁၁ </span><br />ထိုင္းႏုိင္ငံ ကူးစက္ေရာဂါကာကြယ္ေရးဗ်ဴ႐ိုက ထိုင္းႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ျမန္မာ ၂ ေသာင္း ၆ ေထာင္ခန္႔ ကူးစက္ေရာဂါ ျဖစ္ပြားေနတယ္လု႔ မေန႔က ထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ထုိင္းႏုိင္ငံထဲမွာ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ လာအို ကေမာၻဒီးယားနဲ႔ ျမန္မေတြထဲက အလုပ္သမား ေလးေသာင္းေက်ာ္ဟာ ကူးစက္ေရာဂါေတြ ျဖစ္ပြားေနတဲ့ အထဲမွာ ျမန္မာ<span id="fullpost"> ၆၀.၁၆ ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။<br /><br />လာအို ကေမာၻဒီယား ျမန္မာေတြထဲမွာ ဝမ္းပ်က္ေရာဂါ ျဖစ္ပြားေနသူ ၁၆၀၀၀ ေက်ာ္၊ ငွက္ဖ်ားေရာဂါျဖစ္ေနသူ ၇၀၀၀ ေက်ာ္၊ ေသြလြန္တုတ္ေကြးေရာဂါ ျဖစ္ေနသူ ၂၃၀၀ နဲ႔ အဆုတ္ေရာင္ေရာဂါ ျဖစ္ေနသူေတြက ၂၀၀၀ ေလာက္ ရွိေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />ဒီကူးစက္ေရာဂါေတြကို ထုိင္းႏုိင္ငံက်န္းမာေရးဌာနေတြက ကာကြယ္ကုသမႈေပးေနတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ထုိင္းႏိုင္ငံကူးစက္ေရာဂါတားဆီးကာကြယ္ေရး ဗ်ဴ႐ို ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္က ေျပာေရးဆုိခြင့္ ရွိသူတဦးက<br />“ကူးစက္ေရာဂါကေတာ့ ကာကြယ္ရမွာပဲ၊ ထုိင္းလား ႏိုင္ငံျခားသားလား ခြဲျခားလို႔ မရဘူး၊ ကာကြယ္ကုသမႈေတြ လုပ္ေဆာင္ရမွာ အားလံုးကို လုပ္ေပးရတာပဲ၊ ဥပမာ ေသြးလြန္တုတ္ေကြး ျပန္ပြားေနတယ္ဆုိရင္ အဲဒီေနရာမွာ ေဆးဖ်န္းတာေတြ လုပ္ရတာပဲ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ရွိေနလို႔ မလုပ္ဘဲေနလို႔ မရဘူးဗ်၊ တကယ္လို႔ ဝမ္းေရာဂါ ျဖစ္ေနၾကတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေရာဂါျဖစ္ေနသူအားလံုးကို စားေဆး ေသာက္ေဆးေတြ ေပးရတာပဲ”<br /><br />ထုိင္းႏုိင္ငံ ကူးစက္ေရာဂါျဖစ္သူတုိင္းအတြက္ ကုသေပးတဲ့ အထူးအစီအစဥ္ေတြ ရွိေပမယ့္ အလြယ္တကူမကူးစက္ႏုိင္တဲ့ ေရာဂါေတြအတြက္ေတာ့ က်န္းမာေရးအာမခံ မရွိတဲ့ သူဟာ ထုိင္းျဖစ္ေစ ႏုိင္ငံျခားသားျဖစ္ေစ အခမဲ့ကုသမႈကို မရၾကပါဘူး။<br /><br />တရားဝင္အလုပ္သမား မွတ္ပံုတင္ရွိသူ ျမန္မာေတြကေတာ့ က်န္းမာေရး အာမခံကိုပါ တပါတည္း လုပ္ထားၾကရတဲ့ အတြက္ ထုိင္းအလုပ္သမားေတြနည္းတူ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ ခံစားၾကရမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ သူက ရွင္းျပပါတယ္။<br /><br />ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ၃ သန္းေလာက္ရွိေနၿပီး အလုပ္လုပ္ခြင့္ မွတ္ပံုတင္လုပ္သူက သံုးသိန္းေက်ာ္ပဲ ရွိပါတယ္။<br /><br />ထုိင္းအစိုးရက လက္ရွိမွာ လက္မွတ္မရွိသူေတြအားလံုး ေနာက္လာမယ့္ ဇြန္လ ၁၅ ရက္ကေနစၿပီး တလအတြင္း လက္မွတ္လုပ္ၾကဖို႔ တုိက္တြန္းထားပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-3700686073355975362?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-91554718163923781822011-05-10T22:11:00.000-07:002011-05-23T18:36:21.375-07:00နယ္စပ္ကေန တရားမ၀င္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကုိင္ေနၾကတဲ့အတြက္ လူကုန္ကူးတုိက္ဖ်က္ေရး လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ ခက္ခဲေနပါတယ္။<br /><center><iframe src="http://www.youtube.com/embed/BRFvMRXCls4" allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" width="560"></iframe></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-9155471816392378182?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-34514035953508642012011-05-03T00:41:00.000-07:002011-05-03T00:44:43.768-07:00<center><iframe src="http://www.youtube.com/embed/v8Ve80D6E1A" allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" width="560"></iframe></center><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-3451403595350864201?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-39805386337316571482011-04-20T03:20:00.000-07:002011-04-20T03:29:38.374-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-_56Z47qrXAU/Ta61DyaWS6I/AAAAAAAARlw/VKf85vbhc6I/s1600/1240643895.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-_56Z47qrXAU/Ta61DyaWS6I/AAAAAAAARlw/VKf85vbhc6I/s400/1240643895.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597610463544626082" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">VOA ... မွ</span></span><br />ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ဒင္းဒန္ၿမိဳ႕နယ္ထဲက အိ္္မ္တြင္းအထည္ခ်ဳပ္ စက္ရံုမွာပိတ္ေလွာင္ခံထားရတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမား ၃၉ ဦးကို ထုိင္း လူကုန္ကူးမႈတိုက္ဖ်က္ေရး ရဲေတြရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံေရာက္ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားအသင္းတို႔ ပူးေပါင္းကာ ၁၉ ရက္ေန႔ ေနလည္ပိုင္းမွာ <span id="fullpost">ကယ္ထုတ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ဒင္ဒန္းျမိဳနယ္ ၿမိဳ႕လည္ေခါင္ထဲက အႏုစာ၀ါရီ လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တုိင္အနီး အိမ္တြင္းအထည္ခ်ဳပ္ စက္၇ံုကျမန္မာအလုပ္သမားေတြကို ထုိင္းရဲေတြက ကယ္တင္နိုင္ခဲ့ပါျပိ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြကေတာ့ ၃၉ ဦးရွိၿပီး အမ်ိဳးသမီး ၃၀ ဦးနဲ႔ အမ်ိဳးသား ၉ ဦးပါတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။<br /><br />အဲဒီ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြဟာ တေန႔ကုိ ၁၈ နာရီၾကာ ခိုင္းေစခံထားရၿပီး အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ လူမဆန္စြာျပဳမူျခင္းကို ခံခဲ့ရတဲ့အျပင္ အျပင္ထြက္ခြင့္မေပးဘဲ အိိမ္တံခါး ၂ ထပ္နဲ႔ ေသာ့ခတ္ၿပီး ပိတ္ေလွာင္ထားတာ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒီေန႔ အဂၤါေန႔မွာေတာ့ ထိုင္းႏုိ္င္ငံေရာက္ ျမန္မာနုိ္င္ငံသားမ်ားအဖဲြ႔ (BAT) ကေန ဦးေဆာင္ကာ ရဲကိုတုိင္ခ်က္ဖြင့္ ဖမ္းဆီးမႈ ေတြ လုပ္ခဲ့တယ္လို႔ တာ၀န္ခံျဖစ္တဲ့ ဦးေက်ာ္ေသာင္းက အခုလိုရွင္းျပပါတယ္။<br /><br />“မနက္ ၈ နာရီကေန ေနာက္ေန႔မနက္ ၃ နာရီ ၄ နာရီထိခိုင္းတယ္ အလုပ္အေရးႀကီးရင္ မိုးလင္းအထိခုိင္းတဲ့ အလုပ္႐ံု တ႐ံုကို လူကုန္ကူးမႈတုိက္ဖ်က္ေရးအထူးအဖြဲ႔နဲ႔ ပူးေပါငး္ၿပီးေတာ့မွ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔နဲ႔ ဒီကေန႔ ၁၂ နာရီမွာ ဝင္ေရာက္ၿပီး ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမား ၆၉ ကို ဝင္ၿပီး ကယ္တင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္” လို႔ ေျပာျပသြား ပါတယ္။<br /><br />အိမ္တြင္းစက္ခ်ဳပ္ရံုမွာ ပိ္တ္ေလွာင္ခံခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားေလးဟာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီ ပိတ္ေလွာင္ခံခဲ့ရၿပီး တေန႔တေန႔ အလုပ္ခ်ိန္ အမ်ားႀကီးလုပ္ေနရတာေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္ေအာက္ပိုင္း အေညာင္းမိၿပီး ေျပးလိုမရတဲ့အေျခအေန ျဖစ္ခဲ့ရ တယ္လို႔ ေျပာျပပါတယ္။<br /><br />“သမီးတို႔ကို ေလွာင္အိမ္ထဲပိတ္ထားေတာ့ေလ အိမ္ေပၚနဲ႔ အိမ္ေအာက္ စက္ခန္းနဲ႔ အဲလိုမ်ဳိးေနေနရေတာ့ ေျခေထာက္ ေတြက ေညာင္းခ်ိလာတယ္ ေအာက္ပိုင္းေတြက မလႈပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ထြက္ေျပးတာေတာင္မွ သမီးေလ ေခြေခြၿပီးလဲ တယ္ တနဂၤေႏြေန႔နားရက္ၾကေတာ့ သူမ်ားစက္ရံုေတြက တေနကုန္နားတယ္ သမီးတို႔ စက္႐ံုက တေနကုန္မနားရပါ ဘူး မိုးခ်ဳပ္ ၅ နာရီမွ နားရပါတယ္။ ”<br /><br />အလုပ္သမားေတြဟာ ထိုုင္ျမန္မာနယ္စပ္ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ကေန ဘန္ေကာက္ကိုေရာက္ဖုိ႔အတြက္ လူကုန္ကူးသူေတြကုိ ဘတ္ေငြ ၁ ေသာင္း ၄ ေထာင္ေပးၾကရပါတယ္။ လမ္္းစရိပ္ေတြကို ဘန္ေကာက္ေရာက္မွ လုပ္အားနဲ႔ အေၾကြးဆပ္ရ မယ္လုိ႔ အလုပ္ရွင္နဲ႔ညိွိၿပီး လာခဲ့ၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဘန္ေကာက္ကိုေရာက္ဖိုအတြက္ ခိုးလမ္းေတြကေန လာခဲ့ရေၾကာင္း ဘန္ေကာက္ေရာက္တာနဲ႔ အိမ္ထဲကေန အိမ္ျပင္ ထြက္ခြင့္မရပဲ ပိတ္ေလွာင္ခံရၿပီး အလုပ္လုပ္ရတယ္လုိ႔ ေျပာျပပါတယ္။<br /><br />သူတုိထဲမွာ အခုခ်ိန္္ထိေငြမရေသးပဲအေႀကြးမေက်ေသးသူေတြလည္းရိွတယ္လုိ့ဆုိပါတယ္ သူတိုအေနနဲ႔ အျပင္ကို ထြက္ခြင့္ရခ်ိန္ကေတာ့ အမိွဳက္သြန္တဲ့အခ်ိန္မွာျဖစ္ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္မွာ ထြက္ေျပးခဲ့ေပမဲ့ လြတ္ေျမာက္သူနည္းတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္ စက္ခ်ဳပ္ရံုထဲမွာျပင္ပနဲ႔ဆက္သြယ္လုိ႔မရေအာင္ တယ္လီဖုန္းကိုင္ေဆာင္ခြင့္ကိုလည္း ပိတ္ပင္ထားခဲ့တယ္ လုိ႔ဆိုပါတယ္။<br /><br />ထြက္ေျပးသူေတြကို အလုပ္ရွင္ေတြက ရဲေတြရဲ႕ အကူအညိနဲ႔ျပန္ဖမ္းခဲ့ၿပီး ထြက္ေျပးတဲ့အတြက္ ဘတ္ေငြ ၁ ေသာင္း ထပ္ၿပီး လုပ္အားခကေန ႏႈတ္ယူတာခံရတာေတြရွိတဲ့အတြက္ အလုပ္သမားေတြက ထြက္မေျပးရဲတာေတြ ရွိပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ မတ္လက အလုပ္သမား ၃ ဦးထြက္ေျပးခဲ့ၿပီး ထုိင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားအဖဲြ႔ကို ဆက္ သြယ္တုိင္ၾကားၿပီး အမႈဖြင့္ဖို႔လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ထြက္ေျပးလာသူေတြဟာ သူတုိကို ပိတ္ေလွာင္ထားတဲ့ေနရာ လိပ္ စာအတိအက်မသိတဲ့အတြက္ မမွတ္မိတာေၾကာင့္ ကယ္ထုတ္္ဖို႔အတြက္ အခက္အခဲ့ ရွိတယ္လို႔ ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားအဖဲြ ့တာ၀န္ခံ ဦးေက်ာ္ေသာင္းက ဆက္ေျပာျပပါတယ္။ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာတဲ့ဲ့ အလုပ္သ မားေတြထဲမွာ ကရင္ျပည္နယ္အေျခစိုက္ ျမန္မာစစ္တပ္ေတြက မိသားစု၀င္ေတြပါ၀င္ၿပီး ကယ္ထုတ္လာခဲ့တဲ့ သူေတြ ကိုေတာ့ လက္ရွိမွာ ထုိင္းလူကုန္မူတုိက္ဖ်က္ေရး ရဲဌာနရံုးမွာ ယာယီေခၚေဆာင္ထားကာ ေမးျမန္းေနဆဲ ျဖစ္ၿပီး ထိုင္းလူ၀င္မူဥပေဒအရ နယ္စပ္ကိုျပန္ပို႔မယ္လုိ႔လည္း သိရပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-3980538633731657148?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-79872144140206786282011-04-15T18:25:00.000-07:002011-04-18T22:21:40.095-07:00ျမိဳ႕ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးေက်ာင္းလို႕ နာမည္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ေက်ာင္းတေက်ာင္းမွာ ကေလးငယ္ေလး တေယာက္ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရသြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းဖြင့္စ နံနက္ခင္းမွာ<span id="fullpost"> သူ႕အဘိုးက ေျမးေလးရဲ႕ လက္ကိုဆြဲျပီး ေက်ာင္းသြားပို႕ပါတယ္။ ကစားကြင္းထဲကို အဘိုးအိုနဲ႕ ေျမးေလး ေရာက္သြားေတာ့ သူတို႕ ေျမးအဘိုး ႏွစ္ေယာက္ အနီးမွာ ကေလးေတြ ၀န္းရံလာတယ္။<br /><br />'ဘယ္ေလာက္ ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အဘိုးအိုၾကီးလဲ'<br />ကေလးတေယာက္က ေအာ္ဟစ္ျပီး ေလွာင္ေျပာင္တယ္။<br /><br />'ေဟ့၊ ဖက္တီး'<br />ေနာက္ကေလးတေယာက္က ထပ္ေအာ္ျပန္တယ္။<br /><br />ကစားကြင္းထဲမွာ ရွိတဲ့ ကေလးေတြဟာ ေျမးအဘိုးႏွစ္ေယာက္ကို ေလွာင္ေျပာင္ရင္း ခုန္ေပါက္ ေနၾကတယ္။ မၾကာပါဘူး။ ေခါင္းေလာင္းသံလဲၾကားေရာ၊ ကေလးေတြအားလံုး စာသင္ခန္း ရွိရာကို ေျပးၾကေတာ့တာပဲ။<br /><br />အဘိုးအိုက ေျမးေလးရဲ႕ လက္ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကိုင္ထားျပီး၊ ေက်ာင္းျပင္ကို ေခၚထြက္ လာတယ္။<br /><br />'ေကာင္းလိုက္တာ၊ ေက်ာင္းမသြားရေတာ့ဘူး'<br />ေျမးေလးက ၀မ္းသာအားရ ေျပာတယ္။<br /><br />'ေက်ာင္းသြားရမွာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေက်ာင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး'<br /><br />အဘိုးအိုက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့<br />'ေျမးေလးတက္ရမယ့္ ေက်ာင္းကို အဘိုးကိုယ္တိုင္ ရွာမယ္'<br /><br />အဘိုးအိုက ဆက္ေျပာလိုက္ျပီး၊ ေျမးေလးကို အိမ္ျပန္ေခၚသြားတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေျမးေလးရဲ႕ အဖြားကို ကေလးထိန္းခိုင္းျပီး၊ အဘိုးအိုက ေက်ာင္းရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ေတာ့တယ္။<br /><br />ေက်ာင္းတေက်ာင္းကို ေတြ႕တိုင္း ကစားကြင္းထဲကို သြားျပီး၊ ကေလးေတြ ကစားဆင္းလာမယ့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းတယ္။ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းေတြမွာ ကေလးေတြက အဘိုးအိုကို လံုး၀ဂရုမစိုက္ၾကဘူး။ တခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းေတြက်ေတာ့ ကေလးေတြက အဘိုးအိုကို ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာၾကတယ္။ ဒီလိုေတြ႕ၾကံဳရတဲ့ အခါတိုင္း အဘိုးအိုဟာ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႕ အိမ္ကို ျပန္သြားတတ္တယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ တေန႕မွာေတာ့ ေက်ာင္းေသးေသးေလး တခုရဲ႕ ကစားကြင္းေလးထဲကို အဘိုးအို ေရာက္သြားတယ္။ အဘိုးအိုက ျခံစည္းရိုးမွာ ခ်ိနဲ႕ေမာပန္းဟန္နဲ႕ မွီေနလိုက္တယ္။ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံ ထြက္လာေတာ့ ကေလးေတြက ကစားကြင္းထဲကို အေျပးအလႊား ေရာက္လာပါေလေရာ။<br /><br />'အဘိုး၊ ေနေကာင္းရဲ႕လား။ ေရတခြက္ ယူလာေပးရမလား'<br />အသံတသံက ထြက္ေပၚလာတယ္။<br />'ကစားကြင္းထဲမွာ ခံုတန္းရွည္ေလး ရွိတယ္။ လာထိုင္ပါလား'<br />ေနာက္ထပ္ အသံတသံက ထြက္ေပၚလာတယ္။<br /><br />မၾကာခင္မွာပဲ ဆရာတေယာက္ ကစားကြင္းထဲကို ေရာက္လာတယ္။ အဘုိးအိုက ဆရာ့ကို ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ျပီး<br />'ေျမးေလးအတြက္ အေကာင္းဆံုး ေက်ာင္းကို ရွာေတြ႕ျပီ' လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။<br /><br />'အဘိုးမွားေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေက်ာင္းက အေကာင္းဆံုး ေက်ာင္း မဟုတ္ပါဘူး။ အလြန္ေသးငယ္တဲ့ ေက်ာင္းေလးတေက်ာင္းပါ'<br /><br />ဆရာ့စကားကို အဘိုးအိုက ျပန္ျပီး မျငင္းေတာ့ပါဘူး။ ေျမးေလးကို ေက်ာင္းအပ္ဖို႕အေရးကို ဆရာနဲ႕ စီစဥ္ျပီး၊ ျပန္ထြက္လာတယ္။<br /><br />ညေနခင္းမွာ ကေလးရဲ႕ အေမက အဘိုးအိုကို ေျပာတယ္။<br /><br />'အေဖ။ အေဖက စာဖတ္တတ္တာလဲ မဟုတ္ဘူး။ အေကာင္းဆံုးေက်ာင္းနဲ႕ ဆရာကို ရွာေတြ႕တယ္လို႕ ဘယ္လိုသိသလဲ'<br /><br />အဘိုးအို ျပန္ေျဖလိုက္တာက<br /><br />'ဆရာတေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ အကဲျဖတ္ရတယ္'<br /><br /><br />မူရင္းစာေရးသူ - A.Lopatina and M.Skrebtsova (Wise Short Tales)<br />ဘာသာျပန္သူ- <a href="http://www.khinmamamyo.blogspot.com/">ခင္မမမ်ိဳး</a> (၁၄၊ ၄၊ ၂၀၁၁)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-7987214414020678628?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-57685485090471614192011-03-30T06:57:00.000-07:002011-03-30T08:05:05.120-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-F5q91KcDO0Y/TZNGivONLVI/AAAAAAAARkc/pgt7Zx7oUUE/s1600/Untitled-6.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-F5q91KcDO0Y/TZNGivONLVI/AAAAAAAARkc/pgt7Zx7oUUE/s400/Untitled-6.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589889125102464338" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-nbfScS_9bI8/TZNGd2cb4uI/AAAAAAAARkU/3ZdfV_f3GN8/s1600/Untitled-5.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 292px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-nbfScS_9bI8/TZNGd2cb4uI/AAAAAAAARkU/3ZdfV_f3GN8/s400/Untitled-5.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589889041141850850" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-pmcIrTPlqpY/TZNGZHw15RI/AAAAAAAARkM/RYssvfvG-aE/s1600/Untitled-4.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 276px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-pmcIrTPlqpY/TZNGZHw15RI/AAAAAAAARkM/RYssvfvG-aE/s400/Untitled-4.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589888959891498258" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-fB_zDOjeeWM/TZNGP61faYI/AAAAAAAARkE/zIDmRrmGF1g/s1600/Untitled-3.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 280px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-fB_zDOjeeWM/TZNGP61faYI/AAAAAAAARkE/zIDmRrmGF1g/s400/Untitled-3.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589888801802512770" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-KzIgJ71MQ3g/TZNGK-Zab2I/AAAAAAAARj8/k_8u7ZTgJJQ/s1600/Untitled-2.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 275px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-KzIgJ71MQ3g/TZNGK-Zab2I/AAAAAAAARj8/k_8u7ZTgJJQ/s400/Untitled-2.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589888716859141986" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/--RWGoWTnZho/TZNGFKZneyI/AAAAAAAARj0/RARSV4yZEWA/s1600/Untitled-1.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 281px;" src="http://1.bp.blogspot.com/--RWGoWTnZho/TZNGFKZneyI/AAAAAAAARj0/RARSV4yZEWA/s400/Untitled-1.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589888617002007330" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-HbqS7SzkvLw/TZM3etzyDMI/AAAAAAAARjs/ts4XmGyf8qY/s1600/P1020658.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-HbqS7SzkvLw/TZM3etzyDMI/AAAAAAAARjs/ts4XmGyf8qY/s400/P1020658.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589872563329305794" border="0" /></a>ဒီကေန႔ မနက္ပိုင္းမွာ ထုိင္းႏုိင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ဆရာမစင္သီယာေမာင္ေဆးခန္းကို ထုိင္းႏုိင္ငံဆုိင္ရာ အေမရိကန္သံအမတ္ သြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ့ၿပီး ေဆးခန္းတာဝန္ရွိသူ မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဆံုးစကားေျပာခဲ့ပါတယ္။ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ေပၚရွိ၊ ပညာေရးလူမႈေရးလုပ္ကိုင္ေနတဲ့ BMWEC, BMA, နယ္လွည့္ေက်ာပိုးအိတ္ က်န္းမာေရးလုပ္သားအဖြဲ႔၊ KWO စတဲ့အဖြဲ႔ေတြကို ေက်ာင္းသားေဆး ခန္းမွာ ေခၚယူေတြ႔ဆံုခဲ့ၿပီး၊ ေန႔လည္ ၁၁ နာရီမွာ SAW အဖြဲ႔ တည္ရွိရာ ထံုေထာင္းရပ္ကြက္ကို လာေရာက္ေတြ႔ဆံုခဲ့ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-5768548509047161419?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7812422848369267384.post-29271664815483519742011-03-30T06:10:00.000-07:002011-03-30T06:14:04.710-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Eu2gbCH4dAM/TZMsTamBcnI/AAAAAAAARjk/dyr8z9CI3To/s1600/2.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Eu2gbCH4dAM/TZMsTamBcnI/AAAAAAAARjk/dyr8z9CI3To/s400/2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589860274564854386" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-QHSoyGqH_Gk/TZMr89iM0jI/AAAAAAAARjc/4ntqgN1RLFY/s1600/IMG_0947.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-QHSoyGqH_Gk/TZMr89iM0jI/AAAAAAAARjc/4ntqgN1RLFY/s400/IMG_0947.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589859888807072306" border="0" /></a>ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ ဘေလာ့ခ္မွ ကူးယူေဖၚျပသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7812422848369267384-2927166481548351974?l=socialactionforwomen.blogspot.com' alt='' /></div>